«Το 87% της κατανάλωσης νερού στη χώρα μας αφορά την άρδευση 13 εκατ. στρεμμάτων. Στα 7 εκατ. στρέμματα οι καλλιεργητές ξοδεύουν νερό κατά βούληση, ενώ στα υπόλοιπα 6 λόγω του παλιού δικτύου οι απώλειες φθάνουν και το 40%». Τα στοιχεία παρουσιάστηκαν στο διεθνές συνέδριο για τη διαχείριση νερού από τον πρόεδρο του συλλόγου πολιτικών μηχανικών Δ. Παπαγιαννίδη.

Στέλεχος της Ν.Δ. δεν δίστασε να αποκαλύψει ότι η παράκτια ζώνη στο Δέλτα του Νέστου, η Ελευθερούπολη Καβάλας, ο κάμπος της Θεσσαλονίκης, η παράκτια ζώνη της Πιερίας, η Νικόπολη Πρεβέζης, τα νησιά του Αιγαίου και το Αργολικό πεδίο απειλούνται με ερημοποίηση στο άμεσο μέλλον.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=03.07.2007,id=84214372

«Κλαίει» ο Κίσσαβος, έγραψε την Πέμπτη 28 Ιουνίου στην «Ελευθερία» ο Βαγγέλης Ρηγόπουλος, ξεκινώντας το ρεπορτάζ του για τη μεγαλύτερη και καταστροφικότερη πυρκαγιά που έπληξε τα τελευταία χρόνια το νομό Λάρισας.

«Κλαίει» ο Κίσσαβος. Τον αφουγκραστήκατε περιηγητές, λουόμενοι, φυσιολάτρες; Τον αφουγκραστήκατε, Λαρισαίοι; Για το βουνό μας πρόκειται. Για τον Κίσσαβο. Το δικό μας Κίσσαβο!

Δεν καίγονται δέντρα. Δεν καίγονται ζώα. Δεν καίγονται σπίτια. Δεν καίγονται άνθρωποι. Η ψυχή μας καίγεται!

Και κάποιοι μιλούν για καταγραφές ζημιών και αποζημιώσεις.

Το μυαλό τους και μια λίρα!

Το μυαλό τους θέλει καταγραφή. Οι πράξεις τους θέλουν καταγραφή. Οι παραλήψεις τους θέλουν καταγραφή. Η εγκληματική τους αδιαφορία θέλει καταγραφή. Για όλες αυτές τις καταγραφές δεν υπάρχει αποζημίωση. Δεν προβλέπεται. Αλλά, κι αν ακόμη προβλεπόταν, θα ήταν τόσο υψηλή που δεν θα μπορούσαν να την καλύψουν.

Έτσι κι αλλιώς η δική τους ανεπάρκεια καλύπτεται πίσω από φράσεις του τύπου «κάναμε ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό, με ό,τι διαθέτει η χώρα». Όπως το είχε πει και ο Σημίτης, μετά το ναυάγιο του «Σάμινα»: «Αυτή είναι η Ελλάδα».

Η Ελλάδα της απουσίας του σχεδιασμού. Της προνοητικότητας. Της πρόληψης.

Γι αυτούς περισσεύει η Ελλάδα της καταστολής. Σε κάθε επίπεδο. Στα ατομικά δικαιώματα. Στα κοινωνικά δικαιώματα. Στις κοινωνικές διεκδικήσεις. Στα ναρκωτικά. Παντού. Η Ελλάδα της καταστολής. Απομεινάρι, ίσως, του εμφυλίου, της δεκαετίας του ’60, της χούντας.  

Φυσικά, και δεν υπάρχει υπεύθυνος. Ποτέ, εξάλλου, δεν υπήρχε. Γιατί να παραιτηθεί ο Κεφαλογιάννης για το «Sea Diamond»; Μήπως είχε παραιτηθεί, νωρίτερα, ο Παπουτσής για το «Σάμινα»; Είχε παραιτηθεί ο Χρησοχοΐδης για τις πυρκαγιές, ώστε να παραιτηθεί σήμερα ο Πολύδωρας;

Και ο «καταλληλότερος»; Γιατί κρύβεται; Κρύβεται διότι οι «καταλληλότεροι» πάντα κρύβονταν. Πώς αλλιώς θα προφύλασσαν την «καταλληλότητά» τους;

