Γιάννης Σάπκας: Όχι στους σακουλοφόρους δημάρχους

Χρησιμοποιώντας μια φράση του Μεγα Φωτίου, του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, που έλεγε: «Να σέβεσαι άρχοντα τα ράκη των φτωχών και όχι να γίνεσαι εσύ ρακοσυλλέκτης», ο υποψήφιος δήμαρχος κ. Γιάννης Σάπκας έδωσε χθες το στίγμα του για την κοινωνική πολιτική που ο ίδιος οραματίζεται για το Δήμο Λάρισας. Ο κ. Σάπκας έκανε και τη μεγάλη έκπληξη χθες, ανακοινώνοντας την πρώτη εκπροσώπηση στα χρονικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μιας μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας αυτής των ατόμων με αναπηρίες, στο όνομα του προέδρου του Πανθεσσαλικού Συλλόγου Αναπήρων Πολιτών, κ. Στέφανου Πάικου, που κατέρχεται ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον συνδυασμό του.

ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου στο ξενοδοχείο «Διόνυσος», ο κ. Γιάννης Σάπκας εξήγγειλε τη δημιουργία Αντιδημαρχίας Κοινωνικής Πολιτικής και Προστασίας, που θα εποπτεύει ένα δίκτυο δομών και δραστηριοτήτων στήριξης όχι μόνο των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, αλλά και όλων των πολιτών.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ

Κάνοντας λόγο για μια «ανοιχτή πόλη», ο κ. Σάπκας επισήμανε ότι σε μια πολιτισμένη κοινωνία ο Δήμος πρέπει να βρίσκεται στο πλευρό των πολιτών και να τους στηρίζει όπου και όποτε τον χρειάζονται. Δυστυχώς, συνέχισε, η ζωή δεν είναι ρόδινη για όλους και δεν έχουν όλοι την τύχη να είναι αρτιμελείς, νέοι, υγιείς και ευκατάστατοι. Υπάρχουν στην πόλη μας πληθυσμιακές ομάδες οι οποίες, εξαιτίας της καταγωγής, της οικονομικής τους θέσης, της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας, της φθοράς της ηλικίας, ενός ατυχήματος ή μιας ασθένειας, βρίσκονται ή κινδυνεύουν να βρεθούν στο περιθώριο της κοινωνίας με μεγαλύτερη ευκολία από ό,τι οι υπόλοιποι. Τέτοιες ομάδες μπορεί να είναι ηλικιωμένοι, τα άτομα με αναπηρία, οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι άποροι, οι ξένοι εργάτες (μετανάστες), οι παλιννοστούντες ομογενείς, οι άνεργοι, οι τσιγγάνοι κ.ά. Είναι υπόθεση του Δήμου να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και δράσεις που θα αποσκοπούν στην ισότιμη ένταξη στην κοινωνία των ατόμων που απαρτίζουν τις προαναφερθείσες ευπαθείς ομάδες και στην καταπολέμηση απεχθών προκαταλήψεων, σύμφωνα με τις οποίες κάθε διαφορετικός είναι και κατώτερος. Ως Δημοτική Αρχή θα επιδιώξουμε μια πόλη ανεκτική και φιλόξενη. Μια κοινωνία που θα ξέρει να δέχεται τον «διαφορετικό» ή τον «αδύναμο», όχι με την αίσθηση της παραχώρησης, αλλά με την πεποίθηση ότι και αυτοί με τον δικό τους τρόπο μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη και την ισχυροποίησή της. Για να πετύχουμε τέτοιους υψηλούς στόχους χρειάζεται η κοινωνική μας πολιτική να είναι συγκροτημένη, επιστημονικά τεκμηριωμένη βεβαίως και να έχει συνέχεια και συνέπεια. Χρειάζεται εκ βάθρων αναδιοργάνωση και νέος σχεδιασμός. Η απερχόμενη Δημοτική Αρχή για οκτώ ολόκληρα χρόνια δεν είχε ούτε όραμα ούτε σχέδιο. Στην ουσία δεν άσκησε κοινωνική πολιτική. Κοινωνική πολιτική δεν είναι ελεημοσύνη. Το μοίρασμα τροφίμων σε απόρους από σακουλοφόρους δημάρχους είναι επίδειξη. Δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι προσβολή προς όλη την πόλη. Ιδιαίτερο ρόλο, κατέληξε, στην επίτευξη των στόχων θα διαδραματίσει ο εθελοντισμός, δηλαδή η συμμετοχή και η προσφορά, συντονισμένη και οργανωμένη, από οργανώσεις της πόλης με μακρόχρονη ιστορία προσφοράς, όπως ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, οι «Φίλες της Αγάπης», Σύλλογοι κ.ά. Ο κ. Σάπκας, στη συνέχεια, αναφέρθηκε με λεπτομέρειες στην ανάπτυξη των εξής δομών:

Όσοι ζούμε σ’ αυτή την πόλη δεν το κάνουμε από ανάγκη. Κανένας δεν μας υποχρέωσε να μείνουμε εδώ και κανένας δεν ας εμποδίζει να φύγουμε μακριά της. Όμως, όλοι μας ακόμη κι αν, για οικονομικούς λόγους ή για λόγους σπουδών, απομακρυνθήκαμε πρόσκαιρα, επιστρέψαμε εδώ. Στην «καρακαμπίλα» μας. Κι αυτό το κάναμε γιατί αγαπάμε τον τόπο μας. Κουβαλούσαμε τις μυρωδιές του, για χάρη των οποίων και επιστρέψαμε.
Επιστρέψαμε γιατί πιστέψαμε, και εξακολουθούμε να πιστεύουμε, στις δυνατότητες του τόπου μας. Επιστρέψαμε πλούσιοι σε ιδέες, σε εμπειρίες, σε παραστάσεις. Και με μια θέληση. Να την κάνουμε καλύτερη. Ομορφότερη. Ανθρώπινη. Αξιοβίωτη, όπως έγραψε κι ο Τσαντίλης.
Σήμερα, η πόλη μας βρίσκεται σ’ ένα σταυροδρόμι. Μια ιλαροτραγωδία διάρκειας οχτώ χρόνων ολοκληρώνεται. Οι Λαρισαίες και οι Λαρισαίοι «ζυγίζουν» τα πράγματα.
Η Λαρισαίων Πόλις δεν αντέχει να πορεύεται πλέον χωρίς στρατηγική. Σε λίγο καιρό θα αποφασίσει να αλλάξει ρότα. Να προχωρήσει σε Αλλαγή Πορείας.
Πώς, όμως, θέλουμε τη Λάρισα; Πώς την ονειρευόμαστε;
Ας μου επιτραπεί να καταθέσω τα δικά μου όνειρα κι ας καταθέσει κι ο καθένας τα δικά του. Ίσως, κάπου τα όνειρα συμπέσουν και μετουσιωθούν σε εφαρμοσμένη πολιτική. Για το παρόν και -κυρίως- για το μέλλον μας.
Για την πόλη μας, λοιπόν, τη Λάρισα, ονειρεύομαι:

Πρώτο: Να έχει ένα δήμαρχο ο οποίος να ακούει, να την αντιμετωπίζει στην ολότητά της, να στρώνει με άσφαλτο τους δρόμους της εξαφανίζοντας λακκούβες και εμπόδια, να δημιουργεί πεζοδρόμια, πεζοδρόμους, πλατείες, πάρκα και παιδικές χαρές παντού, να δεσμεύει χώρους για σχολεία, να γεμίζει με πράσινο όλα τα σχολεία της πόλης και κάθε ελεύθερη σπιθαμή της.
Δεύτερο: Να έχουν ταυτότητα οι γειτονιές. Να έχουν σημεία και πόλους αναφοράς των κατοίκων τους. Να έχουν μια πλήρη οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική και αθλητική ζωή, ώστε οι κάτοικοι να μη χρειάζεται να κατεβαίνουν στο κέντρο ή να διανύουν χιλιόμετρα για την κάλυψη των αναγκών τους. Να έχουν δίκτυα κοινωνικών υπηρεσιών.
Τρίτο: Να έχει διασφαλίσει τη δημόσια υγεία των πολιτών. Να κάνει τους πολίτες συμμέτοχους στην προστασία και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος. Να μη θεωρεί πως ο ΧΥΤΑ είναι η μόνιμη λύση του προβλήματος των σκουπιδιών. Να επεκταθεί στον πλήρη διαχωρισμό των απορριμμάτων στην πηγή. Να κάνει κοινωνούς και πρωταγωνιστές του διαχωρισμού τους πολίτες και –κυρίως- τους μαθητές. Να μειώνει την ενέργεια που έχει ανάγκη αλλά και τη χρήση –για την εξασφάλισή αυτής της ανάγκης- πηγών που συμβάλουν στην ρύπανση του περιβάλλοντος. Να αναπτύσσει εναλλακτικές πηγές ενέργειας και να δίνει τη δυνατότητα και στον πολίτη να πράξει ανάλογα. Να προκαλεί καινοτόμες δράσεις που θα συμβάλουν στην τοπική οικονομία και θα μειώνουν την ανεργία.
Τέταρτο: Να σπάζει ταμπού και γκέτο. Να αφουγκράζεται και να μεριμνά ώστε να μην υπάρχουν συνοικίες-μάντρες και πολίτες στο περιθώριο. Να αγκαλιάζει μειονεκτούσες ομάδες και μετανάστες και να τους εντάσσει στον κοινωνικό ιστό.
Πέμπτο: Να έχει δυνατότητα επικοινωνίας όλη η πόλη με όλη την πόλη. Με εκτεταμένο δίκτυο περιφερειακών δρόμων, μέσων μαζικής μεταφοράς, ποδηλατοδρόμων, πεζοδρόμων και πεζοδρομίων.
Έκτο: Να αγωνιά, να σκέφτεται και να παίρνει μέτρα για τη νέα γενιά για την εργασία, τη μόρφωση, την ψυχαγωγία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τη χρήση των νέων τεχνολογιών, την ψηφιακή και ανθρώπινη πόλη στην οποία ο νέος και η νέα νιώθουν τη ζωή τους ασφαλή.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ονειρεύομαι μια πόλη της δημοκρατίας.
Μια πόλη της συμμετοχής.
Μια πόλη-εργαστήρι νέων ιδεών και θεσμών που θα απελευθερώνουν τους πολίτες της.
Κι αυτή δεν μπορεί παρά να είναι η πόλη των πολιτών της.

