«Υπάρχουν στη Λάρισα σκύρα (πέτρες) που περιέχουν επικίνδυνο αμίαντο;

Όπως αναφέρει αθηναϊκή εφημερίδα (Realnews, Κυριακή, 4/7/2010, σ. 32) και προέκυψε κατά την κατάθεση του πρώην γενικού διευθυντή του ΟΣΕ Δ. Καραπάνου στην εξεταστική επιτροπή της βουλής που διερευνά το σκάνδαλο Siemens, ο ίδιος κατέθεσε στη Δικαιοσύνη, από το 2007, υπόμνημα στο οποίο ανάφερε πως «σχεδόν όλο το δίκτυο είναι στρωμένο με σκύρα γεμάτα με θανατηφόρο αμίαντο». Την ίδια –πολιτικά- περίοδο, το 2005, ο ΟΣΕ προμηθεύτηκε γαλλικές κλινάμαξες οι οποίες περιέχουν αμίαντο στα πλευρικά τοιχώματα, εν γνώσει της ελληνικής κυβέρνησης! Η σχετική δικαστική έρευνα ξεκίνησε έπειτα από καταγγελία των εργαζομένων στον ΟΣΕ και τέθηκε στο αρχείο ως προς το αδίκημα της απιστίας εκ μέρους της διοίκησης. Ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία δεν εξετάστηκε ποτέ από τη δικαιοσύνη!

Ο πρώην, επίσης, γενικός διευθυντής του ΟΣΕ Κ. Γιαννακός, φέρεται να παραδέχεται πως η γραμμή Παλαιοφάρσαλα-Καλαμπάκα είναι στρωμένη με «30.000-40.000 τόνους παρόμοιου σκύρου».

Ο πρώην διευθυντής τεχνικής υποστήριξης Δ. Ραυτόπουλος φέρεται να δηλώνει πως «άνθρωπος από το “Δημόκριτο” είπε ότι από τα Γιάννενα μέχρι το Βόλο είναι 2 εκατ. κυβικά αμίαντος σχεδόν επιφανειακά».

Μελέτη του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου αναφέρει πως τα σκύρα λατομείων-προμηθευτών του ΟΣΕ είναι «γεμάτα με θανατηφόρο αμίαντο».

Είναι προφανές πως αυτή η κατάσταση αυτή, που συνιστά μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας, δεν είναι γνωστή στους Λαρισαίους πολίτες.

Η Τ. Ο. ΠΑΣΟΚ Λάρισας, εκφράζοντας τα αισθήματα χιλιάδων Λαρισαίων, εργαζομένων, επιβατών αλλά και κατοίκων της πόλης και του νομού των οποίων τα σπίτια βρίσκονται δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές, απευθύνεται δημόσια στη Δημοτική αρχή, τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση αλλά και την Περιφέρεια Θεσσαλίας και ρωτά:

Είναι σε γνώση τους αυτή η απαράδεκτη και επικίνδυνη κατάσταση. Κατά τις προηγούμενες επαφές με τη διοίκηση του ΟΣΕ, για ζητήματα που άπτονται των σχέσεων πόλης/νομού Λάρισας με τον ΟΣΕ, είχαν σχετική πληροφόρηση;

Είχαν, η Δημοτική αρχή, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση αλλά και η Περιφέρεια Θεσσαλίας σχετική πληροφόρηση από το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο και το «Δημόκριτο»; Αυξημένη ευθύνη έχει ειδικά ο Δήμαρχος Λαρισαίων καθώς επί πολλά χρόνια υπήρξε σημαίνον στέλεχός του ΓΕΩΤΕΕ.

Το θέμα που προέκυψε είναι πολύ σοβαρό. Αφορά στην υγεία μιας ολόκληρης πόλης. Ουδείς δικαιούται να μην διερευνήσει το θέμα. Υποχρεούται να πληροφορήσει δημόσια την κοινωνία. Ο λαός θα αξιολογήσει πράξεις, παραλήψεις αλλά και άγνοια των εκπροσώπων του που επιβαρύνουν την ποιότητα ζωής του και απειλούν την υγεία του.

Σήμερα κιόλας περιμένουμε από τη Δημοτική αρχή, τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση την Περιφέρεια Θεσσαλίας ,τους βουλευτές του νομού μας, τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ και το ΓΕΩΤΕΕ Κεντρικής Ελλάδας, να πράξουν ο καθένας κατά το θεσμικό του ρόλο για να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια και να αποδοθούν οι δέουσες ευθύνες σε όσους εμπλέκονται και παίζουν με την υγεία μας. Να πληροφορήσουν δημόσια τους πολίτες για τις ενέργειες στις οποίες θα προχωρήσουν ώστε να υποχρεωθεί ο ΟΣΕ να αντιμετωπίσει άμεσα το ζήτημα.

Καλούμε τις περιβαλλοντικές κινήσεις και τις συλλογικότητες των πολιτών σε εγρήγορση καθώς, όπως φαίνεται, άλλη μια περιβαλλοντική απειλή βρίσκεται ήδη στα σπίτια μας και απειλεί τη ζωή μας».

Λάρισα, 6-7-2010

Έλαβα το παρακάτω e-mail, το οποίο θέτει κάποιους προβληματισμούς που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Θεωρώ πως έχει εξαιρετική σημασία γι αυτό και το «ανεβάζω».

Μελετήστε το. Η έννοια της ανάπτυξης δεν είναι –ούτε ποτέ ήταν- πολιτικά ουδέτερη. Οι δε περιβαλλοντικές οργανώσεις, με τα δαιδαλώδη και ευρωβόρα οργανογράμματα, δεν είναι –και δεν θα μπορούσε να είναι- υπεράνω πάσης υποψίας για το ενδεχόμενο κάποιας μορφής σχέσεων με τα μεγάλα λόμπυ.

