Το τελευταίο χρονικό διάστημα η δημοτική αρχή της Λάρισας ασχολείται έντονα με την «αναδιαμόρφωση», όπως τη χαρακτηρίζει, κάποιων πλατειών της πόλης. Και στα πλαίσια της επικοινωνιακής πολιτικής που έχει επιλέξει εδώ και χρόνια, φροντίζει για την συχνή προβολή κάθε έργου της ακόμη κι αν είναι στα σχέδια, στην έναρξη των εργασιών ή και ημιτελές και, πολλές φορές, επικίνδυνο για χρήση από του πολίτες.

Στο θέμα της «αναδιαμόρφωσης» των πλατειών, οι προτάσεις που υλοποιούνται παρουσιάζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Πολύ τσιμέντο, πολύ πλακάκι, πολλοί κυβόλιθοι, πολύς χώρος στην ιδιωτική εκμετάλλευση (π.χ. τραπεζοκαθίσματα), εγκιβωτισμένο πράσινο σε παρτέρια.

Μοιραία, μοιάζουν οι πλατείες σαν να έχουν σχεδιαστεί με καρμπόν.

Η εμπειρία απέδειξε ότι αυτή η «αναδιαμόρφωση» γίνεται ερήμην των τοπικών χρηστών, αγνοώντας την ύπαρξη, τη σύνθεση και τις ανάγκες τους. Φαίνεται να μην παίρνει υπόψη της το «όλον» της πόλης, το «επιμέρους» των συνοικιών και τη συνάρθρωσή τους.

Οι πλατείες διαμορφώνονται έτσι ώστε να λείπουν από τη χρήση τους το περπάτημα, το ελεύθερο και ασφαλές τρέξιμο, το παιχνίδι των παιδιών, η συναναστροφή των ανθρώπων της συνοικίας, οι δραστηριότητες που θα προέκυπταν από τη σύνδεση της πλατείας με άλλους ελεύθερους χώρους της συνοικίας.

Δεν υπάρχει η πρόνοια για τα μικρά παιδιά, για τα οποία το οριοθετημένο πράσινο θα είναι μια διαρκής πηγή κινδύνων καθώς το τσιμέντο, με το οποίο γίνεται η οριοθέτηση, θα λειτουργεί απαγορευτικά στην ελευθερία των κινήσεών τους.

Η δημοτική αρχή μοιάζει να αποφασίζει χωρίς να λαμβάνει υπόψη της βασικά στοιχεία των συνοικιών.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αντίληψης αποτελούν οι πλατεία της Νεάπολης, των Πυροβολικών, της Ν. Πολιτείας. Η ίδια μοίρα καρτερεί, μάλλον, και την πλατεία προφήτη Ηλία (Εργατικής Πρωτομαγιάς). Πλατείες- χώροι μονοσήμαντου προορισμού και μηνύματος.

Την ώρα που η πόλη εξαπλώνεται και το μπετόν υψώνεται, είναι προφανής η ανάγκη για την ύπαρξη ελεύθερων χώρων. Χώρων φιλικών. Τους οποίους οι χρήστες τους θα μπορούν να τους «ζήσουν». Να είναι ανοιχτοί, να δίνουν προοπτική, να συνδέουν τα επιμέρους στοιχεία της συνοικίας σε ένα ενιαίο «όλο».

Τα στοιχεία της ταυτότητας, της ιστορίας, της σημασίας για τη ζωή των ανθρώπων κάθε ηλικίας της συνοικίας φαίνεται πως απουσιάζουν.

Ο σχεδιασμός μιας πλατείας, πέρα από αρχιτεκτονικό, είναι και πολιτικό ζήτημα. Έτσι, από τη λογική της Δ.Α. φαίνεται να απουσιάζουν οι παράγοντες των κοινωνικών και κλιματικών συνθηκών των επιμέρους συνοικιών και συνολικά της πόλης.

Στην περίπτωση της υπό «αναδιαμόρφωση» πλατείας Πυροβολικών, κι όχι μόνο, το πράσινο έχει τη θέση του ντεκόρ κι όχι του συστατικού μέρους της πλατείας το οποίο αξίζει να βιωθεί. Κι αυτό σε μια περίκλειστη πλατεία μιας πυκνοδομημένης περιοχής η οποία τις όποιες «ανάσες» της τις οφείλει στους αδόμητους χώρους του στρατοπέδου Μπουγά και του ΕΘΙΑΓΕ.

