Σήμερα, γι άλλη μια φορά, η στήλη των “Ψιθυριστών” της τοπικής εφημερίδας “Ελευθερία” μου κάνει την τιμή να ασχολείται με την αφεντιά μου. Και, όπως πάντα, με εκείνον τον “αδιόρατα” σκωπτικό τρόπο του συντάκτη της Σωτήρη Ζαχαριά ώστε, εάν αντιδράσει κάποιος, να μπορεί να πει “έλα, μωρέ, δεν το΄γραψα μ’ αυτή την έννοια”.

Μέχρι τώρα δεν θεώρησα σκόπιμο να μπω σε δημόσιο διάλογο μαζί του. Ο καθένας χρησιμοποιεί τη γραφίδα του κατά πως του ταιριάζει. Δεν ήθελα να χάσω το χρόνο μου προσπαθώντας να αποδείξω ότι δεν είμαι …. ελέφαντας. Αλλά για όλα υπάρχει πρώτη φορά. Ή, μία φορά. Έστειλα λοιπόν επιστολή δια διαδικτύου, ελληνιστί e-mail, προς την εφημερίδα και τον ίδιο. Το αντιγράφω κι εδώ.

“Κύριε Ζαχαριά ,

προ δεκαημέρου με σχόλιό σας με φέρατε να «συζητώ» με τη «Δημοκρατική Αριστερά». Σήμερα, με νέο σχόλιο σας με «επανεντάσσεται» στο ΠΑΣΟΚ. Το πρώτο σχόλιο δεν κατάλαβα «πως» προέκυψε. Το δεύτερο οφείλεται, προφανώς, στο γεγονός πως πήρα μέρος σε μια συνάντηση μελών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ, με αφορμή την επικείμενη εκλογή νέου προέδρου. Προφανώς, δε σας μεταφέρθηκε από τις πηγές σας ότι η παρουσία μου εκεί δεν αναιρούσε όσα δημόσια και με την υπογραφή μου είχα δηλώσει για το ΠΑΣΟΚ, τις πολιτικές επιλογές του και την προσωπική μου στάση. Αυτό το γνώριζαν οι φίλοι που με κάλεσαν. Αυτό επισημάνθηκε, και κατά τη σχετική τηλεφωνική πρόσκληση που μου απηύθυναν. Συνεπώς, καμία «επανένταξη» δεν υπάρχει. Θα ήταν εξάλλου γελοίο, μιας και τίποτα το ανατρεπτικό, που θα μπορούσε να με οδηγήσει να αναθεωρήσω την άποψή μου, δε μεσολάβησε. Αυτό, ωστόσο, δεν μπορεί να αποτελέσει παράγοντα αποφυγής της όποιας συζήτησης αναπτύσσεται και στην οποία καλούμαι ή επιθυμώ να συμμετάσχω. Πολύ περισσότερο με ανθρώπους και χώρους που βαδίσαμε σε κοινούς δρόμους. Σας θυμίζω, και το γνωρίζετε καλά, πως στις κυβιστήσεις δεν ήμουν ποτέ καλός. Αντίθετα, με γοήτευε πάντα ο πολιτικός διάλογος, ακόμη κι ο πιο έκδηλα προκλητικός.

Η παραίτηση μου από τη θέση του γραμματέα της Σ. Ε. της Τ. Ο. ΠΑΣΟΚ Λάρισας και η αποχώρησή μου από το ΠΑΣΟΚ δεν εμπεριείχε προσωπικές διαφορές ούτε επικεντρωνόταν σε πρόσωπα. Είχε κατεξοχήν πολιτική βάση. Κι αυτή δεν φαίνεται να αναιρείται, κατά τη γνώμη μου, ούτε από τη διαδικασία που γι άλλη μια φορά ακολουθείται ούτε από το περιεχόμενό της.

Κύριε Ζαχαριά,

έως τις εκλογές, ίσως ακουστούν κι άλλα που ενδεχομένως να αφορούν στο πρόσωπό μου. Ξεκαθαρίζω πως ο ίδιος και μόνον εκφράζω τον εαυτό μου, χωρίς ανώνυμους «κύκλους», «συνομιλητές» και «συνεργάτες». Όποτε θέλω να πω κάτι, το λέω βάζοντας την υπογραφή μου και αποδεχόμενος την όποια κριτική μπορεί να μου ασκηθεί”.