Την ώρα, δε, του «μεγάλου χαμού», κάποιοι κάνουν δημόσιες σχέσεις υποτιμώντας ταυτόχρονα τη νοημοσύνη μας. Ο ένας έκανε το γραφείο του στρατηγείο προκειμένου να πείσει τον υπουργό να στείλει ελικόπτερο της πυροσβεστικής. Ο άλλος, έδρασε ως τομεάρχης κι έστειλε δύο αεροπλάνα. Το γνωστό παραμύθι: Κατόπιν ενεργειών μου. Μαυρογιαλουρισμός. Δηλαδή, ρε παλικάρια, εάν δεν επεμβαίνατε, δεν θα έρχονταν τα εναέρια μέσα δασοπυρόσβεσης; Και, εάν δεν έρχονταν, εμείς θα υποδεχόμασταν τον Πολύδωρα και τον «καταλληλότερο» ως «Νυμφίους» όταν θα τολμούσαν να ξανάρθουν στη Λάρισα; Και, πέρα απ’ αυτό. Χάρη μας έκαναν; Δικά τους είναι; Από το σπίτι τους τα έφεραν; Δεν ήταν υποχρέωσή τους να τα στείλουν;  Κι αν δεν έστελναν αεροπλάνα, τι θα έστελναν;  Γλαδιόλες;

Τώρα, «πάνω στου Κισσάβου την ολόμαυρη ράχη, όπου περπατάει η απόγνωση μονάχη», κάποιοι μιλούν για αποζημιώσεις. Ρε κακομοίρη, εδώ σου τρώνε το συκώτι και συ μιλάς για αποζημίωση; Πόσο πάει το συκώτι σου; Πόσο πάει η ζωή σου; Πόσο πάει μια κραυγή απόγνωσης;

Τέλος, πάντων. Ας πουν κι ας κάνουν ό, τι θέλουν. Με τη νοημοσύνη και με την ευαισθησία μας, όμως, να μην παίξουν.

Εν τω μεταξύ, ας απαντήσουν σε κάποια απλοϊκά ερωτήματα:

Τι μέτρα πήραν, αφού γνώριζαν τον υψηλό βαθμό επικινδυνότητας για εκδήλωση πυρκαγιών στο νομό;

Τι, απ’ ό, τι σχεδίασαν, δεν πήγε καλά;

Είχαν σχεδιάσει την ένταξη σε πιθανή δασοπυρόσβεση χωματουργικών μηχανημάτων, υδροφόρων κ.ά. υλικών; Πώς; Με ποιες κατευθύνσεις; Υπό ποίου την ηγεσία;

Το προσωπικό της Πυροσβεστικής επαρκεί; Κι αν όχι, γιατί δεν προσελήφθησαν κι άλλα άτομα; Πού πήγαν οι δεσμεύσεις;

Σε τι κατάσταση βρίσκονται ο δασικές υπηρεσίες;

Τι εναέρια μέσα δασοπυρόσβεσης έχουν στη διάθεσή τους;  Είναι μάχιμα; Είναι αρκετά; Θέλουμε κι άλλα;  Κι αν ναι, γιατί δεν αγοράσαμε;

Θα σκεφτεί, κανείς: Ψιλά γράμματα. Τι ψάχνουμε; Ψήλο στ’ άχυρα;

Μπα. Ούτε κι απ’ αυτά δεν έχει πια ο Κίσσαβος.

Ήλθε, είπε και απήλθε.

Ο λόγος για τον γενικό γραμματέα του ΟΟΣΑ ΄Ανχελ Γκουρία που επισκέφθηκε τη χώρα μας παρουσιάζοντας την έκθεση του διεθνούς οργανισμού για την ελληνική οικονομία.

Και τι δεν είπε «ο χαμογελαστός στόμας του», παγώνοντας το χαμογελαστό στόμα του «συμφωνώ μαζί σου, αλλά μην κακοχαρακτηρισθούμε κιόλας» Αλογοσκουφοκαραμανλή.

Ας αποπειραθούμε μια «άλλη» ανάγνωση:

«Βρε σεις, αφού ζείτε περισσότερα χρόνια, γιατί ζητάτε να συνταξιοδοτηθείτε στα 65 σας; Για ποιο λόγο, εσείς που έχετε πρόβλημα υγείας ζητάτε πρόωρη σύνταξη; Εδώ, σας προσφέρουμε μια ευκαιρία να πάτε μια ώρα νωρίτερα κοντά στο Δημιουργό σας, κι εσείς το αρνείστε;

Εμείς για σας ανησυχούμε. Τι θέλετε, δηλαδή; Να πάρετε σύνταξη στα 60 σας, να μην έχετε να κάνετε τίποτα στη ζωή σας και να τρέχετε μετά σε ψυχιάτρους και ψυχολόγους για να αντιμετωπίσετε την κατάθλιψή σας;