Η αιτιολογία της κατάργησης του εγκαταλειμμένου –όπως και όλη η πλατεία, εξάλλου- και καταστραμμένου σιντριβανιού δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Η προηγούμενη εικόνα εγκατάλειψης και η οικονομία νερού, όπως καταγράφεται ως αιτιολογία σε σχετικό δημοσίευμα («Ελευθερία», Δευτέρα, 26-10-09) δεν συνιστούν επιχείρημα κατάργησης. Αν ακολουθηθεί η ίδια λογική, πρέπει άμεσα να καταργηθούν όλα τα σιντριβάνια της πόλης!

Πέρα απ’ αυτές τις αστειότητες, η Δ. Α. δεν θα πρέπει να παραγνωρίζει τις επιπτώσεις της λειτουργίας ενός σιντριβανιού στο μικροκλίμα του χώρου στον οποίο βρίσκεται. Οι μελέτες που αφορούν στην πλατεία Αγ. Βησσαρίωνος και στο συνδυασμένο ρόλο δέντρων και σιντριβανιού στη διαμόρφωση του μικροκλίματός της, είναι ενδεικτικές.

Με αφορμή, πάντως, την «αναδιαμόρφωση» της Πλατείας Πυροβολικών, γίνεται φανερή η έλλειψη ουσιαστικής συζήτησης για τους ελεύθερους χώρους στον αστικό ιστό της πόλης, τη μορφή και τη λειτουργία τους.

Η Δ. Α. της Λάρισας, μιας πόλης απόλυτα εκτεθειμένης στον ήλιο και τον καύσωνα των θερινών μηνών, δεν άνοιξε ποτέ μια τέτοια συζήτηση.

Ωστόσο, είναι σαφές ότι στον όρο «βιοτικό επίπεδο των πολιτών» βασική παράμετρο αποτελεί το περιβάλλον στο οποίο οι πολίτες ζουν.

Προφανώς, ως αμιγώς πολιτικό θέμα, θα είναι μεταξύ αυτών που θα απασχολήσουν έντονα τους πολίτες το επόμενο χρονικό διάστημα.

Οι κλιματικές αλλαγές, από τις οποίες δυστυχώς δεν εξαιρείται η Λάρισα, το καθιστούν τόσο επίκαιρο όσο και ουσιαστικό.

Το παρακάτω κείμενο είναι η παρέμβασή μου κατά την ολομέλεια της δημοτικής παράταξης «Λαρισαίων Πόλις» που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 29-10-2009.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Η περίοδος που άρχισε από τις 4 Οκτωβρίου 2009 είναι νέα για τη χώρα και μεταβατική για την Τ.Α.

Η διοικητική μεταρρύθμιση, η αναδιάρθρωση της Τ.Α., ο εκλογικός νόμος, η ψήφος των μεταναστών κι ο πολιτικός χάρτης, συγκροτούν ένα νέο πλαίσιο διεξαγωγής των τοπικών εκλογών.

Γεωγραφική κάλυψη των νέων δήμων, αρμοδιότητες και πόροι δημιουργούν μια νέα δυναμική για την Τ.Α.

Απέναντι σ’ όλα αυτά υπάρχει μία και μόνη σταθερά: Ο δήμος Λαρισαίων δεν θα είναι στο εξής αυτός που είναι τώρα.

Αυτό θα πρέπει να ενταχθεί στις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τους σχεδιασμούς της όποιας συλλογικότητας συνδιαμορφώσουμε και η οποία θα επιφορτισθεί με την ευθύνη της πολιτικής αλλαγής και της αλλαγής πολιτικής στο νέο δήμο Λαρισαίων.

Νέοι γεωγραφικοί χώροι, νέες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές ανάγκες διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα και απαιτούν πρόσθετες, επιπλέον προσεγγίσεις.

Ενέργεια, μεταφορές, φυσικοί πόροι, διαχείριση αποβλήτων, ποιότητα αέρα, αγροτικά, εργασία, ανεργία, επιχειρηματικότητα, πολιτισμός, παιδεία, υγεία, υποδομές, περιβάλλον είναι μερικά μόνον από τα νέα, αναδυόμενα στοιχήματα.

ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Η παράθεση ενός καταλόγου έργων και πολιτικών από μια συλλογικότητα που ενδιαφέρεται να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών είναι σημαντική. Όλα, όμως, θα πρέπει να εντάσσονται σ’ ένα νέο διακύβευμα.

Ποιότητα ζωής, συμμετοχή του πολίτη, αξιοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία.

Όλα αυτά θα συγκροτούν τη νέα, τοπική μας ταυτότητα.

Την ταυτότητα της Πράσινης Πόλης.

Η Πράσινη Πόλη θέτει τρία προαπαιτούμενα:

1. Όραμα για την πόλη του 2020 και πλέον. Όραμα πολιτικό, διοικητικό, κοινωνικό, οικονομικό.

2. Στόχους και κατευθύνσεις για την υλοποίησή του.

3. Προτάσεις και μέτρα πολιτικής.

Τα προαπαιτούμενα αυτά στηρίζονται στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της πόλης. Υπάρχοντα και αναδυόμενα.

ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα, μετά από μια πορεία τριών ετών, έχουμε την ευθύνη και την ευκαιρία να αναστοχαστούμε. Να δούμε συγκλίσεις και αποκλίσεις. Θετικά και αρνητικά. Προσωπικά και πολιτικά. Πάνω απ’ όλα, έχουμε την ευθύνη και την ευκαιρία να αλλάξουμε σελίδα.

Μείζον θέμα προτεραιότητας είναι η πληθυντική παράταξη.

Με διασφαλισμένη την ενότητα.

Με ανοιχτές θύρες.

Μ’ ένα νέο, μεγάλο προσκλητήριο συμμετοχής. Σε όλους και όλες, όσους και όσες θέλουν να συμβάλουν να συμμετέχουν, να οργανώσουν μια νέα εκκίνηση.

Από σήμερα, μπορούμε να θέσουμε τις βάσεις μιας νέας συλλογικότητας. Της συλλογικότητας της νίκης.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Σήμερα στην πόλη μας το πολιτικό περιβάλλον είναι συντριπτικό για τη συντηρητική παράταξη και τις συντηρητικές πολιτικές.

Το εκλογικό προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο.

Πολιτικές τακτικές και προσωπικές στρατηγικές που θα απειλούν να το σπαταλήσουν ούτε θα γίνουν ανεκτές ούτε θα συγχωρηθούν από την τοπική κοινωνία.

Το μήνυμα της τοπικής κοινωνίας είναι σαφές:

· Ένας στόχος.

· Μια συλλογικότητα.

· Συναντίληψη.

· Συμμετοχή.

Δημιουργούμε, συμμετέχουμε στην ανάδειξη ενός ρεύματος ανατροπής – αλλαγής στο δήμο Λαρισαίων. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι η σημαντικότερη συνιστώσα του ρεύματος ανατροπής και αλλαγής στην πόλη μας, αλλά δεν ενδιαφέρεται, δεν επιδιώκει να είναι και η μόνη.

Η εμφάνιση των Οικολόγων-Πρασίνων είναι μια πραγματικότητα.

Η συνάντηση μας σε κοινωνικά, περιβαλλοντικά και άλλα μέτωπα αποτελεί μια σημαντική πρόκληση.

Μια πρόκληση-πρόσκληση συνδιαμόρφωσης του ρεύματος ανατροπής και αλλαγής, χωρίς υστεροβουλίες, μεμψιμοιρίες και σκοπιμότητες.

Φυσικά, αυτό το ρεύμα χωράει κι άλλους. Χωράει όσους χωρίς όρους, προϋποθέσεις, προαπαιτούμενα και αποκλεισμούς θέλουν να εργαστούμε από κοινού για ένα καλύτερο αύριο της Λάρισας και των πολιτών της.

Την απάντηση όλων μας, οι Λαρισαίοι την περιμένουν. Την αξιολογούν. Και θα αποδώσουν στον καθέναν μας τα εύσημα που του αναλογούν.

