Έλαβα το παρακάτω e-mail, το οποίο θέτει κάποιους προβληματισμούς που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Θεωρώ πως έχει εξαιρετική σημασία γι αυτό και το «ανεβάζω».

Μελετήστε το. Η έννοια της ανάπτυξης δεν είναι –ούτε ποτέ ήταν- πολιτικά ουδέτερη. Οι δε περιβαλλοντικές οργανώσεις, με τα δαιδαλώδη και ευρωβόρα οργανογράμματα, δεν είναι –και δεν θα μπορούσε να είναι- υπεράνω πάσης υποψίας για το ενδεχόμενο κάποιας μορφής σχέσεων με τα μεγάλα λόμπυ.

«O αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη: Το Αιγαίο στο πλαίσιο της “μαύρης” ανάπτυξης

Σε μία εποχή όπου η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» κατέχει υψηλή θέση στα επενδυτικά πλάνα των επιχειρήσεων και στην κρατική πολιτική επικοινωνία, στην πραγματικότητα κυριαρχεί η επιλογή της μαύρης ανάπτυξης, με στόχο να αυξήσουν ορισμένοι το μέγεθος της κερδοφορίας τους, αδιαφορώντας για το συνεπακόλουθο περιβαλλοντικό ρίσκο.
Η ενδεχόμενη κατασκευή του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη είναι δεδομένο πως θα θέσει σε δραματική περιβαλλοντική υποβάθμιση την ευρύτερη περιοχή του Έβρου.
Ο αγωγός προβλέπεται να γειτνιάζει με (αν δεν διαπερνά) μοναδικά οικοσυστήματα όπως το δάσος της Δαδιάς και τους υδροβιότοπους του ποταμού Έβρου (το Δέλτα του Έβρου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ευρώπης) . Παράλληλα όμως, η κατασκευή του θα θέσει σε κίνδυνο εκτεταμένης καταστροφής τις κοινωνίες και τα οικοσυστήματα του Αιγαίου.
Καθώς ξεθωριάζει η αρχική έπαρση και το αίσθημα εθνικής ικανοποίησης που προσέδωσαν οι συναντήσεις κορυφής και το άρτιο επικοινωνιακό μάρκετινγκ σχετικά με τη δημιουργία του αγωγού, οι τοπικές κοινωνίες έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι ο αγωγός δεν πρόκειται να τους φέρει καμία ανάπτυξη, (όπως άλλωστε δεν έχει φέρει κανένας άλλος αγωγός στον πλανήτη). Πολυάριθμα είναι τα παραδείγματα παγκοσμίως όπου οι δρόμοι του πετρελαίου φέρουν δεινά στα κράτη και τους πολίτες: πολέμους, χειραγώγηση των τοπικών κοινωνιών και καταστροφή του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.
Το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ (www.archipelago.gr) θεωρεί πως το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα από τη λειτουργία του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη, πέρα από τα κέρδη των επενδυτών του (που φυσικά δεν αφορούν τους Έλληνες ή Βούλγαρους πολίτες), είναι η περιβαλλοντική καταστροφή σε γη και θάλασσα, όπως επίσης η τουριστική, οικονομική και κοινωνική απαξίωση της ευρύτερης περιοχής, καθώς και ο σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Με βάση το χωροταξικό μοντέλο που πρότεινε η προηγούμενη κυβέρνηση για την «ανάδειξη της Αλεξανδρούπολης ως διεθνής ενεργειακός κόμβος» - προωθείται το «επιτυχημένο;» μοντέλο ανάπτυξης που βλέπει κανείς σήμερα στο Πέραμα, την Ελευσίνα και τους Αγ. Θεοδώρους.
Το δέλεαρ που προσφέρεται στις τοπικές κοινωνίες είναι οι 250 θέσεις εργασίας που εξαγγέλλεται ότι θα δημιουργηθούν, αλλά ποτέ δεν έχει γίνει καμία αναφορά για τις πολλές εκατοντάδες θέσεων εργασίας που θα χαθούν σε μία περιβαλλοντικά υποβαθμισμένη περιοχή. Η δημιουργία του αγωγού, θα αναιρέσει όλους τους σχεδιασμούς αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής, με άξονα τον οικοτουρισμό, το Δέλτα του Έβρου, το δάσος της Δαδιάς, τον εναλλακτικό τουρισμό, την αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, καθώς και την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.