«O αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη: Το Αιγαίο στο πλαίσιο της “μαύρης” ανάπτυξης

Σε μία εποχή όπου η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» κατέχει υψηλή θέση στα επενδυτικά πλάνα των επιχειρήσεων και στην κρατική πολιτική επικοινωνία, στην πραγματικότητα κυριαρχεί η επιλογή της μαύρης ανάπτυξης, με στόχο να αυξήσουν ορισμένοι το μέγεθος της κερδοφορίας τους, αδιαφορώντας για το συνεπακόλουθο περιβαλλοντικό ρίσκο.
Η ενδεχόμενη κατασκευή του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη είναι δεδομένο πως θα θέσει σε δραματική περιβαλλοντική υποβάθμιση την ευρύτερη περιοχή του Έβρου.
Ο αγωγός προβλέπεται να γειτνιάζει με (αν δεν διαπερνά) μοναδικά οικοσυστήματα όπως το δάσος της Δαδιάς και τους υδροβιότοπους του ποταμού Έβρου (το Δέλτα του Έβρου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ευρώπης) . Παράλληλα όμως, η κατασκευή του θα θέσει σε κίνδυνο εκτεταμένης καταστροφής τις κοινωνίες και τα οικοσυστήματα του Αιγαίου.
Καθώς ξεθωριάζει η αρχική έπαρση και το αίσθημα εθνικής ικανοποίησης που προσέδωσαν οι συναντήσεις κορυφής και το άρτιο επικοινωνιακό μάρκετινγκ σχετικά με τη δημιουργία του αγωγού, οι τοπικές κοινωνίες έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι ο αγωγός δεν πρόκειται να τους φέρει καμία ανάπτυξη, (όπως άλλωστε δεν έχει φέρει κανένας άλλος αγωγός στον πλανήτη). Πολυάριθμα είναι τα παραδείγματα παγκοσμίως όπου οι δρόμοι του πετρελαίου φέρουν δεινά στα κράτη και τους πολίτες: πολέμους, χειραγώγηση των τοπικών κοινωνιών και καταστροφή του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.
Το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ (www.archipelago.gr) θεωρεί πως το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα από τη λειτουργία του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη, πέρα από τα κέρδη των επενδυτών του (που φυσικά δεν αφορούν τους Έλληνες ή Βούλγαρους πολίτες), είναι η περιβαλλοντική καταστροφή σε γη και θάλασσα, όπως επίσης η τουριστική, οικονομική και κοινωνική απαξίωση της ευρύτερης περιοχής, καθώς και ο σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Με βάση το χωροταξικό μοντέλο που πρότεινε η προηγούμενη κυβέρνηση για την «ανάδειξη της Αλεξανδρούπολης ως διεθνής ενεργειακός κόμβος» - προωθείται το «επιτυχημένο;» μοντέλο ανάπτυξης που βλέπει κανείς σήμερα στο Πέραμα, την Ελευσίνα και τους Αγ. Θεοδώρους.
Το δέλεαρ που προσφέρεται στις τοπικές κοινωνίες είναι οι 250 θέσεις εργασίας που εξαγγέλλεται ότι θα δημιουργηθούν, αλλά ποτέ δεν έχει γίνει καμία αναφορά για τις πολλές εκατοντάδες θέσεων εργασίας που θα χαθούν σε μία περιβαλλοντικά υποβαθμισμένη περιοχή. Η δημιουργία του αγωγού, θα αναιρέσει όλους τους σχεδιασμούς αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής, με άξονα τον οικοτουρισμό, το Δέλτα του Έβρου, το δάσος της Δαδιάς, τον εναλλακτικό τουρισμό, την αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, καθώς και την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.
Αναφορικά με το Αιγαίο, μία από τις πιο βιοποικίλες θάλασσες της Ευρώπης, αλλά και παγκοσμίως, το περιβαλλοντικό ρίσκο που θα επιφέρει ο αγωγός και φέρονται έτοιμοι να αναλάβουν με περισσή ευκολία οι συμβαλλόμενες πλευρές είναι πραγματικά τεράστιο. Πριν ακόμα γνωρίσουμε την ιδιαίτερη βιοποικιλότητα του Αιγαίου, η οποία κατάφερε να επιβιώσει για χιλιάδες χρόνια και αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά, κινδυνεύουμε να φανούμε ανάξιοι να την προστατεύσουμε και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Με τη λειτουργία του αγωγού, πέραν του ότι θα πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των δεξαμενόπλοιων που θα διαπλέουν το Αιγαίο, θα προστεθεί επιπλέον ένας μεγάλος αριθμός δεξαμενόπλοιων, πρωτόγνωρης χωρητικότητας για την περιοχή, που θα μεταφέρει πολλαπλάσια ποσότητα πετρελαίου. Τη στιγμή λοιπόν, πουήδη οι θαλάσσιοι δρόμοι του Αιγαίου βρίσκονται σε οριακό σημείο κίνησης, (αυτή την περίοδο το Αρχιπέλαγος υλοποιεί μελέτη για την κίνηση των πλοίων στο Αιγαίο και τη συνεπαγόμενη εκτίμηση κινδύνων θαλάσσιου ατυχήματος) η ενδεχόμενη κατασκευή του αγωγού πετρελαίου - δίχως καμία πρόβλεψη για δημιουργία ενός πλαισίου κανόνων για την πρόληψη ή αντιμετώπιση θαλάσσιου ατυχήματος - αποτελεί κίνηση ανεύθυνη, αλόγιστη και επικίνδυνη.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι ελληνικές θάλασσες χαρακτηρίζονται από την απουσία καθορισμού ελεγχόμενων διαδρόμων υποχρεωτικής πορείας (separation lanes), ελέγχου της κίνησης των πλοίων (traffic control), καθώς και μηχανισμού έγκαιρης αντίδρασης και αντιμετώπισης μικρού ή μεγάλου ατυχήματος, (μέτρα που εφαρμόζονται σχεδόν σε όλες τις κλειστές θάλασσες του κόσμου).
Η ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού να διαχειριστεί στην πράξη την υπάρχουσα κατάσταση κίνησης εμπορικών πλοίων και πετρελαιοφόρων στο Αιγαίο, και η ανικανότητα να αντιμετωπίσει κάποιο μικρό ή μεγάλο θαλάσσιο ατύχημα δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο αισιοδοξίας. Το ναυάγιο άλλωστε του Sea Diamond στη Σαντορίνη, το οποίο έγινε υπό ευνοϊκές καιρικές συνθήκες αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Είναι ενδεικτικό πως σήμερα, λόγω των περιορισμών που τίθενται στα στενά των Δαρδανελίων, στο Αιγαίο κινούνταιπετρελαιοφόρα (τύπου Αframax και Suez) με χωρητικότητα έως και 150.000 τόνους. Μετά την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, προγραμματίζεται να μπουν στο Αιγαίο και δεξαμενόπλοια (τύπου Cape Size και VLCC) χωρητικότητας 300.000 – 400.000 τόνων.
Ακόμα και ο πιο ευφάνταστος νους αδυνατεί να συλλάβει πλήρως την καταστροφή που θα πλήξει το Αιγαίο, τις παράκτιες και νησιωτικές κοινωνίες, σε περίπτωση ατυχήματος και τη συνεπακόλουθη διαρροή καυσίμων από πλοία τέτοιου μεγέθους. Σημειώνεται πως στο ατύχημα του Exxon Valdez το 1989 στην Αλάσκα, όπου διέφυγε μία σχετικά μικρή ποσότητα πετρελαίου -περίπου 41.000 τόνοι- από το συνολικό φορτίο του πλοίου (200.000 τόνoι)καταστράφηκε μία περιοχή αντίστοιχη με το Αιγαίο σε έκταση. Σήμερα, έπειτα από 20 χρόνια, τα οικοσυστήματα της περιοχής παρουσιάζουν ακόμα την ίδια κατεστραμμένη εικόνα, ενώ η οικονομία των παράκτιων κοινωνιών συνεχίζει να υπόκειται τις δραματικές συνέπειες (συρρίκνωση, μετανάστευση, υποβάθμιση της υγείας και οικονομική καταστροφή).