Δεν ξέρω αν είχε κανείς τη φαεινή ιδέα να μπει σε άλλους καταλόγους, εννοώ άλλων γλωσσών, κάποιων αλυσίδων λιανικού εμπορίου, όπως π.χ. η ΙΚΕΑ.
Έλαβα πριν μερικές ημέρες ένα σχετικό e-mail για την εταιρεία αυτή και έγινα … Σουφλιάς, δηλαδή “κουφάθηκα”. Τιμές Ελλάδος αρκετά ακριβότερες απο αυτές της Γερμανίας. Κι αυτό δεν αντιστοιχεί σε καμιά περίπτωση ούτε στο επίπεδο των μισθών ούτε στα μεταφορικά έξοδα.Απλά ο Σουηδός βρήκε τη χώρα από την οποία θα έχει τα κέρδη πολλών άλλων μαζί. Βέβαια ο Σουηδός δεν ήλθε μόνος του. Τον έφερε ο Φουρλής. Μαζί θα κερδίσουν (κερδοσκοπήσουν) από την ντόπια αγορά.
Αυτά τα αναφέρω και με αφορμή τα εγκαίνια του καταστήματος Λάρισας, όπου 10.000 Λαρισαίοι, λες και το είχαν τάμα, κατέκλυσαν τους χώρους του για να εκμεταλλευτούν τις “ευκαιρίες” που προσέφερε η εταιρεία του ανθρώπου που, όπως διατείνεται στα φυλλάδιά του, επιτυγχάνει χαμηλό κόστος αγορών επειδή … χαρίζει λουλούδια στις γυναίκες των κατασκευαστών-προμηθευτών του.
Πώς τα καταφέρνει ο πονηρός ο Σουηδός και εμείς όχι, είναι απορίας άξιο. Πάντως, καλού-κακού θα πάω μια μέρα στου Χατζηγρίβα για παπούτσια και αντί για ευρώπουλα θα κρατάω γλαδιόλες για την κυρία του. Λέτε να συγκινηθεί και να δεχθεί την προσφαρά;

Ο ανώνυμος σχολιογράφος της “Ελευθερίας” πολλές φορές δια των γραφομένων του έχει καταχωρισθεί στην κοινή συνείδηση ως είρων, σεξιστής, δημοσιοσχεσίτης. Πλέον, αποδεικνύεται και επικίνδυνος για την υποδαύλιση αρνητικών συναισθημάτων-ελπίζεται όχι και συμπεριφορών- όπως π. χ. αντιμεταναστευτικών.
Το σημερινό του σχόλιο “εκλογικά” (”Ελευθερία”, Τρίτη, 20-10-09) είναι ξεκάθαρο. Με το κείμενό το αποπειράται να σχολιάσει την εξαγγελία του Υπουργού Εσωτερικών κτλ. για παροχή δικαιώματος συμμετοχής στις εκλογές για την Τ. Α. δεύτερης γενιάς μεταναστών ή μεταναστών που διαθέτουν άδεια μακροχρόνιας διαμονής και έχουν συμπληρώσει πενταετία.
Με τον σχολιασμό του, χωρίς ν’ αγγίζει την ουσία της υπό σχολιασμό είδησης, χωρίς να αναδεικνύει θετικές, αρνητικές ή ελλειμματικές πλευρές της, καλεί -ουσιαστικά- τον τοπικό και τον κεντρικό ΛΑΟΣ ν’ αντιδράσει. Πότε; Μετά από ένα τριήμερο ξενοφοβικό, ρατσιστικό, ακροδεξιό παραλήρημα της Ν. Ε. του ΛΑΟΣ.
Χρόνος, τρόπος, γεγονός μπερδεύονται στο μυαλό του σχολιογράφου.
Είτε δεν αντιλαμβάνεται “τι” γράφει, είτε παίζει επικίνδυνα παιχνίδια. Κι όλα αυτά, υπό σκωπτικό μανδύα.
Αυτή η κατρακύλα πρέπει να σταματήσει. Ευθύνες φέρει συνολικά και η εφημερίδα.
Υ. Γ.: Ο σχολιασμός, αφού καταγράφειι επιγραμματικά την είδηση, αναφέρει τα εξής: “Βούτυρο στο ψωμί του Γιώργου Καρατζαφέρη δηλαδή-ποιος πιάνει τώρα τον Στέλιο Ροντούλη στη Λάρισα…”.