Υπάρχει καλύτερο παράδειγμα ενεργητικότητας, συντροφικότητας και αλληλεγγύης από το να είστε στη δουλειά μέχρι τα 75 σας και στα διαλείμματα να πίνετε μαζί με τους συναδέλφους σας τα 35 υπογλώσσιά σας;

Κι άντε. Βγήκατε στη σύνταξη. Τι τα θέλετε τα πολλά λεφτά; Αφού, έτσι κι αλλιώς, θα σας τα φάνε οι γιατροί και τα εγγόνια σας. Θέλετε να σας εγκαταλείψουμε μόνους στο δίλλημα «γιατρός ή εγγόνι»;

Κι εσείς, που λόγω υγείας συνταξιοδοτηθείτε πρόωρα, είστε άμυαλοι; Σε ποιον, βρε,  θα λέτε τον πόνο σας καθημερινά;    Αντίθετα, εάν συνεχίσετε να δουλεύετε θα ‘χετε, τουλάχιστον, το διπλανό σας να ανταλλάσετε ιδέες για τα φάρμακα που παίρνετε και για το ποιο ιατρείο είναι «in» για να συχνάζετε.

Βέβαια, πέρα απ’ όλα αυτά, θα μου επιτρέψετε να σας πω πως δεν έχετε ίχνος «κοινωνικής ευαισθησίας και αλληλεγγύης»! Δεν φτάνει που ζείτε περισσότερο θέλετε και μεγαλύτερη σύνταξη; Βρε κουτοί: Αν πάρετε όλοι σύνταξη στα 60 σας, θα μοιραστείτε ψίχουλα. Αν, όμως, το πάμε το πράγμα στα 75 χρόνια, δεν σκέφτεστε τα τρισάγια που θα σας ρίχνουν οι επιζώντες συνταξιούχοι; Υπάρχει τίποτα καλύτερο στη ζωή από το να προσφέρεις στο συνάνθρωπό σου;

Και καλά οι υποψήφιοι συνταξιούχοι. Εσείς οι νέοι; Δεν σκέφτεστε κι εσείς κανέναν και τίποτα; Τι τη θέλετε τη σταθερή δουλειά; Σας «τρώει η πλάτη σας» για πλήξη; Για σκεφτείτε λίγο: Σήμερα δουλειά εδώ, αύριο εκεί, μεθαύριο παραπέρα. Γνωρίζετε και κόσμο, βρε κουτοί! Πώς το ‘λεγε και ο δικός σας ο Χριστάκης: «Από κανάρα σε κανάρα θα πετάτε». Και να σας πω και κάτι; Φανείτε, βρε, και λίγο άνθρωποι. Μη  φεύγετε μόνοι σας από μια δουλειά. Δώστε μια χαρά στον άνθρωπο που σας ταΐζει Αφήστε τον να σας απολύσει όποτε εκείνος θέλει! Θα φύγετε που θα φύγετε από τη δουλειά. Σας. πειράζει να δώσετε λίγη χαρά και σ’ έναν συνάνθρωπό σας;  

Ήξερα ότι η Ελλάδα είναι η χώρα του Ξένιου Δία. ¨Ήξερα, επίσης, ότι είναι χριστιανική, άρα ακολουθεί την εντολή «αν σε ραπίσουν από τη μια παριά, να γυρίσεις κι από την άλλη».  Πού το θυμήθηκα, θα μου πείτε. Δεν σας αρκεί, βρε, που οι άνθρωποι που σας ταΐζουν σέβονται την ατομικότητά σας; Που δεν σας αντιμετωπίζουν σαν αγέλη; Δεν σας ικανοποιεί που σε νέους και γυναίκες θα προσφέρουν μικρότερο μισθό απ’ ότι στους άλλους εργαζομένους; Βρε κουτοί. Δεν το κάνουν από κακία. Ξέρουν από καταναλωτισμό και δεν θέλουν να σας ρίξουν στα νύχια του! Γνωρίζουν πολύ καλά πως όσα περισσότερα παίρνεις, τόσα περισσότερα ξοδεύεις. Από την άλλη δεν ξέρετε ότι «τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια»; Γιατί να σας τα φάνε άνθρωποι ξένοι αφού μπορεί να σας τα φάει ένας δικός σας άνθρωπος; Τέτοια αχαριστία, πια; 