Εκτός των άλλων, απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για να συλλάβει κάποιος τον αναπτυξιακό χαρακτήρα της κατασκευής του αγωγού. Αν μιλήσουμε με όρους οικονομικούς, είναι απολύτως κατανοητή η θέση και η πολιτική των εμπλεκομένων εταιρειών. Δυστυχώς όμως η θέση αυτή, όπως άλλωστε και τα συμφέροντα των τελευταίων ποτέ δεν συμπορεύτηκαν ή ακόμα περισσότερο ταυτίστηκαν με τη βιώσιμη ανάπτυξη, την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα και οι ελάχιστες εξαιρέσεις απλώς συνθέτουν στις μέρες μας τον όρο πράσινη ανάπτυξη. Στην περίπτωση του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δεν υπάρχει επιχείρημα που να μπορεί να αλλάξει τις ιδιότητες των χρωμάτων και τον χαρακτήρα της συγκεκριμένης επένδυσης.
Το ζήτημα που εγείρεται απέναντι σε αυτό το έργο της μαύρης ανάπτυξης είναι το κατά πόσο είμαστε σε θέση να διαφυλάξουμε εμείς οι ίδιοι τα συμφέροντα μας και το δικαίωμα μας σε ένα βιώσιμο και ασφαλές περιβάλλον, τόσο για εμάς, αλλά κυρίως για τις μελλοντικές γενιές.

Μέχρι στιγμής, οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι είτε από κοινωνίες πολιτών ένθεν κι εκείθεν των συνόρων, τα ντεσιμπέλ των οποίων μετά βίας γαργαλάνε ορισμένα ώτα στην Αθήνα και τη Σόφια, είτε από υπερευαίσθητα εθνικιστικά στοιχεία που συναρμόζονται άψογα με αυτή τη μαύρη εκδοχή της ανάπτυξης.

Πέραν τούτων, το lobby των αστικών περιβαλλοντικών οργανώσεων από τις οποίες περιμένουν πολλά οι πολίτες - περί άλλα τυρβάζουν και εξακολουθούν να μετατοπίζουν την περιβαλλοντική ανησυχία σε άλλα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ίσως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι βασικοί χορηγοί των επικεφαλής του περιβαλλοντικού lobby, δεν είναι άλλοι από τους βασικούς επενδυτές του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη.
Τέλος, η περιβαλλοντικά ευαίσθητη πτέρυγα του ελληνικού κοινοβουλίου συνεχίζει να εγείρει χλιαρές ενστάσεις χωρίς να ορθώνει ξεκάθαρη πολιτική θέση, ενώ η δογματική αριστερά φέρεται να συντάσσεται όλως παραδόξως, με τα παραπάνω συμφέροντα και όχι με τις κοινωνίες.