Τώρα, όσον αφορά σ’ αυτή καθαυτή τη συνάντηση στο γραφείο του Τάσου Βενύτη, απλά διαπίστωσα όσα κατά καιρούς έχω γράψει. Το σίγουρο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ του  Ευάγγελου Βενιζέλου δεν θα είναι το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου ή του Κώστα Σημίτη.  Θα είναι κάτι άλλο. Βέβαια, ακόμη το ίδιο ούτε ξέρει “τι” θέλει να είναι και”τι” όχι. Το πιο πιθανό, κι αυτό νομίζω θα συνάγεται κι από τη διακήρυξη Βενιζέλου, είναι ένα πιο “Μπλερικό” ΠΑΣΟΚ. Το όνειρο κάθε …. Μόσιαλου, δηλαδή. Ουσιαστικά ο Βενιζέλος θα κάνει αυτό που κι ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε, το ξεκίνησε αλλά δεν το ολοκλήρωσε.

Φυσικά, γι άλλη μια φορά, το “κάρο” μπαίνει μπροστά από το “άλογο”. Πρώτα ο πρόεδρος και μετά οι πολιτικές. Η καλύτερη συνταγή για πλήρη αυτονόμηση κάθε προέδρου από την κοινωνική βάση του κόμματός του.

Εννοείται πως σ’ αυτή τη νέα περίοδο Βενιζέλου για το ΠΑΣΟΚ, πολλοί θα προσέλθουν στο ναό. Είπαμε. Νεοεποχίτες κάθε εποχής. Μόνο που στην κοινωνία ο χρόνος μετράει ήδη αντίστροφα. Δεν μπορεί χθεσινά γιουσουφάκια να το παίξουν νέοι αγάδες. Βέβαια, την πόρτα της … εκκλησιάς θα την περάσουν πολλοί “μετανοημένοι” αλλά στο … ιερό, κομματάκι δύσκολο το βλέπω. Από την άλλη, ποιος ασχολείται;

Αυτά που λέει η κυβέρνηση για τα δάνεια τα έχουμε ξανακούσει. Ας μην κουράζονται. Αν πρόκειται να γίνει επιμήκυνση των δανείων, δε  χρειάζεται η βοήθεια του Κουτρουμάνη. Πηγαίνεις στην τράπεζα, σου κάνουν μια επιμήκυνση για πέντε χρόνια, σου προσθέτουν επιπλέον τόκους (όχι που δεν θα το κάνανε και θα κάθονταν να χάσουν) και καθάρισες. ΑΝ η κυβέρνηση μπορεί να δείξει την αποφασιστικότητα που δείχνει έναντι μισθωτών και συνταξιούχων και έναντι των τραπεζών, ας κουρέψει με νόμο όλα τα στεγαστικά δάνεια στο επίπεδο που περιέκοψε τους μισθούς! Εμπρός. Αμ έπος, αμ έργο. Κι αν επιθυμεί να συνεχίσει, ας κατεβάσει τα καταναλωτικά είδη κατά 25%, τουλάχιστο. Τ’ άλλα όλα είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

ΔΗΛΩΣΗ

ΣΤΕΦΑΝΟΥ Γ. ΠΑΠΑΝΩΤΑ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ της Σ. Ε. του ΠΑΣΟΚ Λάρισας

Προδοθήκαμε. Ηττηθήκαμε. Παραιτούμαι. Αποχωρώ

Δεν έχω πολλά λόγια να περιγράψω τα συναισθήματά μου. Εδώ και πολύ καιρό προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο που θα αιτιολογεί τις επιλογές μου αλλά πάντα οι λέξεις μου φαίνονταν φτωχές για να περιγράψουν αυτά που αισθανόμουν ως πολίτης και ως μέλος του ΠΑΣΟΚ. Συσσωρευμένη απογοήτευση, οργή, αγανάκτηση, ντροπή και λύπη ήταν τα συναισθήματα που δεν εκφράζονταν από λέξεις. Με έκαναν να γράφω, να σβήνω, να σκίζω χαρτιά.

Εξοργίζομαι που η Ν.Δ., που προκάλεσε το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας, αποπειράται να κάνει εγχείρηση λοβοτομής στο λαό και να πείσει, χωρίς εμφανή και δυναμικό αντίλογο, ότι η ίδια δεν φέρει καμία ευθύνη για τις πολιτικές του απώτερου και πρόσφατος κυβερνητικού παρελθόντος της και πως έχει την εναλλακτική λύση στο τσεπάκι.

Λυπάμαι που το κόμμα μέσα από το οποίο αγωνίστηκα για μια «δίκαιη κοινωνία», ξέχασε το πρόγραμμά του έξω από τη Βουλή και το Μέγαρο Μαξίμου.