www.eleftheria.gr

Η μάχη για το παρόν και –κυρίως- για το μέλλον της Λάρισας άρχισε.
Η πόλη μας έχει ανάγκη να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει.
Με την αναμόρφωση της γειτονιάς, μέσα από τις ίδιες της τις δυνάμεις. Ώστε να αλλάξει η Λάρισα.
Για την επίτευξη αυτής της αλλαγής απαιτείται δίκαιη κατανομή της ευημερίας και του κόστους ζωής. Η νέα δημοτική αρχή, μέσα από ξεκάθαρες και διαφανείς διαδικασίες γνωστές σ’ όλο το λαό, οφείλει να μετατρέψει τους πλουσιοπάροχους φόρους που πληρώνει ο πολίτης στο Δήμο πραγματικά σε ανταποδοτικούς και μετρήσιμους και, πάντα, σε συνάρτηση με τις υπηρεσίες που του προσφέρονται.
Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς μεταφοράς-«κλοπής» πόρων από τους κατοίκους των συνοικιών ώστε να υλοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα έργα βιτρίνας στις περιοχές πέριξ του κέντρου. Μια πολιτική, γυμνή διά γυμνού οφθαλμού, όπως –εξάλλου- και οι συνέπειές της. Ποιες; Η εγκατάλειψη των γειτονιών στην τύχη τους και η συνακόλουθη υποβάθμισή τους.. Στο εξής, προέχει, τα χρήματα που πληρώνουμε στο Δήμο να γίνουν πραγματικά ανταποδοτικά και να κατανέμονται δικαιότερα. Να επιστραφούν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους στη γειτονιά. Γιατί, μετά από οχτώ χρόνια πλέον, ο πολίτης γνωρίζει πού κατευθύνονταν πού επενδύονταν οι πόροι που προσέφερε.
Τα παραπάνω, ωστόσο, δεν αρκούν. Οφείλουν να ενταχθούν σ’ ένα γενικότερο σχέδιο. Ένα σχέδιο αντιμετώπισης των κανόνων και των ρυθμίσεων από μηδενική βάση. Την επιλογή αυτή καθιστά αναγκαία -αλλά και κοινωνικά δίκαιη- ένας νέος καταλογισμός των υποχρεώσεων, ανάλογα με τη δυνατότητα των πολιτών. Μόνον έτσι θα επιτύχουμε μια δίκαιη και αλληλέγγυα κοινωνία στην πόλη μας.
Δεν έχει κανένα δικαίωμα η δημοτική αρχή να αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι δυνατό οικογένειες που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα ή μαγαζιά και επιχειρήσεις στην περιφέρεια της πόλης, να πληρώνουν δημοτικά τέλη αντίστοιχα με αυτά σπιτιών και καταστημάτων των πλέον αναβαθμισμένων περιοχών της πόλης.
Οι δημοτικές παρατάξεις οφείλουν να τοποθετηθούν ξεκάθαρα. Να δεσμευτούν μπροστά στο λαό για τη θέσπιση νέων ρυθμίσεων στις οικονομικές σχέσεις Δήμου και δημοτών. Χωρίς «μονόδρομους», δογματικές προσεγγίσεις και ακραίους λαϊκισμούς.
Μόνο μέσα από μια τέτοια συνολική μεταρρύθμιση θα μπορέσουμε να θέσουμε νέες, στέρεες βάσεις για την πόλη του μέλλοντός μας.
Δηλαδή, παρέμβαση στην οικονομική σφαίρα με άμεση αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης.
Σκοπός μας: Η Αλλαγή Πορείας. Δύναμή μας η εμπιστοσύνη στους πολίτες, τους φορείς τους, τις όποιες συλλογικότητες έχουν διαμορφώσει, τους επιχειρηματίες, τους επιστήμονες, τις δυνάμεις της εργασίας. Οι μεγάλες και ανεξάντλητες δυνατότητες της πόλης.
Στόχος μας: Η Λαρισαίων Πόλις να γίνει αξιοβίωτη πόλη. Για όλους. Παντού.

Από τα διάφορα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας προκύπτει ότι ένας πολύ μικρός αριθμός πολιτών χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΕ).
Επίσης, ένας , επίσης, μικρός αριθμός, χρησιμοποιεί για τις μετακινήσεις του ποδήλατο.
Οι περισσότεροι πολίτες, προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους όπως αγορά, ψυχαγωγία κλπ., χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο το Ι.Χ. Κι αυτό σε μια πόλη που λόγω του μεγέθους και του ανάγλυφού της προσφέρεται για ήπιες μετακινήσεις.
Συνέπεια του φαινόμενου αυτού είναι η μεγάλη κυκλοφοριακή συμφόρηση που παρατηρείται στο κέντρο και η διογκούμενη ανάγκη για εξεύρεση χώρων στάθμευσης όλου αυτού του στόλου των οχημάτων. Κάτι στο οποίο ανταποκρίθηκε ασμένως η δημοτική αρχή δημιουργώντας, κόντρα σε κάθε σχετική μελέτη, δύο χώρους στάθμευσης στο κέντρο αδιαφορώντας αφενός για την αντίδραση του συνόλου της αντιπολίτευσης και των περιοίκων, υποθηκεύοντας αφετέρου το μέλλον της πόλης.
Φυσικά, η δημοτική αρχή επικαλείται τις πάγιες συνήθειες των πολιτών σχετικά με τη χρήση του Ι.Χ. τους ρίχνοντας, έμμεσα και εύκολα, το ανάθεμα σ’ αυτούς.
Ωστόσο, υπάρχει και άλλος δρόμος. Αυτός που επί οχτώ χρόνια δεν αντιμετωπίστηκε από τη δημοτική αρχή, επίσης σε αντίθεση με μελέτες και ευρωπαϊκές εμπειρίες.
Η πολιτική αυτή αφορά στη διαφορετική αντιμετώπιση της χρήσης Ι.Χ. και την δημιουργία προϋποθέσεων ενός διαφορετικού τρόπου μετακίνησης των πολιτών.
Μια πολιτική που θα στοχεύει στον έλεγχο και τη μείωση των μετακινήσεων με Ι.Χ. και η οποία οφείλει να στηρίζεται στη θέσπιση συγκεκριμένων δεσμευτικών στόχων, όπως π.χ. μείωση κατά 50% όλων των ιδιωτικών μετακινήσεων έως το 2010. Τέτοιοι στόχοι μπορούν να τεθούν σε συνδυασμό με άλλους, όπως η μείωση των εκπομπών θορύβου, μονοξειδίου του άνθρακα, των αιωρούμενων σωματιδίων και άλλων ρύπων του ατμοσφαιρικού περιβάλλοντος.
Η λήψη μιας δέσμης μέτρων, που είναι δυνατό να εφαρμοστεί, θα επικεντρώνεται στην ανάπτυξη μαζικών μέσων μεταφοράς, τη διαχείριση και τον έλεγχο της στάθμευσης, πριμοδότηση της χρήσης του ποδηλάτου.
Ταυτόχρονα, μπορεί να διερευνηθεί, να σχεδιασθεί και να προταθεί σε δημόσιες και δημοτικές, σε μια πρώτη φάση, επιχειρήσεις ή υπηρεσίες η υιοθέτηση προγραμμάτων ελέγχου των μετακινήσεων και συλλογικής αντιμετώπισής τους. Στόχος αυτών των παρεμβάσεων θα είναι η αύξηση της ζήτησης των συλλογικών μέσων μεταφοράς σε καθορισμένους και μετρήσιμους στόχους κάθε φορά.
Με την ανάπτυξη, δηλαδή, τέτοιων πολιτικών είναι εφικτή π.χ. η πλήρης αντικατάσταση του στόλου των λεωφορείων με νέα τα οποία χρησιμοποιούν «καθαρή» τεχνολογία.
Με βάση τα παραπάνω, μια τέτοια πολιτική πρέπει να επικεντρωθεί στα εξής:

- Χρηματοδότηση επεκτάσεων επιλεγμένων τμημάτων του συστήματος μεταφορών ώστε να αυξηθεί η αξιοπιστία των δρομολογίων και να διευρυνθεί η πρόσβαση όλων των πολιτών.
- Ανάπτυξη -σε εθελοντική βάση- σχεδίων μετακίνησης με τους βασικούς εργοδότες-υπηρεσίες, όπως προαναφέρθηκε- που έχουν την έδρα τους σε περιοχές αυξημένης κυκλοφοριακής επιβάρυνσης, όπως είναι το κέντρο της Λάρισας..
- Επέκταση και ολοκλήρωση ενός βασικού δικτύου ποδηλατοδρόμων που θα ξεκινά από τις συνοικίες της πόλης και θα οδηγεί με ασφάλεια στο κέντρο. Παράλληλα είναι δυνατή και η ανάπτυξη υπηρεσιών ενοικίασης ποδηλάτου. Προφανώς, το έως σήμερα αναπτυχθέν δίκτυο ποδηλατοδρόμων δεν καλύπτει τις συγκεκριμένες προδιαγραφές, ενώ-παράλληλα- είναι ανολοκλήρωτο, ασυνεχές και με πολλά προβλήματα στο σχεδιασμό του.
- Ολοκληρωμένη πολιτική στάθμευσης η οποία, βεβαίως, θα λαμβάνει ειδική θετική μέριμνα για τους μόνιμους κατοίκους. Επίσης, θα λαμβάνει πρόβλεψη για στάθμευση μικρής διάρκειας για τους επισκέπτες με παράλληλη ανάπτυξη ενός συστήματος τύπου “PARK and Ride” (στάθμευση των Ι.Χ. και επιβίβαση σε ΜΜΕ) σε επιλεγμένες-περιμετρικές περιοχές κοντά στους μεγαλύτερους κόμβους μετακίνησης πληθυσμού, όπως είναι ο σιδηροδρομικός σταθμό, τα ΚΤΕΛ και οι βασικές οδικές αρτηρίες εισόδου στο κέντρο της πόλης. Σ’ αυτά τα σημεία θα πρέπει να προβλέπονται ακόμη και χώροι για στάθμευση ποδηλάτων.

Μη διαφεύγει της προσοχής και της μνήμης κανενός μια «προσπάθεια» της απερχόμενης δημοτικής αρχής για δημοτικά ποδήλατα σε διάφορα σημεία της πόλης, μια προσπάθεια που εγκαταλείφθηκε το ίδιο θορυβωδώς όπως και ξεκίνησε. Φυσικά, δεν είναι και το μοναδικό πράγμα που «ξεκίνησε» ή «επαγγέλθηκε» η απερχόμενη δημοτική αρχή. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τραμ, έφιππες αστυνομίες κ.ά. «ων ουκ έστι αριθμός» και η ανάμνηση των οποίων μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει.