Αναφορικά με το Αιγαίο, μία από τις πιο βιοποικίλες θάλασσες της Ευρώπης, αλλά και παγκοσμίως, το περιβαλλοντικό ρίσκο που θα επιφέρει ο αγωγός και φέρονται έτοιμοι να αναλάβουν με περισσή ευκολία οι συμβαλλόμενες πλευρές είναι πραγματικά τεράστιο. Πριν ακόμα γνωρίσουμε την ιδιαίτερη βιοποικιλότητα του Αιγαίου, η οποία κατάφερε να επιβιώσει για χιλιάδες χρόνια και αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά, κινδυνεύουμε να φανούμε ανάξιοι να την προστατεύσουμε και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Με τη λειτουργία του αγωγού, πέραν του ότι θα πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των δεξαμενόπλοιων που θα διαπλέουν το Αιγαίο, θα προστεθεί επιπλέον ένας μεγάλος αριθμός δεξαμενόπλοιων, πρωτόγνωρης χωρητικότητας για την περιοχή, που θα μεταφέρει πολλαπλάσια ποσότητα πετρελαίου. Τη στιγμή λοιπόν, πουήδη οι θαλάσσιοι δρόμοι του Αιγαίου βρίσκονται σε οριακό σημείο κίνησης, (αυτή την περίοδο το Αρχιπέλαγος υλοποιεί μελέτη για την κίνηση των πλοίων στο Αιγαίο και τη συνεπαγόμενη εκτίμηση κινδύνων θαλάσσιου ατυχήματος) η ενδεχόμενη κατασκευή του αγωγού πετρελαίου - δίχως καμία πρόβλεψη για δημιουργία ενός πλαισίου κανόνων για την πρόληψη ή αντιμετώπιση θαλάσσιου ατυχήματος - αποτελεί κίνηση ανεύθυνη, αλόγιστη και επικίνδυνη.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι ελληνικές θάλασσες χαρακτηρίζονται από την απουσία καθορισμού ελεγχόμενων διαδρόμων υποχρεωτικής πορείας (separation lanes), ελέγχου της κίνησης των πλοίων (traffic control), καθώς και μηχανισμού έγκαιρης αντίδρασης και αντιμετώπισης μικρού ή μεγάλου ατυχήματος, (μέτρα που εφαρμόζονται σχεδόν σε όλες τις κλειστές θάλασσες του κόσμου).
Η ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού να διαχειριστεί στην πράξη την υπάρχουσα κατάσταση κίνησης εμπορικών πλοίων και πετρελαιοφόρων στο Αιγαίο, και η ανικανότητα να αντιμετωπίσει κάποιο μικρό ή μεγάλο θαλάσσιο ατύχημα δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο αισιοδοξίας. Το ναυάγιο άλλωστε του Sea Diamond στη Σαντορίνη, το οποίο έγινε υπό ευνοϊκές καιρικές συνθήκες αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Είναι ενδεικτικό πως σήμερα, λόγω των περιορισμών που τίθενται στα στενά των Δαρδανελίων, στο Αιγαίο κινούνταιπετρελαιοφόρα (τύπου Αframax και Suez) με χωρητικότητα έως και 150.000 τόνους. Μετά την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, προγραμματίζεται να μπουν στο Αιγαίο και δεξαμενόπλοια (τύπου Cape Size και VLCC) χωρητικότητας 300.000 – 400.000 τόνων.
Ακόμα και ο πιο ευφάνταστος νους αδυνατεί να συλλάβει πλήρως την καταστροφή που θα πλήξει το Αιγαίο, τις παράκτιες και νησιωτικές κοινωνίες, σε περίπτωση ατυχήματος και τη συνεπακόλουθη διαρροή καυσίμων από πλοία τέτοιου μεγέθους. Σημειώνεται πως στο ατύχημα του Exxon Valdez το 1989 στην Αλάσκα, όπου διέφυγε μία σχετικά μικρή ποσότητα πετρελαίου -περίπου 41.000 τόνοι- από το συνολικό φορτίο του πλοίου (200.000 τόνoι)καταστράφηκε μία περιοχή αντίστοιχη με το Αιγαίο σε έκταση. Σήμερα, έπειτα από 20 χρόνια, τα οικοσυστήματα της περιοχής παρουσιάζουν ακόμα την ίδια κατεστραμμένη εικόνα, ενώ η οικονομία των παράκτιων κοινωνιών συνεχίζει να υπόκειται τις δραματικές συνέπειες (συρρίκνωση, μετανάστευση, υποβάθμιση της υγείας και οικονομική καταστροφή).