Ντρέπομαι που το κόμμα που στήριξα, με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές που εφάρμοσε τα δύο χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας, συνέβαλε ώστε να φτάσουν τα πράγματα ως εδώ. Τη χώρα στην αναξιοπρέπεια και τον εξευτελισμό και το λαό στην εξαθλίωση και την απόγνωση.

Αγανακτώ που Κορκίδηδες, Μίχαλοι και Δασκαλόπουλοι εμφανίζονται δήθεν ως υπερασπιστές των εργατικών εισοδημάτων, χωρίς ποτέ να ομολογήσουν δημόσια ότι είναι εκπρόσωποι εκείνων των κοινωνικών δυνάμεων που ευθύνονται για τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τον αδικαιολόγητο πλουτισμό και τις καταθέσεις στους φορολογικούς παραδείσους.

Αγανακτώ με μια Δικαιοσύνη της οποίας οι αποφάσεις προκαλούν τον σκανδαλισμό των πολιτών με την προκλητικά διακριτική μεταχείριση που επιφυλάσσει σε «επώνυμου» χρυσοκάνθαρους, εξαντλώντας την αυστηρότητά της στους «ανώνυμους» παραβάτες.

Λυπάμαι που κάθε σκέψη ή πολιτική πρωτοβουλία για έναν κοινωνικό και οικονομικό εκσυγχρονισμό που θα εγγυάται την πρόοδο και την κοινωνική συνοχή, από πολλούς κυβερνητικούς παράγοντες ερμηνεύτηκε και εφαρμόστηκε ως αφορμή να εξαπολύσουν μια πρωτοφανή πολιτική κοινωνικού αυτοματισμού που έστρεφε τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης.

Θλίβομαι διότι, την ώρα που η πολιτική και οικονομική κρίση οξύνεται, το κοινωνικό κράτος εγκαταλείπεται στην τύχη του εγκαταλείποντας με τη σειρά του μεγάλες ομάδες πληθυσμού που οδηγούνται στην εξαθλίωση.

Αγανακτώ που όλες οι νομοθετικές πρωτοβουλίες που έχουν αναληφθεί στοχεύουν στο όφελος συγκεκριμένων, ισχυρών οικονομικών και κοινωνικών δυνάμεων και στη αφαίμαξη αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, μισθωτών και συνταξιούχων.

Διαφωνώ με τις πολιτικές που υποστηρίζουν πως η διεθνής επιτροπεία που επιβάλεται στην πατρίδα μου, η διαρκής λιτότητα για το λαό, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ο ολοκληρωτικός αφελληνισμός της παραγωγικής δομής της χώρας αποτελούν μονόδρομο για τη σωτηρία της.

Αυτή η πολιτική ούτε βελτιώνεται, ούτε μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης. Αυτή η πολιτική μόνον ανατρέπεται. Και θα ανατραπεί από τον ελληνικό λαό, απ’ όλους εκείνους που είδαν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται, την αξιοπρέπειά τους να ποδοπατείται, την απελπισία να τους γίνεται μόνιμη σύντροφος, τη ζωή να τους γυρνάει την πλάτη.

Δεν με ενδιαφέρει η στάση που κρατούν οι δανειστές, οι «σύμμαχοι» και οι «εταίροι». Αυτοί απέδειξαν περίτρανα στον ελληνικό λαό ότι αυτή η νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι η Ευρώπη που οραματίζονται οι λαοί της. Είναι, ακριβώς, η Ευρώπη που πρέπει να αλλάξει. Αυτοί απέδειξαν πως το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα κέρδη που αποκομίζουν στην πλάτη των πιο αδύναμων κρατών και των πιο αδύναμων στρωμάτων.

Με ενδιαφέρει, όμως, η στάση της ελληνικής πολιτικής τάξης. Και, πιο πολύ, με ενδιαφέρει η στάση της παράταξης και των προσώπων που ΕΓΩ έστειλα με την ψήφο μου στο Κοινοβούλιο και στην κυβέρνηση. Με απογοήτευσαν. Με αγανάκτησαν. Δεν τους έχω καμία εμπιστοσύνη. Συνεπώς, δεν τους επιτρέπω, πλέον, να ψηφίζουν στο όνομά μου. Λειτουργούν και ψηφίζουν ως υπάλληλοι ξένων συμφερόντων. Και γι αυτό δεν έχουν καμία νομιμοποίηση.

