Ευτυχώς που αναπτύσσεται κι ο προβληματισμός για την αναγκαιότητα των ταρατσόκηπων.

Ευτυχώς που γίνεται συνείδηση σιγά-σιγά ότι το έδαφος που αφαιρούμε από τη φύση, εξαπλώνοντας το τσιμέντο, οφείλουμε να το «επιστρέφουμε» -έστω και «ανάπηρο»-.

Οι ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις της χθεσινής ημερίδας των ΓΕΩΤΕΕ Κεντρικής Ελλάδας, ΤΕΔΚ, Πανελλήνιας Ένωσης Γεωπόνων Έργων Πρασίνου, Γεωπονικού και Δασολογικού Συλλόγων Λάρισας και Δήμου Λαρισαίων σίγουρα εισφέρουν στον προβληματισμό.

Αυτό που αιωρείται, ωστόσο, ως ερώτημα είναι το εξής. Ο Δήμος Λαρισαίων, που ήταν και συνδιοργανωτής της ημερίδας, «τι κάνει» για την προστασία και την επέκταση του πρασίνου της πόλης; Πώς αντιλαμβάνεται την παρουσία του ενδοαστικού και περιαστικού πρασίνου της πόλης;

Μια απάντηση, ίσως και αντιπροσωπευτική της αντίληψης και των δράσεων της Δημοτικής Αρχής, είναι η παρέμβασή της στους ελεύθερους –ακόμη- χώρους της πόλης. Συγκεκριμένα, δίπλα από τις αθλητικές εγκαταστάσεις της Ανθούπολης υπάρχει ένας ελεύθερος χώρος. Η διαμόρφωσή του αποδεικνύει ξεκάθαρα και τη λογική του Δήμου Λαρισαίων. Η χαρά του τσιμέντου και του εγκιβωτισμένου πρασίνου.

Μετά απ’ αυτό, έχει σημασία η υπόθεση «ταρατσόκηποι»;

Όταν, όπου υπάρχει ελεύθερος χώρος αντί να πρυτανεύει η πολιτική και η λογική του περιβάλλοντος, των δένδρων, του χόρτου και του χώματος, πρυτανεύει η λογική του τσιμέντου, των πλακιδίων, των ζαρντινιέρων και της αισθητικής πλευράς των πραγμάτων, πώς θα ανασάνει η πόλη; Πώς θα αναστραφούν οι θερμικές νησίδες; Με κυκλάμινα και γλαδιόλες;

Τελικά, κάτι λογικές, παρόμοιες με αυτές της δημοτικής αρχής της Λάρισας, σου θυμίζουν το γνωστό «εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα…».

Το θέμα που άνοιξαν με την πρόσφατη συγκέντρωσή τους οι MONSTERS έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Κι αυτό γιατί ξεπερνά τα αθλητικά και φίλαθλα πλαίσια και αναδεικνύει σοβαρά ζητήματα δημοκρατίας.

Αναμφισβήτητα η κατάσταση που επικρατεί στα γήπεδα της χώρας είναι απαράδεκτη έως επικίνδυνη. Τα κρούσματα βίας έχουν ξεπεράσει κάθε όριο ενώ έχουν επεκταθεί και στα γήπεδα όλων των κατηγοριών και αθλημάτων. Είναι προφανές ότι μια μερίδα ανθρώπων νιώθει να «αυτοπραγματώνεται» μέσα από τη συμμετοχή της σε συγκρούσεις και επεισόδια. Δεν είναι λίγες οι φορές που τέτοιου είδους περιστατικά έχουν οδηγήσει στην αφαίρεση της ζωής νέων ανθρώπων.

Από το σημείο αυτό, όμως, έως την εφαρμογή πολιτικών που περιστέλλουν πολιτικά, κοινωνικά και νομικά δικαιώματα των πολιτών, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Είναι γεγονός ότι ο νέος νόμος για την καταστολή της βίας στα γήπεδα απειλεί δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών και πηγαίνει πίσω τον νομικό και πολιτικό μας πολιτισμό. Κι αυτό δεν αφορά μόνον όσους εμπλέκονται σε τέτοια περιστατικά. Πρέπει να προβληματίσει όλη την κοινωνία.

Αλίμονο αν, ως οργανωμένη κοινωνία, υποκύψουμε στη λογική «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι». Σε λίγο καιρό, και για κάποιο λόγο, θα κυκλοφορούμε όλοι «ακέφαλοι».

Δεν χρειάζεται να έχει πάρει κανείς διδακτορικό στις κοινωνικές επιστήμες για να αντιληφθεί πως όλα αυτά τα φαινόμενα έχουν έντονη την κοινωνική τους διάσταση.

Απέναντι στα κοινωνικά φαινόμενα δεν είναι μονόδρομος η ακραία καταστολή. Υπάρχει και ο δρόμος των θεσμών, των δομών και των πλαισίων.

Αρκεί να θέλει κάποιος να διαβεί αυτό το δρόμο.

Οι κρατούντες όμως, προφανώς, δεν θέλουν….