Αυτή την περίοδο ο Κώστας Καραμανλής σίγουρα δεν είναι ο ευτυχέστερος άνθρωπος στην Ελλάδα. Εξετάζοντας, δε, το θέμα από ψυχολογικής πλευράς, θα πρέπει να βιώνει έντονα το αίσθημα της κατάρρευσης και της απώλειας. Ενδεχομένως και της μοναξιάς.
Αποτελεί και ο ίδιος θύμα του βοναπαρτικού τρόπου με τον όποιο διοίκησε.
Χωρίς να παρουσιάσει καμία απολύτως προσωπική θεώρηση της κοινωνίας, της οικονομίας και της πολίτικης, δηλαδή χωρίς καμία ιδεολογική-πνευματική προσέγγιση των πραγμάτων, έστω και υπό τον συντηρητικό μανδύα που φιλοδόξησε να εκπροσωπήσει, ενεδύθη με την παρότρυνση και δράση ανθρώπων αλληλοσυγκρουόμενων αντιλήψεων, το ρολό του Μεσσία και του ηγέτη. Μερικά πράγματα, όμως, δεν γίνονται επί τη βάση του δοκητισμού. Και, σίγουρα, δεν ορίζεσαι ως ηγέτης. Επιβάλλεσαι με τις ιδέες και τις εμπνεύσεις που προσφέρεις στους ανθρώπους. Μ’ αυτές που τους μεταβάλλεις σε πολίτες, σε δρώσες ατομικότητας που, στη βάσει των αρχών που τους προτείνεις, συγκροτούν συλλογικότητες.
Πλέον, και για τον ίδιο ισχύει το γνωστό περί της πτώσεως της δρυός. Και όσοι πριν τις εκλογές του παρουσίαζαν σενάρια πρόσκαιρης απομάκρυνσης από την ηγεσία και το προσκήνιο ώστε να επανέλθει ξανά ως “αστραπή”, που θα ‘λεγε κι ο φίλος του ο Σπανουδάκης, τώρα πλέον ή εγκατέλειψαν το σκάφος ή ξερογλείφονται ορεγόμενοι καλό πλασάρισμα στο πλευρό της νέας ηγεσίας ή, το χειρότερο, τον λοιδορούν. Κλασσικό παράδειγμα … Βρούτου. Το “ποτέ σ’ έβρισα Βαγγέλη” δεν μοιάζει τραγικά με το “κι εσύ τέκνο Βρούτε”; Ο Κώστας Καραμανλής πίστεψε ότι θα γινόταν Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ίσως να έφτασε να το πιστεύει ότι έγινε, κιόλας. Σίγουρα, πάντως, κάποιοι να προσπαθούσαν να τον πείσουν γι αυτό. Τραγικό. Ούτε ήταν, ούτε θα γίνει. Πολύ σύντομα, θα το αντιλήφθη, αν δεν το έχει κάνει ήδη.
Το χειρότερο; Κατηγορείται ότι αφήνει τη χωρά χειρότερα απ’ ότι την άφησε ο Μητσοτάκης και ότι αφήνει το κόμμα στην κόρη του Μητσοτάκη! Υπάρχει, άραγε, χειρότερη κατηγορία-εφιάλτης για έναν Καραμανλή; Αυτό ούτε ο Μισέλ δεν θα το κατάφερνε!
Τώρα αποσύρεται. Χωρίς μέλλον, χωρίς ρόλο. Ίσως, για τον ίδιο να είναι και μια απελευθέρωση. Από ένα “κοστούμι” που ούτε του πήγαινε, ούτε το άντεχε.
Ίσως, το μόνο του μέλημα να είναι να μην καταχωρηθεί στην ιστορία ως ο Κωνσταντίνος ο μικρός”. Πάντως, κι αυτό αν καταφέρει, λίγο -για τον ίδιο- δεν θα είναι. Οποιαδήποτε άλλη φιλοδοξία του θα έχει το τραγικό τέλος της κυβέρνησης του.