Τέλος πάντων. Είστε τυχεροί my dear fellow. Έχετε τον Αλογοσκούφη που σας ταιριάζει.  Ευτυχώς. Και για σας, όσο –και κυρίως- και για μας! Είναι άνθρωπος ευπροσήγορος. Δεν θα επιβάλλει δίδακτρα στα Πανεπιστήμια, όπως του πρότεινα., γιατί το απαγορεύει το Σύνταγμα. Τώρα, μου είπε τη φράση «προς το παρόν», δεν μου την είπε…θα σας γελάσω και ίσως γελάσω. Θα λάβει υπόψη του τις αντοχές της οικονομίας και της κοινωνίας για να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. Δεν θα θίξει ώριμα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, ο άνθρωπος. Δεν θα επιβάλει τις απόψεις του. Απλώς, τις … θέτει υπόψη των κοινωνικών εταίρων κι ας κάνουν αυτοί ότι τραβάει η γκλάβα τους. Τι σας είπα; Ευγενικός άνθρωπος. Δεν μου χάλασε χατίρι. Μόνο που δεν κατάλαβα γιατί, όταν μιλούσε για «κοινωνικούς εταίρους», κοιτούσε κι έκλεινε το μάτι σε κάποιον που έτρωγε γιαούρτι εκείνη των ώρα και χαμογελούσε. Σκέφτηκα, μήπως είναι κανένας γνωστός της Επιτροπής Ανταγωνισμού, αλλά δεν ρώτησα. Ούτε το γιαούρτι που έτρωγε, πρόσεξα. Τι σημασία έχει αν ήταν άλφα, βήτα ή Δέλτα;»

Την ώρα που έκανα αυτή την ανάγνωση του επιφανούς ΟΟΣΑΐτη, μου φωνάζει ο γιος μου:

-Μπαμπά, πήραν τηλέφωνο από μια τράπεζα και μας κάνουν δώρο κι άλλη πιστωτική κάρτα.

-Τι τους απάντησες, αγόρι μου, του είπα.

-Πήραμε, πήραμε, τους είπα. Εμείς είμαστε κοινωνικοί άνθρωποι. Μας αρέσει να πηγαίνουμε στην τράπεζα και να πληρώνουμε δόσεις. Εκεί γνωρίζουμε και κόσμο. Πολύ κόσμο!

Πολύ κλασσική, παρά τις μεταρρυθμιστικές κορόνες της, αποδεικνύεται η νέα διακυβέρνηση. Νέα. Τρόπος του λέγειν, δηλαδή. Πώς λέμε: Κουβέντα να γίνεται; Πώς λέμε για το γνωστό ανέκδοτο με το λιοντάρι και το λαγό….

Δείγμα της «κλασικότητας» αυτής αποτελεί η «σκέψη» για τον τρόπο αντιμετώπισης της έλλειψης εσόδων του προϋπολογισμού, όπως αυτή προέκυψε από τη μείωση των συντελεστών φορολόγησης επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων.

Η μέθοδος γνωστή και μάλιστα ως «Αλογοσκούφεια». Αυξάνουμε το ΦΠΑ. Δηλαδή το φόρο που πληρώνουμε όλοι μας όταν αγοράζουμε κάποιο προϊόν. Ο φόρος, μ’ άλλα λόγια, που πληρώνεται από μισθωτούς και συνταξιούχους. Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος … Αλογοσκούφης, ότι εφαρμόζει την «κοινωνική δικαιοσύνη», αφού το ΦΠΑ θα τον πληρώνουν όλοι!  Φυσικά, δεν πρόκειται να πει ότι σ’ αυτό το «όλοι» περιλαμβάνονται και οι «έχοντες» και οι «μη έχοντες». Και για να μην ξεχνιόμαστε: Η προηγούμενη (το 2005) αύξηση του ΦΠΑ σε 19 %, αύξησε τον πληθωρισμό κατά 0, 4 %.

Δηλαδή: Και ακριβαίνουν τα προϊόντα, και χάνει αξία και το εισόδημά μας!

Τα επιχειρήματα που θα αναπτυχθούν είναι γνωστά εκ των προτέρων. «Κατανοούμε πως είναι μια οπισθοδρομική πολιτική, αλά ενισχύει την οικονομία και την αποταμίευση…» Τώρα τίνος την οικονομία και τίνος την αποταμίευση εξυπηρετεί, δεν χρειάζεται να έχει τελειώσει κάποιος το London School of Economics για να το καταλάβει!

Το γεγονός ότι και οι «ομογάλακτοι» Μέρκελ και Σαρκοζί ακολουθούν τον ίδιο δρόμο, δεν είναι –δα- και το καλύτερο άλλοθι ή επιχείρημα για τους εγχώριους μεταρρυθμιστές. Ούτε, φυσικά, ότι μέρος των χρημάτων που θα συγκεντρώσουν θα το χρησιμοποιήσουν για … «παροχές».