Εκτός των άλλων, απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για να συλλάβει κάποιος τον αναπτυξιακό χαρακτήρα της κατασκευής του αγωγού. Αν μιλήσουμε με όρους οικονομικούς, είναι απολύτως κατανοητή η θέση και η πολιτική των εμπλεκομένων εταιρειών. Δυστυχώς όμως η θέση αυτή, όπως άλλωστε και τα συμφέροντα των τελευταίων ποτέ δεν συμπορεύτηκαν ή ακόμα περισσότερο ταυτίστηκαν με τη βιώσιμη ανάπτυξη, την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα και οι ελάχιστες εξαιρέσεις απλώς συνθέτουν στις μέρες μας τον όρο πράσινη ανάπτυξη. Στην περίπτωση του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δεν υπάρχει επιχείρημα που να μπορεί να αλλάξει τις ιδιότητες των χρωμάτων και τον χαρακτήρα της συγκεκριμένης επένδυσης.
Το ζήτημα που εγείρεται απέναντι σε αυτό το έργο της μαύρης ανάπτυξης είναι το κατά πόσο είμαστε σε θέση να διαφυλάξουμε εμείς οι ίδιοι τα συμφέροντα μας και το δικαίωμα μας σε ένα βιώσιμο και ασφαλές περιβάλλον, τόσο για εμάς, αλλά κυρίως για τις μελλοντικές γενιές.

Μέχρι στιγμής, οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι είτε από κοινωνίες πολιτών ένθεν κι εκείθεν των συνόρων, τα ντεσιμπέλ των οποίων μετά βίας γαργαλάνε ορισμένα ώτα στην Αθήνα και τη Σόφια, είτε από υπερευαίσθητα εθνικιστικά στοιχεία που συναρμόζονται άψογα με αυτή τη μαύρη εκδοχή της ανάπτυξης.

Πέραν τούτων, το lobby των αστικών περιβαλλοντικών οργανώσεων από τις οποίες περιμένουν πολλά οι πολίτες - περί άλλα τυρβάζουν και εξακολουθούν να μετατοπίζουν την περιβαλλοντική ανησυχία σε άλλα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ίσως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι βασικοί χορηγοί των επικεφαλής του περιβαλλοντικού lobby, δεν είναι άλλοι από τους βασικούς επενδυτές του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη.
Τέλος, η περιβαλλοντικά ευαίσθητη πτέρυγα του ελληνικού κοινοβουλίου συνεχίζει να εγείρει χλιαρές ενστάσεις χωρίς να ορθώνει ξεκάθαρη πολιτική θέση, ενώ η δογματική αριστερά φέρεται να συντάσσεται όλως παραδόξως, με τα παραπάνω συμφέροντα και όχι με τις κοινωνίες.

Το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ υπογραμμίζει - και πρέπει να γίνει πάση θυσία κατανοητό - πως αν αφεθούν τα πράγματα στην τύχη τους, η κατασκευή του αγωγού θα μετατρέψει κάθε σκέψη για την προστασία των οικοσυστημάτων και των σπάνιων ειδών του Αιγαίου σε ευσεβή πόθο και κάθε προσπάθεια που καταβάλλεται προς αυτή την κατεύθυνση σε γραφική ματαιοπονία.
Θα πρέπει να γίνει συνείδηση στον Έλληνα πολίτη ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο μία περιοχή της Ελλάδας, και απαιτείται μαζί με τους κατοίκους του Έβρου, συνολική, συντονισμένη και δυναμική αντίδραση προς κάθε κατεύθυνση.
Θοδωρής Τσιμπίδης, Διευθυντής Αρχιπελάγους, Ι.ΘΑ.Π.Ε.Α»

Το παρακάτω κείμενο είναι η εισήγησή μου στην ολομέλεια της Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Λάρισας με θέμα τον “ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ”.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

σας ευχαριστούμε από βάθους καρδιάς για τη σημερινή παρουσία σας.
Για τη Σ.Ε. είναι χαρά και τιμή να ξεκινάμε σήμερα, μ’ ένα σημαντικό ζήτημα που φιλοδοξεί να διαμορφώσει το νέο, σύγχρονο πρόσωπο της χώρας, μια διαρκή πορεία διαβούλευσης για όλα τα μεγάλα θέματα που απασχολούν τη χώρα, τους πολίτες, την πόλη μας.

Το σχέδιο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», που συζητάμε σήμερα, σηματοδοτεί μια καινούρια αρχή για το κράτος, την Αυτοδιοίκηση, αλλά και αυτό το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα. Για την ίδια τη σχέση πολίτη και πολιτικής. Και, υπ’ αυτή την έννοια, συζητάμε για το πολιτικό πρόσωπο της χώρας για τα επόμενα τουλάχιστον 20 χρόνια.
Αυτή η νέα αρχή ήταν κορυφαία προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ. Ήταν η εντολή-απαίτηση του Ελληνικού λαού στις 4 Οκτωβρίου. Εντολή να προχωρήσουμε σε μια ριζική ανατροπή, σε σχέση με τα όσα γνωρίζαμε έως τώρα. Σε όσα μας έκαναν να υποφέρουμε, να χάνουμε ευκαιρίες, να μένουμε πίσω. Μια εντολή να αποτινάξουμε το απολίθωμα του πιο συγκεντρωτικού κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το σχέδιο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», συνιστά μια διαφορετική αντίληψη για την αποκέντρωση της εξουσίας και το ρόλο του πολίτη. Ένα άλλο όραμα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Με τον πολίτη στο κέντρο και πρωταγωνιστή των αποφάσεων. Με την κάλυψη των αναγκών του, σε πρώτη προτεραιότητα.