Πλησιάζοντας προς τις δημοτικές εκλογές όλο και περισσότερες γίνονται οι φωνές που αναφέρονται με κριτική ματιά στα πεπραγμένα της απερχόμενης δημοτικής αρχής.
Βέβαια, αυτή η πλούσια ενασχόληση με τα της πόλεως κατά τον τελευταίο χρόνο προ των δημοτικών εκλογών, κατατάσσεται στην παθογένεια του τοπικού πολιτικού συστήματος.
Ελάχιστες ήταν οι φωνές, κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, που έκριναν την πορεία του έργου της δημοτικής αρχής, επισήμαιναν ορθά, λάθη ή παραλείψεις, πρότειναν, καλούσαν σε εγρήγορση και κινητοποιούσαν.
Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι η πόλη στερείται της ενέργειας και της δράσης του λαϊκού στοιχείου. Αυτού που χαρακτηριστικά ορίζουμε ως «κίνημα πολιτών».
Βέβαια, οι πολίτες δεν είναι γενικώς παθητικοί.
Η πόλη δεν είναι μονοεπίπεδη. Τη διατρέχουν ανάγκες, ελπίδες, αντιφάσεις και διαθεσιμότητες. Αυτές οι «διαθεσιμότητες» εκφράζονται μέσω ποικίλων συμμετοχικών λειτουργιών. Εδράζονται σε μια ποικιλία ευαισθησιών των συμμετεχόντων πολιτών. Άλλες εξ αυτών είναι ευρύτερα γνωστές στην τοπική κοινωνία, άλλες λιγότερο.
Μέσα απ’ αυτές βρίσκουν πεδίο έκφρασης εκατοντάδες πολίτες της πόλης. Μάλιστα, είναι διαταξικές, διεπαγγελματικές, διακομματικές ή ακομματικές και χωρούν στις τάξεις τους ανθρώπους διαφορετικού κοινωνικού, οικονομικού ή πολιτιστικού επιπέδου. Κι αυτά είναι ο πλούτος τους.
Πώς, όμως, κεφαλαιοποιεί η πόλη τις διαθεσιμότητες αυτές; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Δείχνει, αφενός, την ανυπαρξία ενός συνεκτικού ιστού ικανού να ενοποιεί τις δράσεις των όποιων συλλογικοτήτων στην κατεύθυνση της ανάπτυξης ενός ρωμαλαίου «κινήματος πόλης». Αφετέρου, δείχνει την αντίληψη που έχουν οι αρχές για το ρόλο των πολιτών στους τοπικούς σχεδιασμούς. Και το μέτρο της «προοδευτικότητας» ή της «συντηρητικότητας» μιας αρχής κρίνεται και από το «πόσο εμπλέκει» στους σχεδιασμούς που αφορούν στην πόλη τα πολυποίκιλα κινήματα ή φορείς των πολιτών της.
Στην πρώτη περίπτωση, η ευθύνη βαρύνει .τους συμμετέχοντες στις διάφορες συλλογικότητες. Είναι προφανής η αδυναμία τους. Δραστηριοποιούμενοι για το επιμέρους, αδυνατούν να σκεφτούν και να δράσουν για το όλον. Να σχεδιάσουν και να εντάξουν τις δράσεις τους σε ευρύτερα σύνολα με πεδίο αναφοράς στην συνοικία και την πόλη.
Στη δεύτερη περίπτωση, η ευθύνη βαρύνει τη δημοτική αρχή που –φοβική, καθώς αποδείχθηκε- έναντι της συμμετοχής των πολιτών, βολεύτηκε στη διάσπαρτη δράση τους ενώ κατάργησε και τους όποιους συμμετοχικούς θεσμούς βρήκε.
Σίγουρα μια άλλη πολιτική αντιμετώπισης των συλλογικοτήτων από μέρους της δημοτικής αρχής είναι και αναγκαία και εφικτή. Και είναι αυτή που αναφέρεται ως «μοντέλο εξουσίας».Το σημείο-κλειδί επί του οποίου θα κριθούν οι όποιες πολιτικές αναπτύσσονται για την πόλη.
Εδώ, λοιπόν, θα κριθεί ο ριζοσπαστισμός των δημοτικών παρατάξεων. Όποιες εξ αυτών έχουν ως πρόθεσή τους να πορευτούν μαζί με τους πολίτες και να μην κρυφτούν πίσω από τα εκλογικά αποτελέσματα και τη «δεδηλωμένη» που θα τους δώσουν, ας το διακηρύξουν ως πρώτη προτεραιότητα.

Ας δεσμευτούν τώρα δημόσια: Από την επόμενη των εκλογών δημιουργούν μόνιμη συνέλευση φορέων της πόλης, σε κεντρικό επίπεδο. Δημιουργούν μόνιμη συνέλευση των συνοικιών. Δεσμεύονται πως κανένα σχέδιο δεν θα υλοποιηθεί αν προηγούμενα δεν αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας των δυνάμεων των πολιτών τόσο σε επίπεδο πόλης όσο και σε επίπεδο συνοικίας, ώστε να συναντά την καθολική αποδοχή των πολιτών.

Για μια προοδευτικού προσανατολισμού δημοτική αρχή, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής της η άρση των αδιεξόδων που αναπτύσσονται μεταξύ αντιπροσωπευτικής και άμεσης δημοκρατίας. .
Αν προχωρήσει σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι σίγουρο πως σύντομα μια «άλλη» Λάρισα θα αναδυθεί…..

Σε λίγο καιρό διεξάγονται οι δημοτικές εκλογές. Η διαδικασία αυτή αφορά τους νέους; Ποιους νέους; Σε ποιο βαθμό; Με ποιον τρόπο;
Ποιες απαιτήσεις έχουν οι νέοι από το Δήμο τους; Με ποιον τρόπο η ζωή τους εμπλέκεται στη δημοτική πολιτική;
Ας το ξεκαθαρίσουμε. Οι νέοι δεν είναι μια ομοιογενής ομάδα. Οι νέοι είναι μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, ετεροαπασχολούμενοι, αυτοαπασχολούμενοι-ελεύθεροι επαγγελματίες, άνεργοι.
Είναι, δηλαδή, μια ανομοιογενής ομάδα και κάθε μία απ’ αυτές βιώνει με διαφορετικό τρόπο την τρέχουσα καθημερινότητά της. Πέραν, ωστόσο, των διαφοροποιητικών στοιχείων, υπάρχουν και συγκλίνουσες ανάγκες.
Το δικαίωμα στην άθληση.
Στην ψυχαγωγία.
Στην έκφραση.
Στη δημιουργική διέξοδο.
Η εκάστοτε δημοτική αρχή προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες των νέων δημοτών της, είτε έχουν δικαίωμα ψήφου είτε όχι, οφείλει πρώτα απ’ όλα να τους ακούσει. Να συνομιλήσει μαζί τους. Να δημιουργήσει δομές και πλαίσια μόνιμης συνεργασίας. Ανυπόκριτα. Χωρίς συμψηφισμούς και μικροκομματικές λογικές. Να ξεκαθαρίσει πως σ’ αυτή την ανταλλαγή απόψεων, χώρο έχουν οι «ζωντανές» συλλογικότητες των νέων κι όχι «φαντάσματα» ημετέρων που λειτουργούν στη λογική των κομματικών ή εξουσιαστικών συμφερόντων.
Οι νέοι στο πρόσωπο του δήμου θα πρέπει να βρουν το φορέα που θα ακούσει τις αγωνίες και τις ελπίδες τους. Που θα οργανώσει τις δομές του με τρόπο τέτοιο ώστε να καλύπτει τις ανάγκες τους.
Η πόλη έχει ανάγκη τους νέους της. Έχει ανάγκη από τη ζωντάνια και το κριτικό πνεύμα τους. Δεν θα πρέπει να παραγνωρίζει πως από τα σπινθηροβόλα πνεύματά τους θα ξεπηδήσουν ιδέες που θα αναζωογονήσουν την πόλη.
Στα πλαίσια αυτά η δημοτική αρχή οφείλει να εξασφαλίσει για τους νέους ορισμένα κρίσιμα στοιχεία που θα τους εντάσσουν ομαλά και οργανικά στον οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, και αθλητικό ιστό της πόλης.
Τρόποι για την επίτευξη αυτής της ένταξης και συμμετοχής των νέων στα τοπικά δρώμενα υπάρχουν πολλοί. Η δημοτική αρχή οφείλει να προσφέρει στους νέους:
Ε