Είναι περιττό να αναφέρουμε, φαντάζομαι, ότι οι πανηγυρισμοί των κυβερνητικών στελεχών κατά την προεκλογική περίοδο για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις ή για μειώσεις στα ποσοστά ανεργίας, θα είναι για τα …πανηγύρια. Γιατί, όλοι πλέον έχουν καταλάβει ότι η Νέα Διακυβέρνηση τους παίρνει -«κλαψουρίζοντας για την κατάσταση στην οικονομία»- 10 € από τη μια τσέπη προκειμένου να τους βάλει- «πανηγυρίζοντας για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της»- 2 € στην άλλη.

Σημ.1 : Μπορούν, άραγε, κατά τις δημόσιες τοποθετήσεις τους οι βουλευτές και υποψήφιοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας –ίσως, και όχι μόνο- να δεσμευτούν ότι όποτε προκύψει αυτό το θέμα, θα το καταψηφίσουν;

Σημ.2 : Το σχόλιο αυτό στηρίχθηκε σε στοιχεία δύο ενδιαφερόντων  ρεπορτάζ των Γ. Αγγελή και Μ. Λίτση, στην «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» της ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ στις 24-6-2007.

Προβληματίστηκα αρκετά για τη σκοπιμότητα δημοσιοποίησης των απόψεων που εξέφρασα στην πρόσφατη, 2^η και τελευταία προ του θέρους, ολομέλεια της παράταξης μας «Λαρισαίων Πόλις-Αλλαγή Πορείας».

Μιλώντας, ωστόσο, με αρκετούς φίλους-μέλη της παράταξης κατέληξα στο συμπέρασμα πως θα ‘πρεπε να καταθέσω γραπτά τα όσα υποστήριξα ώστε να αποτελέσουν και πεδίο ευρύτερου προβληματισμού για τη συλλογικότητα που φιλοδοξούμε να συνδιαμορφώσουμε. Μια συλλογικότητα που φιλοδοξεί να εκφράσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα των Λαρισαίων ώστε να συμβάλει στη δημιουργία όρων και προϋποθέσεων για μια «άλλου τύπου» δημοτική αρχή στην πόλη μας.

Πήρα, μάλιστα, την απόφαση να δημοσιοποιήσω τις απόψεις μέσα τόσο από το site μου όσο και από το site της παράταξης και μόνο, αποφεύγοντας τις στήλες του τοπικού τύπου. Φαντάζομαι ότι ο στόχος μου είναι προφανής: Δεν με ενδιαφέρει η ευρύτερη δημοσιότητα. Ούτε επιθυμώ να καταστήσω τις στήλες των εφημερίδων ουσιαστικό παράγοντα διαμόρφωσης της πολιτικής της παράταξης.

Για να επιτευχθεί, λοιπόν, ο σκοπός μας θεωρώ πως είναι απαραίτητος ένας δημόσιος διάλογος για το «τι είναι» η παράταξή μας, «πώς λειτουργεί», «ποιες πρωτοβουλίες πρέπει να αναλάβει». Κοντολογίς, να ξεκαθαρίσει τον τρόπο λειτουργίας της. Τον τρόπο της πολιτικής της παρέμβασης. Το ζήτημα αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι οργανωτίστικο. Είναι οργανωτικό. Αλλά, μην ξεχνάμε, ότι το οργανωτικό, είναι –τελικά- πολιτικό.

Αγαπητοί φίλοι, η ολομέλεια μιας συλλογικότητας γίνεται για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Με αφορμή την κοπή μιας πίτας, μια κοινωνική συνάντηση αναθέρμανσης των σχέσεων μελών και φίλων, την αντιμετώπιση έκτακτων και –ιδιαίτερα- σοβαρών θεμάτων, τον απολογισμό δράσης μιας περιόδου και το σχεδιασμό δράσεων της επομένης.

Η ολομέλεια μιας δημοτικής παράταξης, και ιδιαίτερα κάποιας με τα χαρακτηριστικά της δικής μας, δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτόν τον κανόνα. Όταν, μάλιστα, μια ολομέλεια έχει τα χαρακτηριστικά του απολογισμού και του σχεδιασμού τότε υπάρχουν κάποιοι παράμετροι που οφείλουν να ικανοποιούνται.