Το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ υπογραμμίζει - και πρέπει να γίνει πάση θυσία κατανοητό - πως αν αφεθούν τα πράγματα στην τύχη τους, η κατασκευή του αγωγού θα μετατρέψει κάθε σκέψη για την προστασία των οικοσυστημάτων και των σπάνιων ειδών του Αιγαίου σε ευσεβή πόθο και κάθε προσπάθεια που καταβάλλεται προς αυτή την κατεύθυνση σε γραφική ματαιοπονία.
Θα πρέπει να γίνει συνείδηση στον Έλληνα πολίτη ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο μία περιοχή της Ελλάδας, και απαιτείται μαζί με τους κατοίκους του Έβρου, συνολική, συντονισμένη και δυναμική αντίδραση προς κάθε κατεύθυνση.
Θοδωρής Τσιμπίδης, Διευθυντής Αρχιπελάγους, Ι.ΘΑ.Π.Ε.Α»

Τι έγινε, ρε παιδιά; Σαν πολλές κατολισθήσεις και καταπτώσεις δεν μας προέκυψαν ξαφνικά στα δελτία ειδήσεων;

Τώρα συνέβησαν όλα αυτά; Στο παρελθόν δεν είχε συμβεί τίποτα; Όλα έβαιναν καλώς;

Και αυτό το «Παρατηρητήριο Οδικής Ασφάλειας του ΤΕΕ», πότε κατέγραψε «μια σειρά από θέσεις του οδικού δικτύου» στις οποίες υπάρχει αυξημένος κίνδυνος να σημειωθούν παρόμοια περιστατικά;

Και, αλήθεια, πότε διαπίστωσε το ΤΕΕ ότι υπάρχει ανάγκη η πολιτεία να «εντοπίσει τις παρακαμπτηρίους οδούς» που θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν με ασφάλεια στην περίπτωση που κάπου γίνει … των Τεμπών;

Το ΤΕΕ είναι ο επιστημονικός συνεργάτης της πολιτείας. Θεωρώ πως πριν την έναρξη εργασιών κάποιου έργου, μικρού ή μεγάλου, το ΤΕΕ  έχει τη δυνατότητα, για να μην πω και την ευθύνη, να επισημάνει τα στοιχεί εκείνα που θα πρέπει να υλοποιηθούν ώστε το έργο να υλοποιηθεί με ασφάλεια και με τη λήψη όλων των ενδεδειγμένων μέτρων εφόσον οι περιστάσεις το απαιτήσουν.

Μέχρι σήμερα, για το θέμα των «κατολισθήσεων και καταπτώσεων» δεν είχαμε δει κάποια παρέμβασή του.

Μετά, έχουν άδικο οι μόνιμα γκρινιάρηδες και επιφυλακτικοί, να συνδέουν αυτή την πληθώρα ανακοινώσεων του τελευταίου διαστήματος με τα των Τεμπών; Για να μην αναφέρω, ειδικότερα, την αυτόματη σύνδεση στη σκέψη κάποιων παρόμοιων δημοσιευμάτων, ρεπορτάζ των ΜΜΕ ή ανακοινώσεων του ΤΕΕ με τις επιδιώξεις της κοινοπραξίας του έργου να αποδώσει τις κατολισθήσεις στα «ακραία καιρικά φαινόμενα» αποφεύγοντας τη σύνδεσή τους με τη χρήση εκρηκτικών στις εργασίες διάνοιξης της σήραγγας.

Ο διάλογος για τα αίτια των βραχοπτώσεων στα Τέμπη μόλις αρχίζει να ανοίγει.

Είναι εμφανές πως η εταιρεία «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου» θα επιχειρήσει να αποδείξει ότι για τις βραχοπτώσεις φταίνε οι … βροχοπτώσεις.

Ο χαρακτηρισμός «αιφνίδιο και ακραίο γεωλογικό φαινόμενο» θα είναι ο κεντρικός άξονας της επιχειρηματολογίας της. Η αποδόμηση της περίπτωσης η βραχόπτωση να οφείλεται στις εργασίες ανατίναξης που διενεργούνται στη διάνοιξη της σήραγγας είναι ο δεύτερος άξονας.

Οι στόχοι αυτής της επιλογής είναι, επίσης, προφανείς: Να μην υπάρξει η παραμικρή πιθανότητα να θεωρηθεί η εταιρεία έστω και μερικώς υπεύθυνη είτε για πράξεις της είτε για παραλήψεις της. Βλέπετε, είναι μεγάλος ο κίνδυνος να υποχρεωθεί αφενός σε καταβολή υψηλών αποζημιώσεων για σημαντική οικονομική βλάβη σε εκατοντάδες εργαζόμενους και επιχειρήσεις αφετέρου να αναλάβει εξολοκλήρου το κόστος αποκατάστασης του οδικού άξονα.

Το άγχος της δε αυτό καθίσταται ακόμη μεγαλύτερο όταν, όπως προκύπτει από σημερινή ανακοίνωσή της, όταν υποστηρίζει ότι «το ακραίο αυτό φαινόμενο θα είχε παρουσιαστεί» ακόμη κι αν «δεν υπήρχαν περιβαλλοντικά ζητήματα» και «είχε επιτραπεί στην κατασκευάστρια κοινοπραξία η εφαρμογή της εγκεκριμένης από τον ανεξάρτητο μηχανικό και την Εγνατία Οδό μελέτης προστασίας από πτώσεις βράχων».