Φίλες και φίλοι,

βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή. Η χώρα σήμερα αντιμετωπίζει αφενός μια δύσκολη δημοσιονομική κατάσταση αφετέρου ένα αναπτυξιακό πρόβλημα. Σ’ αυτά, φυσικά, προστίθενται η απαξίωση του κράτους πρόνοιας, του πολιτικού συστήματος αλλά και μια συνολικότερη κρίση θεσμών.
Είναι, ακριβώς, αυτή η πολύπλευρη κρίση, που καθιστά αναγκαία μια άλλη πορεία. Πορεία εφικτή μόνο μέσα από δομικές αλλαγές για τη ριζική ανασύνταξη του κράτους. Με το βλέμμα προσηλωμένο στο τι έχει ανάγκη η χώρα. Στο τι έχει ανάγκη ο πολίτης.

Για την αντιμετώπιση αυτών των αναγκών είναι απαραίτητη μια νέα δομή στο κράτος, τη διοίκηση και την αυτοδιοίκηση.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

οι Λαρισαίες και οι Λαρισαίοι, όπως κι όλος ο ελληνικός λαός, κουράστηκαν να διαπιστώνουν προβλήματα σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Δεν περιμένουν από μας, από το ΠΑΣΟΚ, να υποδείξουμε ποιοι είναι υπεύθυνοι για τη θέση της χώρας.

Ακόμη και τώρα, εδώ, στη Λάρισα, τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς δημόσιας αντιπαράθεσης μεταξύ Νομαρχιακής και Δημοτικής Αρχής με ανταλλαγή εκατέρωθεν αμφισβητήσεων των έργων και των ημερών του καθένα εκ των δύο, την εκτόξευση υπονοούμενων για έργα, διαδικασίες, ποιότητα.

Είδαμε τη δημοτική αρχή να αποπειράται να κλείσει το θέμα, υποστηρίζοντας πως «αυτά δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες». Άποψη βαθύτατα περιφρονητική για τους Λαρισαίους. Ο δήμαρχος προεξόφλησε-γι άλλη μια φορά- τι αφορά και τι δεν αφορά τους Λαρισαίους. Και γι άλλη μια φορά το έκανε ερήμην τους, γνωρίζοντας-ωστόσο- ότι αναφέρεται σε έργα και υπηρεσίες που αφορούν στην ποιότητα της ζωής τους. Κάτι που πρωτίστως και προφανώς τους αφορά. Είδαμε το νομάρχη να θεωρεί το δήμαρχο– εμμέσως πλην σαφώς- τουλάχιστον ως μη υπεύθυνο αιρετό, να του αποδίδει πολιτικές «μεγάλων λόγων», άρα, μικρών έργων, και να αφήνει κι αυτός υπονοούμενα για λόγια, έργα και πράξεις –προφανώς του δημάρχου- για τα οποία στη Λάρισα «που γνωριζόμαστε πολύ καλά» ο καθένας μπορεί «να βγάλει τα συμπεράσματά του».

Φυσικά, οι Λαρισαίες και οι Λαρισαίοι, γνωρίζοντας να διαβάζουν «πίσω» από τις γραμμές, κατάληξαν πως και οι δύο «κάτι» κρύβουν. Κάτι που δεν νιώθουν καμία δημοκρατική ευαισθησία να το μοιραστούν με τους συμπολίτες τους. Απλά, το κρατούν σαν όπλο στη φαρέτρα τους για την ενδοσυντηρητική μάχη την οποία δίνουν.

Θαυμάσια εικόνα! Η εικόνα μιας αυτοδιοίκησης και των αιρετών της, πολύ μακριά από τις ανάγκες του νομού, της πόλης και των ανθρώπων τους. Μια αυτοδιοίκηση μιας νοοτροπίας, μιας συμπεριφοράς, μιας πολιτικής που σύντομα θα είναι παρελθόν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Τόσο τοπικά όσο και εθνικά οι πολίτες γνωρίζουν. Γνωρίζουν ποιοι είναι οι απόντες των μεγάλων θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Ποιοι είναι οι ουραγοί των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών. Τους γνωρίζουν. Τους έδωσαν την απάντησή τους.