λεύθερη πρόσβαση στις δημοτικές αθλητικές εγκαταστάσεις.
Ανάπτυξη προγραμμάτων σε συνεργασία με τους φορείς του δήμου (π.χ. ΠΟΔΛ, ΑΟΔΛ) και ενεργό συμμετοχή των νεολαίστικων συλλογικοτήτων.
Δημιουργία χώρων έκφρασης των δημιουργικών διαθέσεων.
Δημιουργία υποστηρικτικών δομών και συμβουλευτικής για τους νέους που έχουν ανάγκη (κοινωνική φροντίδα, εργασιακά-ασφαλιστικά δικαιώματα, εξαρτήσεις κ.ά.)
Ανάπτυξη δομών εκπαίδευσης-κατάρτισης σε τομείς που έχει ανάγκη η τοπική αγορά και οι οποίες θα τους εξασφαλίζουν διέξοδο στην αγορά εργασίας.
Ειδικές παραστάσεις των δομών του δήμου (Θεσσαλικό Θέατρο, Ωδείο κ.ά.) για τους νέους.
Λειτουργία παρατηρητηρίου ανεργίας-αγοράς εργασίας-συμβουλευτικής νέων (ανέργων-εργαζομένων-επιχειρηματιών).
Δημιουργία δομών και θεσμών παρουσίασης καλλιτεχνικών-επιστημονικών ενδιαφερόντων των νέων με εμπλοκή των νέων που σπουδάζουν στην πόλη μας και αποτελούν ένα εν δυνάμει σημαντικό κεφάλαιό της (παρουσίαση ερευνητικών προγραμμάτων φοιτητών που έχουν σχέση με τη Λάρισα, εικαστικών δραστηριοτήτων, θεατρικών δρώμενων κ.ά.)

Φυσικά, ο κατάλογος δεν κλείνει εδώ. Αντίθετα, μ’ αυτά ανοίγει.
Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι -ενόψει των δημοτικών εκλογών- να ανοιχθεί ένας κατάλογος προεκλογικών φληναφημάτων. Προτεραιότητα της κοινωνίας είναι να συζητήσει για την «τύχη» που «επιφυλάσσει» η πόλη στους νέους της.
Γιατί, αν η πόλη θέλει να έχει μέλλον, οφείλει πρώτα απ’ όλα να δει με άλλο μάτι αυτούς που θα της το προσφέρουν.

Η ανακοίνωση των αποσπάσεων εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης επιφύλαξε μια δυσάρεστη έκπληξη στη σχολική κοινότητα.

Η ικανοποίηση των μισών περίπου αιτήσεων αποσπάσεως προκάλεσε τις αντιδράσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και πολιτικών παραγόντων του νομού μας.

Στις πολιτικές αιτιάσεις περί των αποσπάσεων δεν μπορεί να προσθέσει κανείς κάτι περισσότερο. Είναι προφανές ότι το υπουργείο παιδείας εμπαίζει τους εκπαιδευτικούς επιδιώκοντας να τους παραδώσει στα χέρια των τοπικών της παραγόντων- υποψηφίων στις επερχόμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές. Η προσπάθεια αυτή είναι έκδηλη και δεν αμφισβητείται σοβαρά από κανέναν. Πλην, ίσως, αυτών οι οποίοι βρίσκονται σε εκείνες τις θέσεις βάσει των οποίων θα προσπαθήσουν να «εξυπηρετήσουν» τους συναδέρφους αρκεί κι αυτοί να μην ξεχάσουν ότι «η τακτοποίηση τους» οφείλεται στις ενέργειες των προηγούμενων.

Παρόλα ταύτα, από τις δηλώσεις της τρέχουσας επικαιρότητας φάνηκε η προσπάθεια ορισμένων πλευρών να υποβιβάζουν το ζήτημα των αποσπάσεων απλά και μόνο σε ζήτημα «κοινωνικών επιπτώσεων, περισσότερο, και λιγότερο εκπαιδευτικών». Τα πράγματα, όμως, δεν είναι έτσι.

Οι προτάσεις περί του αναγκαίου αριθμού αποσπασθέντων εκπαιδευτικών προέκυψαν από τα αρμόδια όργανα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του νομού Λάρισας. Η μη αποδοχή τους από το υπουργείο παιδείας προκαλεί δύο ερωτηματικά: ή τα τοπικά όργανα υπερέβαλαν τις ανάγκες τους σε εκπαιδευτικό προσωπικό ή το υπουργείο παιδείας έχει κάποιους άλλους σχεδιασμούς σχετικά με αυτές τις ανάγκες.