Από αυτό το απόσπασμα της ανακοίνωσης προκύπτει ξεκάθαρα ότι οι βραχοπτώσεις ήταν περίπου ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Θα συνέβαιναν. Έτσι απλά.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, όσο τουλάχιστον επιθυμεί η εταιρεία να τα παρουσιάσει. Παράδειγμα: Ποια είναι τα «περιβαλλοντικά προβλήματα» που επικαλείται η εταιρεία ως εκείνα που δεν της επέτρεψαν να εκπονήσει μελέτη προστασίας από πτώσεις βράχων; Ποιοι είναι εκείνοι που δεν της «επέτρεψαν» να προχωρήσει στην εκπόνησή της; Υπάρχει σχετική αλληλογραφία; Όχι προφορικοί διάλογοι και άλλα παρόμοια μπουρδολογήματα. Έγγραφα, υπάρχουν; Και εάν ναι, από πότε χρονολογούνται; Δεν θα έπρεπε όλα αυτά να αποτελούν δεδομένα πριν την έναρξη των έργων; Και πώς η εταιρεία εισέπραττε χρήματα από τους χρήστες ενός επικίνδυνου οδικού άξονα; Τι ακριβώς τους παρείχε για να τους ζητάει αντίτιμο;

Είναι ξεκάθαρο. Όχι μόνο στα Τέμπη αλλά και σε όλο το μήκος της ΠΑΘΕ υπάρχουν σημεία στα οποία η ζωή των διερχομένων κρέμεται από μια κλωστή. Εξαρτάται από ένα «τυχαίο» συμβάν. Αλλά, και πάλι, για να θεωρηθεί ένα συμβάν ως «τυχαίο» θα πρέπει να υφίστανται οι όροι και οι προϋποθέσεις που το καθιστούν τέτοιο. Πράγμα που, φυσικά, δεν συμβαίνει. Τα περί «ελέγχου με ιδιαίτερη προσοχή» που επικαλείται η κοινοπραξία αποτελούν έπεα πτερόεντα.

Αγαπητέ Δήμαρχε,
όπως γνωρίζετε στη χώρα μας ισχύει ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας. Ο ίδιος με βάση τον οποίο η Δημοτική Αστυνομία σας έχει χορτάσει κλήσεις τους Λαρισαίους.
Όπως, επίσης, γνωρίζετε μεταξύ των διατάξεών του περιλαμβάνει κι μία που αφορά στα επιτρεπόμενα όρια ρύπων που εκπέμπουν τα οχήματα. Γι αυτό εξάλλου είμαστε όλοι υποχρεωμένοι ανά τακτά χρονικά διαστήματα να προβαίνουμε σε έλεγχο των οχημάτων μας και να προμηθευόμαστε τη σχετική κάρτα καυσαερίων.
Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά και κάνω αυτόν τον πρόλογο. Σωστά. Λοιπόν, μπαίνω στο θέμα. Σήμερα το πρωί, περί τις 8:05, φορτηγό του Δήμου Λαρισαίων κινούμενο στη συνοικία Χαραυγή, και κοντά στο 9ο Γυμνάσιο, μας “έβγαλε τα σκώτια” που λέμε κι εμείς οι Λαρισαίοι. Η εξάτμισή του ήταν “κινούμενη μόλυνση”.
Για να μη σας μπουν τίποτα ιδέες περί “στοίρας αντιπολιτευτικής διάθεσής μου” προς την αρχή σας, σας γνωρίζω και τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματος: ΚΗΟ 9476.
Παρακαλώ πράξτε τα δέοντα, διότι -σε διαφορετική περίπτωση- είμαι υποχρεωμένος να καταγγείλω ως υποκριτική τη στάση σας για την προστασία του περιβάλλοντος της πόλης μας και ως υποκριτικά τα όποια μέτρα και μετρήσεις -λέμε τώρα- έχετε πάρει.
Υ.Γ.: Θα μου πει κανείς: Καλά, από τη συντήρηση των δημοτικών οχημάτων περιμένεις να βγάλεις συμπέρασμα για την περιβαλλοντική ευαισθησία του “Δημάρχου του τσιμέντου, του εγκυβωτισμένου πράσινου ντεκόρ”;
Έλα, ντε. Σωστό κι αυτό. Απλά, είπα να το καταγράψω έτσι για να υπάρχει.

Το αντιγράφω από τον «Κόσμο» γιατί έχει τη σημασία του. Φαντάζομαι πως για μια τέτοια επένδυση όλο και κάτι θα πρέπει να γνωρίζει η Νομαρχία, η ΕΑΣ ή κάποιος άλλος. Το ερώτημα είναι: Το γνωρίζουν;

«Τη δημιουργία 5 εργοστασίων παραγωγής αιθανόλης, ένα εκ των οποίων και στη Λάρισα, προανήγγειλε στη «Real News» ο γνωστός επιχειρηματίας, ∆ημήτρης Καχρίδας. Το πρώτο εργοστάσιο θα λειτουργήσει στην Καβάλα ενώ θα ακολουθήσουν άλλα τέσσερα στην Αλεξανδρούπολη, στην Ορεστιάδα, στη Λάρισα και στην Πάτρα, ενώ δεν αποκλείεται και σε άλλες περιοχές της χώρας.

«Για τη δημιουργία της αιθανόλης θα χρησιμοποιούμε αγροτικά υπολείμματα από πορτοκάλια, καρπούζι, σταφύλια, καλαμπόκι κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο θα στηριχθεί σημαντικά και το αγροτικό εισόδημα, καθώς θα ξέρουν ένα χρόνο νωρίτερα οι αγρότες ότι θα μπορούν να έχουν ένα πάγιο και διαρκές εισόδημα από την πώληση προϊόντων που δεν είναι για κατανάλωση. Η παραγωγή αιθανόλης στην Αμερική τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ραγδαία ανάπτυξη» υποστηρίζει ο κ. Καχρίδας. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Καχρίδας επιχειρεί επιχειρηματικό άνοιγμα στην Ελλάδα, δεδομένου ότι και το 2007 προσπάθησε να εξαγοράσει το εργοστάσιο της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, το οποίο θα μετέτρεπε σε μονάδα παραγωγής αιθανόλης, προσπάθεια που όμως δεν τελεσφόρησε. Ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας ∆ημήτρης Καχρίδας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες δραστηριοποιείται στις Η.Π.Α., έχοντας έντονη παρουσία τόσο στα επιχειρηματικά όσο και στα πολιτικά δρώμενα».