Γνωρίζουν ότι η ενίσχυση του ρόλου κι των αρμοδιοτήτων των δήμων, η εκλεγμένη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, η δημιουργία ισχυρών δήμων μέσα από το σχέδιο «Καποδίστριας», έχουν την σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ.

Γνωρίζουν το συνήγορο του πολίτη, τα ΚΕΠ, τον ΑΣΕΠ, τα προγράμματα για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες όπως ΚΑΠΗ, Βοήθεια στο σπίτι, Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης κ. ά.

Γνωρίζουν ότι όλα αυτά φέρουν τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι.

Αυτά, οι πολίτες τα γνωρίζουν.

Πλέον, περιμένουν από μας να δουν επιτέλους κάτι ν’ αλλάζει σ’ αυτή τη χώρα, σ’ αυτή την πόλη. Περιμένουν να γίνει ό, τι απαιτείται για να αλλάξει πορεία η χώρα, να βελτιωθεί η ζωή τους, η καθημερινότητά τους.
Επίκεντρο των αλλαγών αυτών είναι το κράτος. Απ’ αυτό ξεκινά η οικονομική, πολιτική και θεσμική κρίση που βιώνει η χώρα. Κι απ’ αυτό ξεκινά η ριζική αλλαγή στο σύνολο της δομής της Διοίκησης και της Αυτοδιοίκησης της χώρας.

Με το πρόγραμμα «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», δεν προχωράμε μόνο σε συνενώσεις δήμων.

Προχωράμε, σε ριζικές δομικές αλλαγές στη λειτουργία της αυτοδιοίκησης.

Προχωράμε σε μια νέα δομή, με ισχυρούς και αποτελεσματικούς Δήμους, εξοπλισμένους με νέες αρμοδιότητες και πόρους.

Με αυτοδιοικούμενες Περιφέρειες, στις οποίες ανατίθενται κρίσιμες αρμοδιότητες.

Με αποκεντρωμένη Διοίκηση κι ένα κράτος επιτελικό.

Βαθμίδες διακριτές, ρόλοι ευκρινείς. Επίπεδα διακυβέρνησης που είναι σε θέση να επιτελέσουν το καθένα το δικό του ιδιαίτερο ρόλο σ’ ένα πλαίσιο οργανωμένο και συναρθρωμένο, αλληλοεξαρτώμενο.

Αυτή η νέα διοικητική διάρθρωση σημαίνει κυρίως μια νέα αντίληψη για την άσκηση εξουσίας, που βάζει τον πολίτη στο επίκεντρο, που απελευθερώνει τις δυνάμεις της τοπικής κοινωνίας, που αναζωογονεί, τελικά, τη Δημοκρατία.
Αυτή η νέα αντίληψη για ένα νέο ελληνικό μοντέλο διακυβέρνησης εναρμονίζεται απόλυτα με το θεσμικό κεκτημένο στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ένας θεσμικό κεκτημένο στο οποίο θεμελιώδη ρόλο διαδραματίζει η αρχή της επικουρικότητας και το τεκμήριο της αποκέντρωσης και της αυτοδιοίκησης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Μέτρο για την αξιολόγηση της επιτυχίας της Διοικητικής Μεταρρύθμισης αποτελούν

η αναβάθμιση της καθημερινότητας του πολίτη,

η ενίσχυση της επαγγελματικής δράσης και της επιχειρηματικότητας,

η αναβάθμιση του ρόλου των αιρετών και των συνθηκών εργασίας των εργαζόμενων της αυτοδιοίκησης,

η σωστή διαχείριση των δημόσιων πόρων και η συμβολή στη δημοσιονομική ανάταξη και την αναπτυξιακή επανεκκίνηση της χώρας μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι.

Ας δούμε το νέο μοντέλο διακυβέρνησης στα μέρη του.

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΑΙΡΕΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

ΔΗΜΟΙ: ΔΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ: ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΓΕΝΙΚΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Η αιρετή περιφερειακή αυτοδιοίκηση έρχεται να αντικαταστήσει τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση.

· Η αδυναμία συμμετοχής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης σε ευρωπαϊκά όργανα όπως η Επιτροπή Περιφερειών,

· οι διεκπεραιωτικού χαρακτήρα αρμοδιότητες που της είχαν εξαρχής ανατεθεί,

· η κοινή διαπίστωση ότι η άσκηση αναπτυξιακής πολιτικής απαιτούσε ευρύτερες ενότητες από τη νομαρχιακή αλλά και

· η αναδιάταξη των δήμων με περισσότερες αρμοδιότητες

είναι οι λόγοι που επιβάλλουν τη συγκρότηση της αυτοδιοίκησης δευτέρου βαθμού σε επίπεδο περιφέρειας.