Για να γίνω πιο σαφής. Κατά τη γνώμη μου θα ‘πρεπε της περί τα οργανωτικά εισήγησης του Γ. Σούλτη, να προηγηθούν:

Α. Μια γενική πολιτική εισήγηση που θα περιελάμβανε την ανάλυση της περιόδου που προηγήθηκε αλλά και την περιγραφή της περιόδου που ακολουθεί. Στην εισήγηση αυτή θα μπορούσαν, μεταξύ άλλων, να συμπεριληφθούν τα αποτελέσματα που διαμορφώθηκαν στην ΚΕΔΚΕ και η σημασία τους για την Τ. Α. γενικότερα αλλά και τη Λάρισα ειδικότερα, μετά την κατάληψη, από τον Κ. Τζανακακούλη, της θέσης του β΄ αντιπροέδρου της. Τα μέτρα της κυβέρνησης για χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού της Τ. Α από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και τις συνέπειες που θα έχει στα οικονομικά του Δήμου Λαρισαίων. Το θέμα του δανείου του δήμου για την αγορά του οικοπέδου της Εθνικής Τράπεζας. Τα έργα του Γ΄ και Δ΄ΚΠΣ στο Δήμο μας, κ.ά.

Β. Ειδικές εισηγήσεις απολογιστικού και προγραμματικού χαρακτήρα από τα στελέχη που συμμετέχουν σε διάφορους τομείς δράσης του Δήμου εκπροσωπώντας την παράταξη, από τους διαμερισματικούς μας συμβούλους κλπ.

Γ. Εισηγήσεις επί οργανωτικών θεμάτων με διαπιστώσεις και προτάσεις, όπως αυτές έγιναν από τον Γ. Σούλτη.

Δ. Ανακοινώσεις πρωτοβουλιών τις οποίες λαμβάνουν ή στις οποίες συμμετέχουν πολίτες-μέλη της παράταξης, όπως αυτές που αναλαμβάνει ο Β. Αρότσιος.

Ε. Λήψη αποφάσεων και καθορισμός χρονοδιαγραμμάτων υλοποίησής τους.

Είναι περιττό, θαρρώ, να αναφέρω ότι το βάρος μιας τέτοιου τύπου οργάνωσης της συζήτησης δεν αφορά στον επικεφαλής. Και, τουλάχιστον, όχι μόνον σ’ αυτόν. Μεγάλο ρόλο έχουν να επιτελέσουν και τα όργανα της παράταξης, οι ομάδες εργασίας κ.ά.

Σημαντικό θεωρώ πως είναι να καθοριστεί, ακόμη και σε ειδική συνεδρίαση, η στρατηγική της παράταξης σε βάθος τετραετίας καθώς και η διαμόρφωση ετήσιας τακτικής στα πλαίσια των οποίων κινούμενη η παράταξη θα μπορέσει να διαμορφώσει η ίδια την πολιτική αντζέντα κι όχι απλά να παρακολουθεί τον Κ. Τζανακούλη και την επικαιρότητα.. Γιατί, μην ξεχνάμε, οι όποιες παρεμβάσεις κάναμε –όπως τις ανέφερε ο Γ. Σάπκας- δεν ήταν πρωτοβουλίες της παράταξης. Απλά, η παράταξη ακολούθησε τους φορείς της πόλης (περίπτωση πετ-κοκ) ή ανέδειξε θέματα που προέκυψαν από την τοπική δημοσιότητα (περίπτωση ΠΑΚΟΕ). Σημειώνω, δε, και τη συμφωνία μας με το σωματείο εργαζομένων στο Δήμο σχετικά με το βιοαέριο και τη ΔΕΥΑΛ, μια θέση, που –κατά τη γνώμη μου- χωράει «πολύ νερό» καθώς οι απόψεις της πλειοψηφίας του σωματείου είναι γνωστό από ποιες πολιτικές θεωρίες εμφορούνται, από ποια πολιτικά κόμματα εκφράζονται και ποιες σκοπιμότητες, συνήθως, εξυπηρετούν. Πιστεύω πως τέτοιου είδους θέματα, τα οποία δεν προβλέπονται στο πρόγραμμα της παράταξης, και ενδεχομένως σε βάθος χρόνου θα προκύψουν αρκετά –χωρίς αυτό να θεωρείται κατ’ ανάγκη αρνητικό- θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης των οργάνων της παράταξης, ενδεχομένως και συζήτησης με εργαζόμενους φίλα προσκείμενους στην παράταξη, ώστε η όποια δημόσια τοποθέτησή μας να μην έχει τα στοιχεία του λαϊκισμού, του παρακολουθήματος ή της δέσμευσής μας με θέσεις που αύριο –ενδεχομένως- εμείς οι ίδιοι αντιμετωπίσουμε διαφορετικά.