(Πηγή: Κόσµος, ΤΡΙΤΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009)

Μαθαίνει ο άνθρωπος. Θέληση και όρεξη να υπάρχει.

Για το δήμαρχο Λαρισαίων, ο λόγος. «Δημόσια διαβούλευση» για τα πεζοδρόμια τριών κεντρικών δρόμων της πόλης! Τι λες ρε παιδί μου! Μπράβο. Και «δημόσια» και «διαβούλευση». Μιλάμε για μια «ειρηνική» έως ειρωνική επανάσταση στην πόλη μας. Μια δημοτική αρχή η οποία για το τελευταίο που θα μείνει στην ιστορία είναι η ροπή της προς τη συμμετοχή των πολιτών, θυμάται στας δυσμάς του βίου της τη «δημόσια διαβούλευση».

Έτσι είναι. Πρέπει να φανεί ότι το πνεύμα της εποχής μας επηρεάζει όλους. Κι ότι έτσι, βλέπουμε όλοι το «φως το αληθινό».

Αλλά το παραμύθι σταματά εδώ. «Δημόσια διαβούλευση» για τα πεζοδρόμια των οδών Κοραή, Παλαμά και Αθ. Διάκου. Σωστό. Μόνο που προηγήθηκαν οι «αναπλάσεις» σε Βόλου, Φαρσάλων και Καρδίτσας και κάτι παρόμοιο δεν έγινε. Φαίνεται πως η διάθεση της δημοτικής αρχής για «διαβούλευση» έχει γεωγραφικό προσδιορισμό, όπως το όνομα των Σκοπίων, περίπου!

Καμία ευαισθησία διαβούλευσης για τους τρεις μεγάλους οδικούς άξονες εισόδου και εξόδου της πόλης. Όπως και για άλλα θέματα, που δεν είναι η ώρα να τα αναφέρουμε διότι δεν θέλουμε να πικράνουμε καρδιές, μέρες «δημόσιας διαβούλευσης» που ζούμε.

Αυτό που αξίζει να κρατήσουμε, πάντως, είναι η άποψη των κατοίκων για μεγάλα πεζοδρόμια χωρίς θέσεις στάθμευσης. Πεζοδρόμια περίπου τριών μέτρων πλάτους. Τόσο, δηλαδή, που θα έπρεπε να έχουν και οι τρεις άξονες Βόλου, Φαρσάλων και Καρδίτσας που προανέφερα.

Είναι αυτό, ακριβώς, το «φαίνεσθαι» που επιδιώκει πάντα και επί του οποίου θα κριθεί η δημοτική αρχή. Φενάκες διαλόγου, φαντασιώσεις περί συμμετοχής, αυτοϊκανοποίηση για το αποτέλεσμα, άγρια ροπή προς φωτογραφίσεις. Ακόμη και επί πράξεων αυτονόητων. Μικρών. Καθημερινών. Υπηρεσιακών. Ακόμη και ανολοκλήρωτων ή ελλειμματικών. Δεν χρειάζεται, φαντάζομαι, να αναφέρω τις φωτογραφίσεις πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων σε έργα π.χ. ασφαλτοστρώσεων διαφόρων δρόμων συνοικιών της πόλης. Φωτογραφίζονται πάνω στη φρέσκια άσφαλτο, ξεχνώντας (;) να «ανοίξουν» το φωτογραφικό φακό στην έλλειψη πεζοδρομίου!

Αυτό μπορούν. Αυτό επιθυμούν. Μ’ αυτό πορεύονται.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η δημοτική αρχή της Λάρισας ασχολείται έντονα με την «αναδιαμόρφωση», όπως τη χαρακτηρίζει, κάποιων πλατειών της πόλης. Και στα πλαίσια της επικοινωνιακής πολιτικής που έχει επιλέξει εδώ και χρόνια, φροντίζει για την συχνή προβολή κάθε έργου της ακόμη κι αν είναι στα σχέδια, στην έναρξη των εργασιών ή και ημιτελές και, πολλές φορές, επικίνδυνο για χρήση από του πολίτες.

Στο θέμα της «αναδιαμόρφωσης» των πλατειών, οι προτάσεις που υλοποιούνται παρουσιάζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Πολύ τσιμέντο, πολύ πλακάκι, πολλοί κυβόλιθοι, πολύς χώρος στην ιδιωτική εκμετάλλευση (π.χ. τραπεζοκαθίσματα), εγκιβωτισμένο πράσινο σε παρτέρια.

Μοιραία, μοιάζουν οι πλατείες σαν να έχουν σχεδιαστεί με καρμπόν.

Η εμπειρία απέδειξε ότι αυτή η «αναδιαμόρφωση» γίνεται ερήμην των τοπικών χρηστών, αγνοώντας την ύπαρξη, τη σύνθεση και τις ανάγκες τους. Φαίνεται να μην παίρνει υπόψη της το «όλον» της πόλης, το «επιμέρους» των συνοικιών και τη συνάρθρωσή τους.

Οι πλατείες διαμορφώνονται έτσι ώστε να λείπουν από τη χρήση τους το περπάτημα, το ελεύθερο και ασφαλές τρέξιμο, το παιχνίδι των παιδιών, η συναναστροφή των ανθρώπων της συνοικίας, οι δραστηριότητες που θα προέκυπταν από τη σύνδεση της πλατείας με άλλους ελεύθερους χώρους της συνοικίας.

Δεν υπάρχει η πρόνοια για τα μικρά παιδιά, για τα οποία το οριοθετημένο πράσινο θα είναι μια διαρκής πηγή κινδύνων καθώς το τσιμέντο, με το οποίο γίνεται η οριοθέτηση, θα λειτουργεί απαγορευτικά στην ελευθερία των κινήσεών τους.