Στα πλαίσια αυτά, από ένα σύνολο 76 διοικητικών ενοτήτων, δηλαδή από τις σημερινές 54 νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις, τις 3 διευρυμένες νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις και τα 19 επαρχεία, περνάμε στις 13 αιρετές περιφερειακές αυτοδιοικήσεις. Για την Αττική και τη Θεσσαλονίκη ειδικά προβλέπονται ειδικές ρυθμίσεις μητροπολιτικού χαρακτήρα.

Η συγκεκριμένη επιλογή γίνεται καθώς κρίνεται πως στα όρια αυτά συγκεντρώνονται όλα εκείνα τα απαραίτητα δημογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά μεγέθη για το σχεδιασμό, προγραμματισμό και υλοποίηση της αναπτυξιακής πορείας, της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής. Εξυπηρετείται, παράλληλα, η αποτελεσματικότερη παρέμβαση των Ελληνικών περιφερειών στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε.

Είναι σαφές πως η περιφερειακή αυτοδιοίκηση καθίσταται ο βασικός πυλώνας του αναπτυξιακού προγραμματισμού με κομβικό ρόλο ως προς τα έργα και τις υποδομές. Αναλαμβάνει τον ενιαίο στρατηγικό αναπτυξιακό σχεδιασµό της περιφέρειας και τη διαχείριση των ΠΕΠ, η οποία πρέπει να βασίζεται στη συµµετοχή του πολίτη.

Επικεντρώνεται στην αντιµετώπιση όλων των υπερτοπικών προβληµάτων.

Μια Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση με άμεσα αιρετό περιφερειακό συμβούλιο και άμεσα αιρετό περιφερειάρχη και με ενσωματωμένους-ως διαμερίσματα-τους σημερινούς νομούς.

Αρµοδιότητες:

Αναλαμβάνουν υπηρεσίες, αρμοδιότητες και πόρους των Νοµαρχιακών Αυτοδιοικήσεων που καταργούνται, εκτός από εκείνες που µεταφέρονται στους δήµους και σταδιακά εκείνες τις αρμοδιότητες που ασκούνται σήµερα από την κρατική περιφέρεια.

Εξαίρεση: Εκείνες οι οποίες πρέπει να παραµείνουν στα αποκεντρωµένα όργανα του κράτους χάριν της ενότητας της κρατικής πολιτικής σε ολόκληρη την επικράτεια, όπως τα θέµατα χωροταξίας – πολεοδοµίας, προστασίας του περιβάλλοντος και δασικής πολιτικής ή µεταναστευτικής πολιτικής.

Κάποιες επιμέρους αρμοδιότητες ορισμένων κρατικών τομέων, που ενδεικτικά αναφέρονται είναι οι εξής:

Ø Προγραµµατισµού και Ανάπτυξης

Ø Υποδοµών – Μεταφορών – Επικοινωνιών

Ø Χωροταξίας - πολεοδοµίας και περιβάλλοντος

Ø Φυσικών πόρων – ενέργειας – βιοµηχανίας,

Ø Εµπορίου, τουρισµού και απασχόλησης,

Ø Εκπαίδευσης, πολιτισµού και αθλητισµού

Ø Γεωργίας - κτηνοτροφίας και αλιείας,

Ø Πολιτικής Προστασίας

Το Σύστηµα Περιφερειακής Διακυβέρνησης

Περιφερειάρχης, Αντιπεριφερειάρχες Περιφερειακή Επιτροπή και Εκτελεστική Επιτροπή

Οι Αντιπεριφερειάρχες επιλέγονται µεταξύ των περιφερειακών συµβούλων από τον Περιφερειάρχη. Διακρίνονται σε θεµατικούς και τοπικούς

Η Περιφερειακή Επιτροπή στην οποία µετέχουν και οι Αντιπεριφερειάρχες. Έχει το ρόλο και τις αρµοδιότητες της σημερινής Νοµαρχιακής Επιτροπής με ενισχυμένο το εποπτικό και ελεγκτικό της ρόλο ως προς τα οικονοµικά της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης.

Η Εκτελεστική Επιτροπή, είναι το συλλογικό επιχειρησιακό - εκτελεστικό όργανο στις Περιφερειακές Αυτοδιοικήσεις. Αποτελείται από τον Περιφερειάρχη και τους Αντιπεριφερειάρχες. Στις συνεδριάσεις συµµετέχει ο Γενικός Διευθυντής της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης

Το Περιφερειακό Συµβούλιο είναι το βασικό όργανο µε το τεκµήριο αρµοδιότητας εντός της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης. Έχει σηµαντικό επιτελικό και ελεγκτικό ρόλο. Σημειώνεται μάλιστα η αναβάθμιση της θέσης της αντιπολίτευσης. Δημιουργούνται και ενισχύονται αποφασιστικά οι Επιτροπές του Περιφερειακού Συµβουλίου, οι οποίες έχουν και αποφασιστικές αρµοδιότητες.