Σήμερα, και αφού έγκαιρα και δημόσια δύο φορές είχα εκφράσει ανοιχτά την αντίθεσή μου σ΄ αυτή την πολιτική, καταθέτω την παραίτησή μου από τη θέση του γραμματέα της Σ. Ε. της Τ. Ο. ΠΑΣΟΚ Λάρισας. Ταυτόχρονα δηλώνω και την αποχώρησή μου από το ΠΑΣΟΚ διευκρινίζοντας, ωστόσο, πως πρώτο αυτό αποχώρησε από τις ιδέες, αρχές και τις αξίες του, προδίδοντας τα κοινωνικά στρώματα που το ανέδειξαν σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη και για την έκφραση των οποίων δημιουργήθηκε.

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τα μέλη της Σ.Ε. για τη συνεργασία και τους κοινούς συλλογικούς αγώνες που δώσαμε μαζί με το λαό της πόλης ώστε να ξημερώσει μια διαφορετική μέρα για όλους. Ευχαριστώ τα μέλη και τους φίλους του κινήματος που με εμπιστεύθηκαν και με ανέδειξαν στη θέση του γραμματέα της Τ. Ο.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, ηττηθήκαμε. Προδοθήκαμε.

Η παραίτησή μου ενδεχομένως κάποιους να δυσαρεστήσει. Σε θέματα, όμως, αρχών, αξιών, αξιοπρέπειας και συνείδησης δεν χωρούν ούτε συμβιβασμοί ούτε προσωπικές – ιδιοτελείς στρατηγικές.

Εδώ και πολύ καιρό, δεν μπορούσα να αντέξω αυτή την πολιτική. Δεν την δικαιολόγησα. Δεν την υπερασπίστηκα. Δεν μπορούσα να την εκπροσωπήσω. Ήμουν ενεργά απέναντί της.

Είναι προφανές ότι δεν θα πιάσω θέση στον «καναπέ». Θα συνεχίσω, όπως έκανα μέχρι σήμερα, τους αγώνες μαζί με όλους τους εργαζόμενους για την ανατροπή αυτών των πολιτικών. Ταυτόχρονα, θα αγωνιστώ ώστε και τα ίδια τα κοινωνικά κινήματα να πάρουν τις αποστάσεις τους, να καταγγείλουν και να αποβάλουν από τις τάξεις τους ιδιοτελείς θεσιθήρες, επίορκους, έκδηλα και παράνομα πλουτήσαντες σε βάρος του ελληνικού λαού.

Με πολλούς και πολλές από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες βρισκόμαστε ήδη και είναι σίγουρο ότι θα ξαναβρεθούμε στα κοινωνικά μετερίζια. Εκεί που πάντοτε, και πρώτα απ’ όλα, ανήκουμε.

Συνεπώς, όχι «γεια». «Καλή αντάμωση» σύντροφοι!

Λοιπόν, αδέλφια, σύμφωνα με έρευνα που έκανα στην τσέπη μου, και ως εκ τούτου τη θεωρώ απόλυτα αξιόπιστη, η συρρίκνωση του εισοδήματός μου είναι τρομερή σε βαθμό που, μαζί μ’ εμένα, θα πρέπει να ανησυχεί και η τράπεζα για τη διαφαινόμενη αδυναμία μου να της καταβάλω τη δόση του στεγαστικού. Παράλληλα, να σας ενημερώσω ότι και στο σούπερ μάρκετ κατάργησα το καρότσι. Έτσι κι αλλιώς και το καλάθι ακόμη ποτέ δεν γεμίζει. Είναι κι αυτό μια σοσιαλιστική κατάκτηση!

Θαυμάσια. Καλά πάμε. Η ειλικρίνεια εισβάλει στα πολιτικά ήθη έστω κι από το παράθυρο. Δείτε τί απάντησε ο Σαχινίδης σε ερώτηση του Παπαδημούλη για το ύψος της τρύπας του προϋπολογισμού: «Σε βασικές υποθέσεις που αφορούν την πορεία μακροοικονομικών μεγεθών έχουμε πέσει έξω, αλλά αυτή η αποτυχία είναι αποτυχία όλων όσοι προσπάθησαν μέσα σε ένα τόσο αβέβαιο περιβάλλον να κάνουν μια εκτίμηση για το πού θα κινηθούν τα μακροοικονομικά μεγέθη».

Φταίει το “αβέβαιο περιβάλλον” που τα κάναμε σαλάτα. Προφανώς γιατί ήταν αβέβαιο. Καλά. Κι από πότε η πολιτική είναι η τέχνη της βεβαιότητας και η διαχείρισή της; Αλλά, από την άλλη, δεν είμαστε μόνοι στη σαλάτα. Υπεύθυνοι του salad bar είναι και όλοι όσοι ασχολήθηκαν μ’ αυτό. Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, οι κολλητοί μας οι τροϊκανοί.