Η δημοτική αρχή μοιάζει να αποφασίζει χωρίς να λαμβάνει υπόψη της βασικά στοιχεία των συνοικιών.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αντίληψης αποτελούν οι πλατεία της Νεάπολης, των Πυροβολικών, της Ν. Πολιτείας. Η ίδια μοίρα καρτερεί, μάλλον, και την πλατεία προφήτη Ηλία (Εργατικής Πρωτομαγιάς). Πλατείες- χώροι μονοσήμαντου προορισμού και μηνύματος.

Την ώρα που η πόλη εξαπλώνεται και το μπετόν υψώνεται, είναι προφανής η ανάγκη για την ύπαρξη ελεύθερων χώρων. Χώρων φιλικών. Τους οποίους οι χρήστες τους θα μπορούν να τους «ζήσουν». Να είναι ανοιχτοί, να δίνουν προοπτική, να συνδέουν τα επιμέρους στοιχεία της συνοικίας σε ένα ενιαίο «όλο».

Τα στοιχεία της ταυτότητας, της ιστορίας, της σημασίας για τη ζωή των ανθρώπων κάθε ηλικίας της συνοικίας φαίνεται πως απουσιάζουν.

Ο σχεδιασμός μιας πλατείας, πέρα από αρχιτεκτονικό, είναι και πολιτικό ζήτημα. Έτσι, από τη λογική της Δ.Α. φαίνεται να απουσιάζουν οι παράγοντες των κοινωνικών και κλιματικών συνθηκών των επιμέρους συνοικιών και συνολικά της πόλης.

Στην περίπτωση της υπό «αναδιαμόρφωση» πλατείας Πυροβολικών, κι όχι μόνο, το πράσινο έχει τη θέση του ντεκόρ κι όχι του συστατικού μέρους της πλατείας το οποίο αξίζει να βιωθεί. Κι αυτό σε μια περίκλειστη πλατεία μιας πυκνοδομημένης περιοχής η οποία τις όποιες «ανάσες» της τις οφείλει στους αδόμητους χώρους του στρατοπέδου Μπουγά και του ΕΘΙΑΓΕ.

Η αιτιολογία της κατάργησης του εγκαταλειμμένου –όπως και όλη η πλατεία, εξάλλου- και καταστραμμένου σιντριβανιού δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Η προηγούμενη εικόνα εγκατάλειψης και η οικονομία νερού, όπως καταγράφεται ως αιτιολογία σε σχετικό δημοσίευμα («Ελευθερία», Δευτέρα, 26-10-09) δεν συνιστούν επιχείρημα κατάργησης. Αν ακολουθηθεί η ίδια λογική, πρέπει άμεσα να καταργηθούν όλα τα σιντριβάνια της πόλης!

Πέρα απ’ αυτές τις αστειότητες, η Δ. Α. δεν θα πρέπει να παραγνωρίζει τις επιπτώσεις της λειτουργίας ενός σιντριβανιού στο μικροκλίμα του χώρου στον οποίο βρίσκεται. Οι μελέτες που αφορούν στην πλατεία Αγ. Βησσαρίωνος και στο συνδυασμένο ρόλο δέντρων και σιντριβανιού στη διαμόρφωση του μικροκλίματός της, είναι ενδεικτικές.

Με αφορμή, πάντως, την «αναδιαμόρφωση» της Πλατείας Πυροβολικών, γίνεται φανερή η έλλειψη ουσιαστικής συζήτησης για τους ελεύθερους χώρους στον αστικό ιστό της πόλης, τη μορφή και τη λειτουργία τους.

Η Δ. Α. της Λάρισας, μιας πόλης απόλυτα εκτεθειμένης στον ήλιο και τον καύσωνα των θερινών μηνών, δεν άνοιξε ποτέ μια τέτοια συζήτηση.

Ωστόσο, είναι σαφές ότι στον όρο «βιοτικό επίπεδο των πολιτών» βασική παράμετρο αποτελεί το περιβάλλον στο οποίο οι πολίτες ζουν.

Προφανώς, ως αμιγώς πολιτικό θέμα, θα είναι μεταξύ αυτών που θα απασχολήσουν έντονα τους πολίτες το επόμενο χρονικό διάστημα.

Οι κλιματικές αλλαγές, από τις οποίες δυστυχώς δεν εξαιρείται η Λάρισα, το καθιστούν τόσο επίκαιρο όσο και ουσιαστικό.

Το παρακάτω κείμενο είναι η παρέμβασή μου κατά την ολομέλεια της δημοτικής παράταξης «Λαρισαίων Πόλις» που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 29-10-2009.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Η περίοδος που άρχισε από τις 4 Οκτωβρίου 2009 είναι νέα για τη χώρα και μεταβατική για την Τ.Α.

Η διοικητική μεταρρύθμιση, η αναδιάρθρωση της Τ.Α., ο εκλογικός νόμος, η ψήφος των μεταναστών κι ο πολιτικός χάρτης, συγκροτούν ένα νέο πλαίσιο διεξαγωγής των τοπικών εκλογών.

Γεωγραφική κάλυψη των νέων δήμων, αρμοδιότητες και πόροι δημιουργούν μια νέα δυναμική για την Τ.Α.

Απέναντι σ’ όλα αυτά υπάρχει μία και μόνη σταθερά: Ο δήμος Λαρισαίων δεν θα είναι στο εξής αυτός που είναι τώρα.

Αυτό θα πρέπει να ενταχθεί στις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τους σχεδιασμούς της όποιας συλλογικότητας συνδιαμορφώσουμε και η οποία θα επιφορτισθεί με την ευθύνη της πολιτικής αλλαγής και της αλλαγής πολιτικής στο νέο δήμο Λαρισαίων.