Είναι η ώρα στην πράξη να απορρίψουμε τη λογική “ό, τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό”. Κι αυτό όχι ως μια σχολαστική ή ηθικολογική θεώρηση αλλά ως μια βαθύτατα πολιτική αντίληψη.
Ο Φίλιππος Πετσάλνικος, ο νέος πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, έχει μια σημαντική υποχρέωση. Να είναι αυτός που θα σπάσει τη λογική της μη ανατροπής αποφάσεων των προηγούμενων πρόεδρων.  Η άποψη του ότι “δεν θα αμφισβητήσω ό, τι έγινε στο πλαίσιο του κανονισμού της Βουλής και των νομών” πρέπει να αναθεωρηθεί. Είναι μια φράση που ταιριάζει γάντι στον Βουλγαράκη αλλά όχι στον πρόεδρο που εκλέχτηκε με το ΠΑΣΟΚ της πρόσφατης λαϊκής εντολής.
Ο Φίλιππος Πετσάλνικος, ο νέος πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, γνωρίζει ότι ο προκάτοχος του Δημήτρης Σιούφας την “τελευταία στιγμή μονιμοποίησε στενούς του συνεργάτες” (Ελευθεροτυπία, Παρασκευή, 16-10-09). Γνωρίζει και άλλες τακτοποίησεις που αναφέρονται στο ίδιο δημοσίευμα το όποιο στηρίζεται σε επιστολή που έστειλε στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου η βουλευτής της Ν. Δ. Φωτεινή Πιπιλή. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται πως “το σύνολο των αντιπρόεδρων από Ν. Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ (Σούρλας, Ε. Παπαδημητρίου, Νεράντζης, Πετσάλνικος και Δραγασάκης), ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Καρατζαφέρης, η πρώην πρόεδρος της Βουλής Α. Ψαρούδα-Μπενάκη αλλά και ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός προχώρησαν στη μονιμοποίηση των εκλεκτών τους εν μια νυκτί”.
Το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Και καθίσταται ακόμη σοβαρότερο με την απόπειρα εμπλοκής του Γιώργου Παπανδρέου.
Η άμεση απάντηση-δράση του Φιλίππου Πετσάλνικου,του νέου προέδρου της Βουλής των Ελλήνων, δεν έχει να κάνει με την υστεροφημία του ίδιου αλλά με τη νέα σελίδα που φιλοδοξούμε να γράψει το ΠΑΣΟΚ. Εδώ δεν ισχύει το γνωστό “τα στερνά τιμούν τα πρώτα”. Εδώ ισχύει το άλλο: “Η καλή μέρα, από το πρωί φαίνεται”.
Ο Φίλιππος Πετσάλνικος, ο νέος πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, δεν έχει το δικαίωμα να επιτρέψει να εμφιλοχωρήσει στην κοινή συνείδηση ότι ακόμη και στο Ναό της Δημοκρατίας “οργιάζει το ρουσφέτι και η συναλλαγή, που καταργούν την ισότητα και την αξιοκρατία” (Ελευθεροτυπία, Παρασκευή, 16-10-09, ΑΠΟΨΕΙΣ).
Θα συμφωνεί, θαρρώ, πως το Σύνταγμα εφαρμόζεται σε όλη την επικράτεια, κι απ’ αυτή δεν εξαιρείται το Κοινοβούλιο. Κι αυτό ορίζει πως όλοι οι Έλληνες είναι όσοι.
Ειδικά ο Φ. Πετσαλνικος έχει πολλούς λόγους να ανατρέψει τις τελευταίες πράξεις Σιούφα.
Ας σημειωθεί ότι τους πολίτες δεν τους ενδιαφέρει αν είναι από χρόνια φυσικός και πολιτικός φίλος του Γιώργου Παπανδρέου. Έχει, όμως, κι αυτό τη σημασία του.
Δεν τους ενδιαφέρει καν αν είναι ο πρώτος Μακεδόνας πρόεδρος της Βουλής, αν κι έχει κι αυτό τη σημασία του.
Τους ενδιαφέρει, όμως, ότι φέρεται να ανέχτηκε, συμφώνησε, συμμετείχε στη συμπαιγνία Σιούφα για μονιμοποίηση των κολλητών τους στη Βουλή.
Ο Φ. Πετσάλνικος δεν καλείται απλά να αναιρέσει τη δήλωση του. Αντίθετα, καλείται να αναιρέσει ακόμη και την υπογραφή του απ’ αυτό το ανοσιούργημα.
Αν για όλες τις κρατικές-πολιτικές θέσεις υπάρχει δημόσια προκήρυξη ενδιαφέροντος γιατί θα πρέπει να εξαιρούνται κάποιες υπαλληλικές θέσεις στη Βουλή;
Εννοείται, πως κάποιοι οφείλουν να ενημερώσουν άμεσα τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Ουδείς δικαιούται να αμαυρώσει την εικόνα της Ελλάδας των όσων ευκαιριών και της ισοπολιτείας που πέρασε, ήδη, στον ελληνικό λαό. Το “πάμε μαζί”, συμπεριλαμβάνει όλους. Χωρίς καπαρωμένες θέσεις εκκίνησης. Χωρίς κόλπα των αφετών.