Συµβούλιο Διαβούλευσης Περιφέρειας

Σ’ αυτό συµµετέχουν, εκτός από τον Περιφερειάρχη και τους Αντιπεριφερειάρχες καθώς και τους επικεφαλής των περιφερειακών παρατάξεων, οι δήµαρχοι των Δήµων της Περιφέρειας, εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών, µη κυβερνητικών οργανώσεων, οργανώσεων εργοδοτών, εργαζοµένων και επαγγελµατικών συλλόγων κ.ά.

Περιφερειακός Συνήγορος για τον Πολίτη και την Επιχείρηση

Αναλαµβάνει την ευθύνη διαµεσολάβησης µεταξύ πολιτών συναλλασσόµενων µε τη περιφέρεια και τη διοίκηση της περιφέρειας, µε στόχο την καταπολέµηση της κακοδιοίκησης.

Εκλογικό Σύστηµα

Υπηρετεί την ανάγκη αναζωογόνησης της αντιπροσώπευσης και της δηµοκρατικής συµµετοχής καθώς και την αναλογική εκπροσώπηση των επιµέρους νοµαρχιακών διαµερισµάτων. Επανέρχεται το σύστηµα του 50%+1.

Η ΔΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ

Είναι κοινή συνείδηση πλέον ακόμη και στους παλαιούς πολέμιους της τολµηρής µεταρρύθµισης του «Καποδίστρια» ότι εκείνη η μεταρρυθμιστική παρέμβαση βελτίωσε αισθητά την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ωστόσο, δε δηµιούργησε αποτελεσµατικούς Δήµους µε οικονοµική αυτάρκεια αλλά και δυνατότητα άντλησης ιδίων πόρων.

Η ευθύνη δεν βαρύνει, όμως, μόνο τους Δήμους.

Και η Πολιτεία από την πλευρά της, δεν στήριξε ουσιαστικά τους νέους Ο.Τ.Α. µε πολιτικές προγραµµατικής, οργανωτικής και λειτουργικής αναβάθµισης καθώς και µε επαρκή χρηµατοδότηση, ούτε προχώρησε σε µια σχεδιασµένη, µε ενιαίο τρόπο, και ολοκληρωµένη αλλαγή του διοικητικού συστήµατος της χώρας.

Αποτέλεσµα το κάθε βήµα να µένει µετέωρο.

Ταυτόχρονα και το δηµοτικό σύστηµα διακυβέρνησης παρέµεινε χωρίς ουσιαστικές αλλαγές.

Με το σχέδιο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» εκφράζεται η πολιτική βούληση του ΠΑΣΟΚ ώστε το νέο μοντέλο διακυβέρνησης να στοχεύει σε ένα Δήµο µε αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο, µε διοικητική και οικονοµική αυτοτέλεια, που παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους πολίτες, αποτελώντας βασικό πυλώνα της τοπικής ανάπτυξης. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η γενναία αναδιανοµή αρµοδιοτήτων και πόρων –ανθρώπινων και οικονομικών- ανάµεσα στο κράτος και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η Επαναθεµελίωση των Δήµων

Ένα τέτοιας εμβέλειας εγχείρημα δεν θα μπορούσε να στηριχθεί σε μια κατακερματισμένη Τ.Α.

Απαιτεί λιγότερους και ισχυρότερους Δήµους, οι οποίοι χωροθετούνται µε βάση αντικειµενικά κριτήρια.

Δήμους που θα είναι ικανοί έτοιµοι να υποδεχθούν διευρυµένες αρµοδιότητες ιδίως από τις νοµαρχιακές αυτοδιοικήσεις σε τοµείς όπως της παιδείας, της υγείας, της απασχόλησης, του περιβάλλοντος, των µεταφορών.

Δήµους ανοιχτούς στην κοινωνία, µε δηµόσια διαβούλευση για µείζονες αποφάσεις τους, µε ενδοδηµοτική δημοκρατία.

Με αποκέντρωση για την παροχή διοικητικών υπηρεσιών όσο το δυνατόν πιο κοντά στο δηµότη, δίνοντας δύναµη στο χωριό και τη γειτονιά.

Με τοπικά έσοδα.

Αυτοί οι νέοι Δήµοι θα µπορούν να αναλάβουν σηµαντικές πρόσθετες αρµοδιότητες µε τους αναγκαίους πόρους για την άσκησή τους, καθώς και δηµοσιονοµικές ευθύνες.