Νέοι γεωγραφικοί χώροι, νέες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές ανάγκες διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα και απαιτούν πρόσθετες, επιπλέον προσεγγίσεις.

Ενέργεια, μεταφορές, φυσικοί πόροι, διαχείριση αποβλήτων, ποιότητα αέρα, αγροτικά, εργασία, ανεργία, επιχειρηματικότητα, πολιτισμός, παιδεία, υγεία, υποδομές, περιβάλλον είναι μερικά μόνον από τα νέα, αναδυόμενα στοιχήματα.

ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Η παράθεση ενός καταλόγου έργων και πολιτικών από μια συλλογικότητα που ενδιαφέρεται να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών είναι σημαντική. Όλα, όμως, θα πρέπει να εντάσσονται σ’ ένα νέο διακύβευμα.

Ποιότητα ζωής, συμμετοχή του πολίτη, αξιοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία.

Όλα αυτά θα συγκροτούν τη νέα, τοπική μας ταυτότητα.

Την ταυτότητα της Πράσινης Πόλης.

Η Πράσινη Πόλη θέτει τρία προαπαιτούμενα:

1. Όραμα για την πόλη του 2020 και πλέον. Όραμα πολιτικό, διοικητικό, κοινωνικό, οικονομικό.

2. Στόχους και κατευθύνσεις για την υλοποίησή του.

3. Προτάσεις και μέτρα πολιτικής.

Τα προαπαιτούμενα αυτά στηρίζονται στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της πόλης. Υπάρχοντα και αναδυόμενα.

ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα, μετά από μια πορεία τριών ετών, έχουμε την ευθύνη και την ευκαιρία να αναστοχαστούμε. Να δούμε συγκλίσεις και αποκλίσεις. Θετικά και αρνητικά. Προσωπικά και πολιτικά. Πάνω απ’ όλα, έχουμε την ευθύνη και την ευκαιρία να αλλάξουμε σελίδα.

Μείζον θέμα προτεραιότητας είναι η πληθυντική παράταξη.

Με διασφαλισμένη την ενότητα.

Με ανοιχτές θύρες.

Μ’ ένα νέο, μεγάλο προσκλητήριο συμμετοχής. Σε όλους και όλες, όσους και όσες θέλουν να συμβάλουν να συμμετέχουν, να οργανώσουν μια νέα εκκίνηση.

Από σήμερα, μπορούμε να θέσουμε τις βάσεις μιας νέας συλλογικότητας. Της συλλογικότητας της νίκης.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Σήμερα στην πόλη μας το πολιτικό περιβάλλον είναι συντριπτικό για τη συντηρητική παράταξη και τις συντηρητικές πολιτικές.

Το εκλογικό προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο.

Πολιτικές τακτικές και προσωπικές στρατηγικές που θα απειλούν να το σπαταλήσουν ούτε θα γίνουν ανεκτές ούτε θα συγχωρηθούν από την τοπική κοινωνία.

Το μήνυμα της τοπικής κοινωνίας είναι σαφές:

· Ένας στόχος.

· Μια συλλογικότητα.

· Συναντίληψη.

· Συμμετοχή.

Δημιουργούμε, συμμετέχουμε στην ανάδειξη ενός ρεύματος ανατροπής – αλλαγής στο δήμο Λαρισαίων. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι η σημαντικότερη συνιστώσα του ρεύματος ανατροπής και αλλαγής στην πόλη μας, αλλά δεν ενδιαφέρεται, δεν επιδιώκει να είναι και η μόνη.

Η εμφάνιση των Οικολόγων-Πρασίνων είναι μια πραγματικότητα.

Η συνάντηση μας σε κοινωνικά, περιβαλλοντικά και άλλα μέτωπα αποτελεί μια σημαντική πρόκληση.

Μια πρόκληση-πρόσκληση συνδιαμόρφωσης του ρεύματος ανατροπής και αλλαγής, χωρίς υστεροβουλίες, μεμψιμοιρίες και σκοπιμότητες.

Φυσικά, αυτό το ρεύμα χωράει κι άλλους. Χωράει όσους χωρίς όρους, προϋποθέσεις, προαπαιτούμενα και αποκλεισμούς θέλουν να εργαστούμε από κοινού για ένα καλύτερο αύριο της Λάρισας και των πολιτών της.

Την απάντηση όλων μας, οι Λαρισαίοι την περιμένουν. Την αξιολογούν. Και θα αποδώσουν στον καθέναν μας τα εύσημα που του αναλογούν.

Δεν μπορώ να καταλάβω την αβελτηρία ορισμένων. Δεν εννοούν να κατανοήσουν ότι η κυβέρνηση κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να προστατέψει τα δάση, τις ζωές και τις περιουσίες των ανθρώπων.

Δεν εννοούν, οι αμετανόητοι, να κατανοήσουν ότι δεν ευθύνεται η κυβέρνηση που ο άνεμος έγινε από δεκανέας στρατηγός.

Δεν εννοούν, οι αμετανόητοι, να κατανοήσουν ότι δεν ευθύνεται η κυβέρνηση που τα πεύκα από «νανάκια» που ήταν, μεγάλωσαν, ψήλωσαν, έγιναν 15 μέτρα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγάζουν και κουκουνάρια, τα συφοριασμένα.

Δηλαδή, η κυβέρνηση τι να κάνει; Να βάλει τον Αντώναρο και τον Μαρκογιαννάκη να φυσάνε αντίθετα από το «στρατηγό»; Ή, μήπως, κάθε καλοκαίρι να τους στέλνει να μαζεύουν κουκουνάρια;

Και, άντε και τους έβαλε. Τι να τα κάνει έπειτα τα κουκουνάρια; Κουκουναρονόσουπα;