Με συγχωρείτε, αλλά αυτός ο τύπος ο Προβοπουλος, δεν πρέπει να απολογηθεί και να κριθεί για τους λόγους που δεν πληροφόρησε τον ελληνικό λαό πριν τις εκλογές για όλα όσα τρεις μέρες μετά τις εκλογές είπε;
Δεν πρέπει να απολογηθεί και να κριθεί διότι, έναντι του καθήκοντος που είχε εκ της θεσμικής του θέσης, προέταξε το νεοδημοκρατικό του καθήκον κα τη φιλία του με τον Καραμανλή;
Νομιμοποιείται να παραμένει στη θέση του;

Το ΙΚΕΑ άνοιξε. Δέκα χιλιάδες άτομα το επισκέφτηκαν την πρώτη ημέρα.
Απέξω οι του ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαδήλωναν κάνοντας λόγο για εργαζόμενους 4ωρης και ανασφαλούς εργασίας.
Την ιδία ημέρα η ΕΣΥΕ του Κοντοπυρακη, γνωστού νεοδημοκράτη ανεργομάγειρα, ανακοίνωνε ανεργία ρεκόρ για τη Θεσσαλία.
Αν όλα αυτά συνδέονται με κάποιο τρόπο αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο καταμετρείται η ανεργία. Ως γνωστόν, για τους νεοδιακυβερνήτες, οι εργαζόμενοι με stage και με τετράωρα, δεν εντάσσονται στους ανέργους. Κι όχι μόνον αυτοί.
Άντε μετά να πιστέψεις ότι ο πάτος δεν έχει γαλάζιο χρώμα!

«Η μόνη διαφορά ανάμεσα στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ είναι η διαπάλη για την κυβερνητική καρέκλα, το τιμόνι στην αντιλαϊκή πολιτική».

Τάδε έφη Αλέκα Παπαρήγα, Θεσσαλονίκη, 28/9

Τα λέει εκείνη που καλεί τους πολίτες να ψηφίσουν ΚΚΕ ακόμη κι αν δεν συμφωνούν σε πολλά πράγματα μαζί του!

Τα λέει εκείνη τα μέλη του κόμματος της οποίας προχωρούν, εδώ και χρόνια, σε ξεχωριστές-διασπαστικές συγκεντρώσεις και πορείες τις οποίες έχουν εξαγγείλει νωρίτερα τα «ξεπουλημένα» συνδικάτα.

Μ’ αλλά λόγια; Ψηφίστε μας, έστω κι αν δεν συμφωνείτε μαζί μας. Αν όμως διαφωνείτε με μας, τότε είστε ξεπουλημένα τομάρια!

Πώς το λέει ο λαός; Εμ μαλλάτα, εμ γαλάτα, εμ τ’ αρνιά θηλυκά; Μετά ποιος τους φταίει που ο λαός τους βάζει στην άκρη και αυτοί παίζουν μόνοι τη “μικρή Ελένη, που κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της;”

Ώστε το έργο της κατάσβεσης της φωτιάς στο εργοστάσιο στρωμάτων Χατζηεφραιμίδη ήταν αρκετά δύσκολο, σύμφωνα με τον διοικητή των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Θεσσαλίας. Και γιατί, παρακαλώ; Διότι, σύμφωνα με τον ίδιο, στην περιοχή υπήρχαν ΜΟΝΟ δύο πυροσβεστικοί κρουνοί και οι οποίοι ήταν προβληματικοί στη λειτοργία τους καθώς παροχέτευαν με αργό ρυθμό νερό στα οχήματα.
Μάλιστα. Ζωές κινδυνεύουν, περιουσίες χάνονται, περιοχές κινδυνεύουν διότι οι κρουνοί ήταν ανεπαρκείς και προβληματικοί! Και τίνος ευθύνη είναι αυτό το … πανηγύρι;