Και; Ποιες είναι οι συνέπειες για όλους όσοι έπεσαν έξω; Γιατί ξέρω κάποιους για τους οποίους σημαίνει πολλά. Πάρα πολλά.

Πάντως για ένα πράγμα λυπάμαι. Που δεν είναι πια κυβερνητικός εκπρόσωπος εκείνος ο υπερόπτης ο Μόσιαλος. Θα ήθελα να δω πώς θα το σχολίαζε. Α, μου ήρθε φλασιά. Θα έβγαινε περιχαρής και θα κατήγγειλε τα στοιχεία. “Εμείς αλλιώς τα προϋπολογίσαμε αλλά αυτά βγήκαν αλλιώς. Δεν είναι δική μας ευθύνη. Τα στοιχεία φταίνε. Εμείς είχαμε κάθε καλή διάθεση να βγουν αλλιώς. Απλά αυτά δεν συνηγόρησαν. Πάντως οι Έλληνες μπορούν να συνεχίσουν να μας εμπιστεύονται. Τουλάχιστον αντιληφθήκαμε ότι πέσαμε έξω. Κι αυτό είναι επίτευγμα αυτής της κυβέρνησης.”

Με νου και φρόνηση. Ας καταλάβουν κάποιοι ότι ο …Καραβάγγος έχει πιάσει ήδη δουλειά. Και για να μην παρεξηγηθώ σπεύδω να εξηγήσω ότι δεν εννοώ τον Βαγγέλη Βενιζέλο αλλά τον άλλο, τον …μπούρδα Καραβάγγο. Κύριοι κατεδαφιζόμεθα. Κάποιοι κάθονται μέσα στα ερείπια και αναπολούν τις παλιές καλές ημέρες με τις δεξιώσεις και τα τοιαύτα. Κάποιοι άλλοι έχουν πάθει μετατραυματικό σοκ και δεν μπορούν ούτε να αντιληφθούν τι συμβαίνει ούτε να κουνηθούν από τη θέση τους. Κάποιοι σχεδιάζουν την επόμενη ημέρα στο νέο οικόπεδο χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι το μισό το παίρνει ο δρόμος. Κι όλοι μαζί είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!!!

Είναι απίστευτα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα και υφίστανται οι άνθρωποί της. Ο κόσμος πλέον βρίζει άγρια. Δεν αντιλαμβάνεται πολιτικά επιχειρήματα, λεπτές ισορροπίες, ιδιαιτερότητες και διαφοροποιήσεις. Έχει ανοίξει την πόρτα του Καιάδα και είναι έτοιμος να πετάξει μέσα οποιονδήποτε έχει μικρή ή μεγάλη σχέση με την πολιτική σκηνή.

Άνθρωποι κάθε επαγγελματικού τομέα έχουν χιλιάδες λόγους να επικαλεστούν ώστε να δικαιολογήσουν την απόλυτη αποστροφή τους για τα πολιτικά τεκταινόμενα. Φυσικά τη μερίδα του λέοντος στην αγανάκτηση κατέχει το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου. Έτσι κι αλλιώς τον Παπακωνσταντίνου ήδη κανείς δεν τον θυμάται.

Το πράγμα θα αγριεύει καθώς η κρίση θα οξύνεται. Γιατί όλοι γνωρίζουν ότι θα οξυνθεί. Δεν είναι λωτοφάγοι ούτε τσιρλίντερς οι άνθρωποι. Καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ’ όσα οι πολιτικοί ταγοί μας νομίζουν ότι καταλαβαίνουν.

Σε λίγο ο προϋπολογισμός που κατάθεσε ο Βενιζέλος θα είναι ανάμνηση ως προς τους στόχους του. Ακόμη κι εκείνοι που μέχρι χθες με νύχια και με δόντια άντεχαν να πληρώνουν φόρους, ΦΠΑ, ασφαλιστικά ταμεία από αύριο θα κουνούν μαντήλια και θα ρίχνουν καντήλια. Να δούμε τότε από πού θα εισπραχθούν όσα προϋπολογίστηκαν ότι θα εισπραχτούν. Ή, μήπως, προϋπολογίστηκαν εν πλήρη συνειδήσει ότι δεν πρόκειται να εισπραχθούν γιατί απλά δεν υπάρχουν; Και έτσι να οδηγηθούμε σε νέα μέτρα που θα φέρουν νέα μέτρα κλπ, κλπ;

Τα πράγματα είναι απλά, καλοσχεδιασμένα και δρομολογημένα. Απλά, εμείς δεν τα είχαμε πάρει χαμπάρι. Κι ύστερα, ήλθαν οι Μόσιαλοι ….. Καληνύχτα.