Κλείνοντας αυτή την παρένθεση και επιστρέφοντας στα προηγούμενα, πιστεύω πως όσο τα παραπάνω δεν εφαρμόζονται, οι ολομέλειες θα ανήκουν στη σφαίρα των «πλαδαρών» συναντήσεων από τις οποίες δεν θα προκύπτει κανένα άμεσο αποτέλεσμα. Κι αυτό, φυσικά, θα έχει τις –αρνητικές του- συνέπειες στην πορεία της παράταξης. Για να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο, και λαμβάνοντας υπόψη ότι βρισκόμαστε στο πρώτο χρόνο της δράσης στο παρόν δημοτικό συμβούλιο, θα πρότεινα οι επόμενες ολομέλειες να έχουν σαφή θεματολογία και προτάσεις δράσης ώστε τα μέλη της παράταξης να λαμβάνουν το λόγο, να παίρνουν αποφάσεις και θέτουν χρονοδιαγράμματα επί συγκεκριμένης βάσης. Θεωρώ ότι μια τέτοιου τύπου λειτουργία θα λειτουργήσει ανασταλτικά σε φαινόμενα φυλλορόησης που αναπόφευκτα θα παρουσιαστούν εάν συνεχίσουμε στη γραμμή των ολομελειών χωρίς ημερήσια διάταξη και αποφάσεις και, ταυτόχρονα, θα συμβάλει στην, περαιτέρω, δραστηριοποίηση των μελών της παράταξης.

Βλέποντας τα πράγματα απ’ αυτή την οπτική γωνιά θεωρώ πως πολλά θα είχε να προσφέρει η ολομέλεια της παράταξης στο συλλογικό προβληματισμό για το παρόν και το μέλλον της πόλης. Κι αυτό γιατί μέσα απ’ αυτούς τους προβληματισμούς θα αναδεικνύονταν οι κοινοί τόποι, οι κοινές αντιλήψεις, οι συμπλεύσεις, οι διαφορετικότητες και οι αντιπαλότητες.

Στο πεδίο αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί η ελλειμματική αντίληψη της δημοτικής αρχής για το ρόλο και τη σχέση θεσμοθετημένων οργάνων, πολιτικών δομών και κινήσεων πολιτών.

Στο πεδίο αυτό, κατά τη γνώμη μου, αναδεικνύονται και οι διαφορετικές προσεγγίσεις για την τοπική –και όχι μόνο-εξουσία που εκφράζει μια συλλογικότητα όπως η δική μας.

Για άλλη μια φορά ένα θέμα το οποίο θα μπορούσε να αγκαλιάσει και να αγκαλιαστεί απ’ όλους τους Λαρισαίους, γίνεται αντικείμενο διελκυστίνδας και καταγγελιών από την πλευρά σύσσωμης της αντιπολίτευσης στο Δήμο Λαρισαίων.

Οι αντιπολιτευόμενες παρατάξεις που εκπροσωπούνται στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου μας καταγγέλλουν τη δημοτική αρχή για αδιαφάνεια, νεποτισμό και υποβάθμιση θεσμοθετημένων οργάνων του δήμου.

Η δημοτική αρχή, αντί να απαντά επί της ουσίας, επιλέγει την οδό της επίθεσης, του αρνητικού χαρακτηρισμού των αιτιάσεων, τη λοιδορία και τη συσκότιση.

Είναι προφανές ότι μ’ αυτό τον τρόπο η πόλη δεν μπορεί να πάει μακριά. Δεν μπορεί να πάει ψηλά. Δεν μπορεί να φτάσει εκεί όπου όλοι εμείς οι κάτοικοί της την ονειρευόμαστε.

Οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν συγκεκριμένα πράγματα. Μίλησαν για υποβάθμιση του Πολιτιστικού Οργανισμού, για αδιαφάνεια περί τα οικονομικά των εκδηλώσεων «Γιορτή Πηνειού», για άσκηση προσωπικής πολιτικής από μη αιρετό μέλος και, μάλιστα, εν αγνοία του Δ.Σ. του ΠΟΔΛ.

