Προς ποια κατεύθυνση θα πάει η Παιδεία μας; Ποιος θα είναι ο ρόλος του δασκάλου στη νέα σύνθετη και φιλόδοξη πραγματικότητα;

Την Τετάρτη εμείς οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δάσκαλοι-νηπιαγωγοί- καθηγητές ειδικοτήτων, έχουμε εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων για την 76η Γενική Συνέλευση του κλάδου. Μια συνέλευση από την οποία θα προκύψει το πρόγραμμα δράσης μας για τα επόμενα χρόνια και η ηγεσία που θα κληθεί να επωμιστεί το βάρος της υλοποίησής του.

Τα δύο αυτά στοιχεί από μόνα τους είναι ικανά να αποδείξουν το μέγεθος της σοβαρότητας των εκλογών. Εκλογών που γίνονται σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συγκυρία που χαρακτηρίστηκε από τη μεγαλύτερη κινητοποίηση του κλάδου τα τελευταία χρόνια. Μιας κινητοποίησης της οποίας η μεγάλη παρακαταθήκη της είναι η αυτοπεποίθηση του Έλληνα δάσκαλου.

Το μήνυμά της για το μέλλον της εκπαίδευσης είναι σαφές και ευδιάκριτο: Οι δάσκαλοι είναι εδώ! Είναι παρόντες μπροστά στις νέες προκλήσεις.

Δεν θα ήταν άσκοπο, ούτε παρελθοντολογία να θυμηθούμε την κατάργηση του επιθεωρητισμού, του ν. 1264/82 που κατάργησε τις διορισμένες διοικήσεις των συνδικάτων, του ν. 1268/82 με τον οποίο ιδρύθηκαν τα παιδαγωγικά τμήματα, το ενιαίο μισθολόγιο, το ν. 1566/85, την είσοδο ειδικοτήτων στα δημοτικά σχολεία, την καθιέρωση του θεσμού του Σχολικού Συμβούλου, τα ΣΔΕΝΠ, την ίδρυση των ολοήμερων σχολείων, τη μείωση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, την ίδρυση Διδασκαλείων μετεκπαίδευσης σ’ όλα σχεδόν τα Παιδαγωγικά Τμήματα, τις εκπαιδευτικές καινοτομίες, το ν. 2817/00 για την Ειδική αγωγή, τα νέα αναλυτικά προγράμματα κ.ά.

Η μικρή και ενδεικτική αυτή περιήγηση είναι απαραίτητη για να ξεκαθαριστεί οριστικά η τάση ορισμένων να ξεχνούν και κάποιων να άλλων να εξισώνουν πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση ή να αποπειρώνται να ισοπεδώσουν σημαντικές διεκδικήσεις του κλάδου που με τους δικούς μας αγώνες έγιναν πραγματικότητα στην εκπαίδευση. Κι έχουμε ακόμη πολλά να κάνουμε. Να ξεπεράσουμε καθυστερήσεις και στρεβλώσεις.

Στόχο όλων μας αποτελεί η επανάκτηση της εμπιστοσύνης των δασκάλων στα συλλογικά τους όργανα. Να ακουμπήσουν σ’ αυτά και να νιώσουν σιγουριά. Να νιώσουν πως ο κοινός αγώνας δεν αποσκοπεί στην εξαργύρωση θέσεων για ορισμένους. Πως ο συνδικαλισμός δεν αποτελεί προθάλαμο της καμαρίλας και της υπηρεσιακής ανέλιξης.

Μετά από τρεισήμισι χρόνια Νέων Δαναών είναι σαφές ότι η σημερινή πολιτική εξουσία επιφυλάσσει για μας το ρόλο του κομπάρσου. Του απλού διεκπεραιωτή. Φάνηκε αυτό από τον τρόπο που οργάνωσε και υλοποίησε τόσο την εισαγωγή των νέων βιβλίων όσο και τη λεγόμενη επιμόρφωσή μας γι αυτά.

Λάθος πόρτα χτύπησαν. Εμείς δεν βρισκόμαστε στην εκπαίδευση επειδή δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε. Δεν προσήλθαμε σ’ αυτή θαμπωμένοι από παχυλούς μισθούς. Και, κυρίως, δεν είμαστε στις σχολικές αίθουσες ως συνοδοί των μαθητών μας σε μια πορεία βαριεστημένη, άβουλη, μεμψίμοιρη. Είμαστε εκεί για να τους συνδράμουμε στην καθημερινή ανακάλυψη της γνώσης, της δημιουργίας, της ζωής.