Εάν ισχύει η πρώτη περίπτωση, τα τοπικά όργανα –προφανώς- δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους και υπέχουν υπηρεσιακές ευθύνες. Εάν ισχύει η δεύτερη περίπτωση, θα πρέπει ή το υπουργείο παιδείας να ξεκαθαρίσει τους σχεδιασμούς του ή εμείς να προσπαθήσουμε να διαβλέψουμε «πού το πάει».

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι σοβαρότερα απ’ ότι παρουσιάζονται.

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Το πρόβλημα των αποσπάσεων των εκπαιδευτικών έχει πρωτίστως οικονομική- πολιτική- εκπαιδευτική διάσταση. Μετά απ’ αυτά έχει και κοινωνική.

Η πολιτική και εκπαιδευτική διάσταση αφορούν στη βούληση της κυβέρνησης για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται να οργανώσει την εκπαίδευση κατά την επόμενη σχολική χρονιά και, πιθανόν, όχι μόνο.

Η οικονομική διάσταση αφορά τα κονδύλια τα οποία θα απαιτηθούν προκειμένου να γίνουν δυνατές οι αποσπάσεις. Και εννοούμε, φυσικά, τις απαραίτητες προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Δηλώσεις τοπικών παραγόντων που φέρονται να αποδίδονται στην υπουργό και οποία «υποσχέθηκε να δει ξανά το θέμα και εξετάζει το ενδεχόμενο συμπληρωματικών αποσπάσεων» δημιουργούν την απαραίτητη βάση προσωπικών συναλλαγών και, βεβαίως, δημιουργούν σύγχυση περί το θέμα. Αν είναι η κ. υπουργός να «ξαναδεί το θέμα», γιατί δεν το είδε εξ αρχής; Αν «εξετάζει το ενδεχόμενο συμπληρωματικών αποσπάσεων», γιατί δεν ικανοποίησε τις εξ αρχής ζητούμενες;

Ο μειωμένος αριθμός αποσπάσεων για την επόμενη σχολική χρονιά, είναι προανάκρουσμα των σχεδιασμών του υπουργείου παιδείας. Αυτός, αφορά στη μόνιμη και σταθερή μείωση των αποσπάσεων. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα σημάνει ταυτόχρονα και την έλλειψη του απαραίτητου εκπαιδευτικού δυναμικού στο νομό και στην πόλη της Λάρισας. Δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής κανενός πως μειωμένες αποσπάσεις στο νομό, σημαίνουν μειωμένες αποσπάσεις και στην πόλη. Αυτή η έλλειψη θα οδηγήσει με μαθηματική η ακρίβεια την σύμπτυξη τμημάτων και, συνεπώς, μεγένθυσή τους. Τα «τριαντάρια», λοιπόν, τμήματα θα είναι το μέλλον της εκπαίδευσης στη Λάρισα. Ο υποβιβασμός, στην πράξη, των ολιγοθέσιων σχολείων θα είναι το μέλλον της εκπαίδευσης στο νομό μας. Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε γίνεται αντιληπτό το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η δήλωση του διευθυντή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως αυτή καταγράφηκε στον τοπικό τύπο, ότι «την 1ης Σεπτεμβρίου τα σχολεία θα είναι έτοιμα».

Το ζήτημα δεν αφορά, λοιπόν, μόνον τους εκπαιδευτικούς που ζήτησαν να αποσπαστούν στο νομό Λάρισας. Αφορά στο σύνολο της τοπικής κοινωνίας. Αφορά γονείς και μαθητές. Οι τοπικοί φορείς και οι πολιτικοί παράγοντες οφείλουν, στα πλαίσια αυτά, να λάβουν θέση.

Δεν είναι οι εκπαιδευτικοί, λοιπόν, που ζητούν τη συμπαράστασή μας. Είναι η εκπαίδευση των παιδιών μας αυτή που επιβάλλει την ενεργοποίησή μας.

Το πρόβλημα δεν αφορά στην προσωπική τακτοποίηση κάποιων εκπαιδευτικών που υπηρετούν μακριά από τον τόπο τους. Το πρόβλημα αφορά στο επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης στο νόμο και την πόλη μας.

Και αυτό μας αφορά όλους!

1ο Δημοτικό Διαμέρισμα:
Αποτελείται από 21.006 κατοίκους και περικλείεται από τις οδούς:
Καλοδίκη - Πάρνηθας, εσωτερική κοίτη Πηνειού, Γέφυρα Αλκαζάρ, οδοί Καλλιθέας - Φιλίππου - Σκίππη - Καραθάνου - Καραϊσκάκη - Τρικάλων - Ιωαννίνων - Αγ. Τριάδας - Μυρμηδόνων - Καρδίτσης - Περιφερειακή Αθηνών - Τρικάλων και εξωτερική κοίτη Πηνειού.

2ο Δημοτικό Διαμέρισμα:
Αποτελείται από 39.500 κατοίκους και περικλείεται από τις οδούς:
Γκύζη - Τσολάκη (εσωτερική κοίτη Πηνειού), Αεροδρομίου - Ηρώων Πολυτεχνείου - Γούναρη - Νικηταρά - 23ης Οκτωβρίου - Λ. Κατσώνη - Μανδηλαρά - Μιαούλη - Ηρ. Πολυτεχνείου - Τρικάλων - Καραϊσκάκη - Καραθάνου - Σκίππη - Φιλίππου και Καλλιθέας.

3ο Δημοτικό Διαμέρισμα:
Αποτελείται από 30.457 κατοίκους και περικλείεται από τις οδούς:
Σ. Καράγιωργα - όρια Αεροδρομίου μέχρι τέρμα Βόλου - οδός Κάρλας, σιδηροδρομικές γραμμές, Υψηλάντου - Ηρώων Πολυτεχνείου - Μιαούλη - Μανδηλαρά - Λ. Κατσώνη - 23ης Οκτωβρίου - Νικηταρά - Γούναρη και Ηρ. Πολυτεχνείου.