Οι απαντήσεις της Δημοτικής Αρχής, όπως εκτέθηκαν από την ίδια με ανακοίνωσή της την Τρίτη 19 Ιουνίου, δεν πείθουν. Το αντίθετο μάλιστα. Ίσως, δε, η δημοτική αρχή να πέφτει στο «ατόπημα» της απόπειρας υποκατάστασης δημοκρατικά εκλεγμένων οργάνων. Ας μην ξεχνά η δημοτική αρχή ότι το άθροισμα του συνόλου των φορέων της πόλης δεν επαρκεί για να καλύψει το κενό της υποβάθμισης πολιτικά νομιμοποιημένων -δια της ψήφου των πολιτών- οργάνων. Σε τελική ανάλυση δεν λογοδοτούν στους Λαρισαίους οι φορείς αλλά οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των πολιτών. Κι αν αυτό ισχύει για τους φορείς, πολύ περισσότερο ισχύει για την «ομάδα που εργάζεται σκληρά για την πραγματοποίηση του φεστιβάλ», όπως την περιγράφει η δημοτική αρχή που, όπως ισχυρίζεται, «την περιβάλει με την εμπιστοσύνη της». Όμως, κι εδώ είναι άλλο ένα ατόπημα. Το Δ.Σ. του ΠΟΔΛ είναι ένα σώμα και δεν διαχωρίζεται σε εκείνους που η δημοτική αρχή «περιβάλει με την εμπιστοσύνη της» και σε εκείνους για τους οποίους δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Όλα αυτά είναι κρίμα, γιατί οι Λαρισαίοι, μηδέ του γράφοντος εξαιρουμένου, αγκάλιασαν τη γιορτή.  Οι αντιδράσεις της αδικούν τους Λαρισαίους μα, πιο πολύ, αδικούν την ίδια. Η Δημοτική Αρχή, με τον τρόπο που υλοποίησε τα σχέδιά της, ευνούχισε τη γιορτή Πηνειού.

Η γιορτή, από μια μεγάλη ευκαιρία ανάδειξης των προβλημάτων του Πηνειού μας   και, ταυτόχρονα, ψυχαγωγίας και πολιτιστικής απόλαυσης των Λαρισαίων και των επισκεπτών της πόλης μας, κατέληξε να αποτελεί στοιχείο διαίρεσης και αντιπαράθεσης.

Ίσως, αυτός να είναι ο τρόπος λειτουργίας της δημοτικής αρχής. Ίσως, αυτός να είναι ο τρόπος εξωτερίκευσης του άγχους μιας νίκης που στην αρχή φαινόταν περίπατος, εξελίχθηκε σε ενδεχόμενο ήττας και κατέληξε σε «πύρρειο νίκη». Ίσως, αυτός να είναι ο λόγος που έχει όλη την αντιπολίτευση «απέναντι». Ωστόσο, δεν μπορεί να είναι αυτός ο δρόμος που η δημοτική αρχή σκέφτεται να ακολουθήσει και στην υπόλοιπη θητεία της. Μάλλον, ο Κώστας Τζανακούλης και η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου θα πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2006 δεν έλαβαν από τους Λαρισαίους και τις Λαρισαίες «λευκή επιταγή».

Μάλλον, θα πρέπει να εθιστούν στην ιδέα ότι στις δημοκρατίες τα θεσμοθετημένα όργανα θεσμοθετήθηκαν ακριβώς για να λειτουργούν κι όχι να είναι «βιτρίνα» και «εντολοδόχοι» αποφάσεων που έχουν ληφθεί πέρα κι έξω απ’ αυτά.

Μάλλον, θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα πως, μπορεί μεν η πλειοψηφία να κυβερνά, ωστόσο, το δικαίωμα της μειοψηφίας να λειτουργεί στα θεσμικά όργανα με θετική ή αρνητική ψήφο, παραμένει αναπαλλοτρίωτο.

Ελπίζουμε πως αυτοί οι προβληματισμοί θα απασχολήσουν τόσο το δήμαρχο όσο και εκείνους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενεπλάκησαν στη διοργάνωση της «γιορτής Πηνειού».

Το ζήτημα δεν είναι εάν ξοδεύτηκαν τα 100.000 €. Το ζήτημα είναι μέσω ποιας νομιμοποιητικής οδού αποφασίσθηκε να ξοδευτούν. Φαντάζομαι πως η ιστορία για τη «γυναίκα του Καίσαρα» κάτι έχει να «πει» σε όλους μας. Κι αν αυτό δεν είναι αρκετό, ας σκεφτούμε αυτό που οι αμερικανοί χαρακτηρίζουν ως political correct.

Φίλοι της δημοτικής αρχής, μου επιτρέπετε αυτή την προσφώνηση, φαντάζομαι.

Ας μην ξεχνάμε, πως στα νερά αυτού του ποταμού κολυμπήσαμε όλοι μας.

Ας μην ξεχνάμε, πως τα νερά του Πηνειού ρέουν στο αίμα όλων μας.

Ας μην ξεχνάμε πως το ποτάμι δεν μας χωρίζει.

Μας ενώνει.