Κι αν ζητάμε την αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ, δεν το ζητάμε μόνο για να δούμε και τους δικούς μας γλίσχρους μισθούς να αυξάνονται. Το ζητάμε γιατί στη δική μας αντίληψη οι επενδύσεις στην Παιδεία είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας ώστε η χώρα να έχει μέλλον. Γιατί γνωρίζουμε ότι το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα που υπηρετούμε αποτελεί σημαντικό μοχλό ανάπτυξης για τη χώρα. Γιατί αποτελεί το κλειδί με το οποίο οι μαθητές μας θα ξεκλειδώσουν τη ζωή, το μέλλον τους.

Οι μεταρρυθμίσεις των Νέων Δαναών στο χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης χαρακτηρίζονται από αποσπασματικότητα, συντηρητισμό, ημετεροκρατία και απόλυτο έλεγχο της διοίκησης. Την κατάργηση των όποιων εκπαιδευτικών καινοτομιών, την εγκατάλειψη του ολοήμερου σχολείου και την παράδοση της εκπαίδευσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ο πολιτικός χρόνος της κυβέρνησης και των φερέφωνων της τελειώνει. Είναι γι αυτό που προσπαθούν να θολώσουν τα νερά. Να αμαυρώσουν τη ΔΟΕ και τον αγώνα που –με την καθοδήγησή της- κάναμε. Να κρατήσουν ομήρους τους συναδέλφους που ενδιαφέρονται να επιλεγούν ως στελέχη. Που αγωνιούν για την απόσπασή τους τη νέα σχολική χρονιά. Είναι γι αυτούς τους λόγους που δεν τους εμπιστεύεται πλέον κανείς.

Δεν έχουν καταλάβει οι μοιραίοι και άβουλοι ότι η διοίκηση, οι θέσεις στελεχών ή τα κενά των σχολείων δεν τους ανήκουν. Δεν αποτελούν λάφυρα για πλιάτσικο και πεδίο παρακομματικών συναλλαγών. Δικά μας είναι. Και υπάρχουν ως θέσεις προσφοράς στην εκπαίδευση, τους συναδέλφους, τους μαθητές μας.

Ας το ξεκαθαρίσουμε: Αυτοί που κατέλαβαν την εξουσία με όπλο τη διαφάνεια και την αξιοκρατία φεύγουν βουλιάζοντας στη μεγαλύτερη αδιαφάνεια και αναξιοκρατία που γνωρίσαμε.

Καθημερινά πλέον αποδεικνύεται ότι οι δάσκαλοι δεν τους χρειάζονται. Δεν χρειάζονται ανθρώπους που τους ενέπαιξαν. Που έπαιξαν με το εισόδημά τους. Που έπαιξαν με την αξιοπρέπεια τους.

Την Τετάρτη στη Λάρισα, τον Ιούνιο στη Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ, θα λάβουν την απάντηση: Στο καλό. Θα σας θυμούνται οι συνάδελφοι που αδικήσατε, που εκμεταλλευτήκατε, που πιέσατε. Και θα σας θυμούνται όχι με τις καλύτερες αναμνήσεις…

Οι αρχαιρεσίες της Τετάρτης είναι για όλους μας ένα δημοψήφισμα για την κατεύθυνση που θέλουμε να ακολουθήσει ο κλάδος μας. Για την κατεύθυνση που θέλουμε να ακολουθήσει η Παιδεία μας. Για το ρόλο που επιφυλάσσουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Ας ετοιμαστούμε για το άνοιγμα των οριζόντων των δασκάλων. Για την επόμενη ημέρα!

Μας περιμένει μια άλλη εκπαίδευση που θα ξεπερνά τα αναλυτικά προγράμματα και τον πατερναλισμό του ΥΠΕΠΘ. Όπου η επιμόρφωση, η προσχολική αγωγή, τα ολοήμερα σχολεία, οι νέες παιδαγωγικές προσεγγίσεις, οι νέες τεχνολογίες, η ενισχυτική διδασκαλία δεν θα είναι εικονική πραγματικότητα και ο μισθός μας δεν θα είναι όμηρος των 17,5 ευρώ.