4ο Δημοτικό Διαμέρισμα:
Αποτελείται από 33.829 κατοίκους και περικλείεται από τις οδούς:
Καρδίτσης - Σαρίμβεη - Ηρώων Πολυτεχνείου - Υψηλάντου - σιδηροδρομικές γραμμές - Κάρλας - όρια σχεδίου πόλης και Περιφερειακή Αθηνών - Τρικάλων.

Αδιαφανείς προσλήψεις ετήσιας διάρκειας που εμφανίζονται ως “συμβάσεις έργου” ενώ, σαφέστατα, υποκρύπτουν συμβάσεις εργασίας.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύουν μόρια, ούτε αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια, δεν δημοσιεύονται προκηρύξεις και δεν έχει την παραμικρή ανάμιξη το ΑΣΕΠ. Αφορούν, ξεκάθαρα, προσωπικές επιλογές των δημάρχων και εντάσσονται στην εκλογική στρατηγική τους. Προφανώς, τηρούνται τα προσχήματα που απαιτεί ο νόμος για τις συμβάσεις (μισθώσεις) έργου. Ωστόσο, πρόκειται για εκμαυλισμό, για εξαγορά συνειδήσεων, εκμετάλευση της ανάγκης για εργασία και, τελικά, ξεκάθαρη συναλλαγή.
Στην παρούσα φάση, και για να μιλήσουμε για τα του “οίκου” μας, ο δήμαρχος Λαρισαίων, με τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης -μιας και το υπουργείο Εσωτερικών είναι αρμόδιο να εγκρίνει ή όχι τις προσλήψεις αυτής της κατηγορίας- δημιουργεί μια νέα γενιά συμβασιούχων. Η δημοτική αρχή -ενδεχομένως- ψελίσσει κάτι περί “μείωσης της ανεργίας”. Αυτό όμως θα συνιστά ύβρι και κοροιδία για τους χιλιάδες ανέργους της Λάρισας, τους οποίους, κάνοντας χρήση τέτοιων μεθόδων προσλήψεων, ουσιαστιά ζημιώνει αφαιρώντας τους τη δυνατότητα να διεκδικήσουν επί ίσοις όροις μια θέση εργασίας στο Δήμο Λαρισαίων. Και πότεγίνονται όλα αυτά; Τη στιγμή που οι συμβασιούχοι οι οποίοι δικαιώνονται με το νόμο και μονιμοποιούνται, παραμένουν στον αέρα καθώς δεν έχουν τακτοποιηθεί τυπικά με αποτέλεσμα -όσοι βλέπουν τις συμβάσεις τους να λήγουν- να εργάζονται χωρίς να πληρώνονται. Και όταν λέμε “πληρώνονται”, εννοούμε ότι αμοίβονται με συνθήκες “Μεσσαίωνα”. Μάλιστα, γι αυτή την κατηγορία εργαζομένων ούτε η Λάρισα, ούτε οι ίδιοι ξεχνούν πως ήταν η ίδια η δημοτική αρχή που τους κάλεσε να τους μιλήσει σε κλειστό χώρο ώστε να τους εξηγήσει πως τελειώνει η περιπέτειά τους και πως αυτό οφείλεται στις δικές της ενέργειες. Κι αυτό ήταν κάτι που θάπρεπε να το “εκτιμήσουν” και να το θυμούνται.
Βέβαια, από τότε, πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα. Τόσο που θα μπορούσαμε να πούμε πως χαρακτηρίζει ανάλγητη τη δημοτική αρχή και όμηρους τους εργαζόμενους. Γιατί; Διότι κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας, πράγματι διαπίστωσαν τις ενέργειες της δημοτικής αρχής. Ή, καλύτερα,
διαπίστωσαν την αδιαφορία της. Σίγουρα κι αυτό θα το εκτιμήσουν και θα το θυμούνται.
Οι εργαζόμενοι δεν είναι φέουδο κανενός αλλά άνθρωποι που προσφέρουν την εργασία τους και περιμένουν να αμοιφθούν ώστε να ζήσουν τις οικογένειές τους. Γνωρίζουν, λοιπόν, ότι τόσο η δημοτική αρχή της Λάρισας όσο και η κυβέρνηση τους εμπαίζουν. Παίζουν κρυφτό. Πετάει ο ένας το μπαλάκι στον άλλο και την ώρα που οι ίδιοι είναι και στον αέρα και απλήρωτοι, δημοτική αρχή και κυβέρνηση εντάσσουν την οριστική τακτοποίησή τους στα πλαίσια των εκλογικών τους σχεδιασμών. Πιστεύουν, οι δυστυχείς της νέας διακυβέρνησης και ο τοπικός τους αντιπρόσωπος, πως εάν ανακοινωθούν οι τακτοποιήσεις τις παραμονές των δημοτικών εκλογών, τότε οι εργαζόμενοι -έμπλεοι ενθουσιασμού- θα ξεχάσουν την αδιαφορία και τον εμπαιγμό που υπέστησαν επί μακρό χρονικό διάστημα και θα τους εμπιστευτούν την ψήφο τους.
Οι ελπίδες των αρχιτεκτόνων αυτής της κοντόφθαλμης πολιτκής -που οι προσλήψεις δεν είναι η μοναδική της εφαρμογή- θα διαψευστούν. Μπορεί η δημοτική αρχή να σκέπτεται πως μ’ αυτό τον τρόπο θα εκμαυλίσει τους εργαζόμενους. Ξεχνά, όμως, πως είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που δεν θα της κάνουν το χατήρι.