Νησιωτικότητα – Ορεινότητα

Στο σχέδιο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» υπάρχει ειδική πρόβλεψη τόσο για τις νησιωτικές περιοχές στη βάση της αρχής ένα νησί ένας Δήμος πλην εύλογων εξαιρέσεων. Το ίδιο θα ισχύσει και στους ορεινούς Δήµους.

Συνενωσεις Οργανισμών

Με στόχο τη βελτίωση του έργου που παράγεται, δίνεται η δυνατότητα διοικητικού, λειτουργικού και οικονοµικού εκσυγχρονισµού των Οργανισμών των ΟΤΑ. Η προσπάθεια αυτή ξεκινά από τη δραστική µείωση του αριθµού τους. Από περίπου 6.000 οδηγούµαστε σε λιγότερο από 2.000 ακολουθώντας την αρχή ένα νοµικό πρόσωπο ανά κατηγορία δραστηριότητας σε κάθε νέο Δήµο.

Νέες Αρµοδιότητες, Δυνατότητες και Υπηρεσίες στην Εξυπηρέτηση του Πολίτη

Η αναµενόµενη διεύρυνση των γεωγραφικών και πληθυσµιακών ορίων, οδηγεί σε ανάλογη ενδυνάµωση του ρόλου των νέων Δήµων στον τοπικό αναπτυξιακό προγραµµατισµό και στην παροχή ποιοτικών υπηρεσιών προς τους πολίτες σε καίριους τοµείς.

Οι νέοι και ισχυροί δήµοι αναλαµβάνουν νέες αρµοδιότητες, µαζί µε τους ανθρώπινους και οικονοµικούς πόρους που προέρχονται από την καταργούµενη νοµαρχιακή αυτοδιοίκηση. Τέτοιες αρμοδιότητες είναι:

• η πρόνοια και η προστασία της δηµόσιας υγείας,

• η ανέγερση σχολικών κτιρίων,

• η καταπολέµηση του κοινωνικού αποκλεισµού,

• η ένταξη των µεταναστών,

• οι πολεοδοµικές εφαρµογές,

• ο υγειονοµικός έλεγχος,

• η προστασία της παιδικής και της τρίτης ηλικίας,

• οι λαϊκές αγορές

• οι αδειοδοτήσεις και ο έλεγχος πολλών τοπικών, οικονοµικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων,

• η πολιτική προστασίας, µε την ένταξη των δήµων στον εθνικό σχεδιασµό µε συγκεκριµένο ρόλο και αρµοδιότητες.

Για να έχει ο Δήµος τη διοικητική ικανότητα να ασκήσει αποτελεσµατικά το παραπάνω ευρύ φάσµα αρµοδιοτήτων πρέπει να διαθέτει και υπηρεσίες όπως:

• Προγραµµατισµού,

• Οικονοµική υπηρεσία,

• Τεχνική υπηρεσία,

• Πληροφορικής,

• Νοµικής υποστήριξης,

• Διοίκησης – Διαχείρισης ανθρώπινου δυναµικού,

• Περιβάλλοντος – Πολιτικής Προστασίας.

Ηλεκτρονική Δηµοτική Διακυβέρνηση

Βασικός στόχος η θεµελίωση του ψηφιακού δήµου. Αλλάζει η µορφή παροχής υπηρεσιών. Όλες θα παρέχονται σε αντίστοιχο σηµείο στο χωριό ή και στο σπίτι του πολίτη.

Δηµοτικό e – ΚΕΠ

Κάρτα Δηµότη

Αυτόµατη Εξυπηρέτηση με µηχανήµατα αυτόµατης εξυπηρέτησης - «δηµοτικά ΑΤΜ»

Διοικητική Βοήθεια στο Σπίτι

Μετά απ’ αυτό, πιστεύετε ότι έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία η απόσταση ενός οικισµού από την έδρα του Δήµου ή και ο προσδιορισµός της έδρας του;

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση µπορεί να λειτουργήσει ως δύναµη µετασχηµατισµού, βελτιώνοντας τον τρόπο µε τον οποίο οι πολίτες έρχονται σε επαφή µε την τοπική αυτοδιοίκηση.

Οι Δήµοι, συστηµατοποιώντας τη χρήση της Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, πρέπει να οµαδοποιήσουν τις υπηρεσίες που παρέχουν σε τρεις κατηγορίες:

Υπηρεσίες σε συνεργασία µε άλλους Φορείς του Δηµοσίου

Υπηρεσίες ηλεκτρονικών συναλλαγών. Αυτοματοποιούνται οι διαδικασίες των υπηρεσιών ώστε να μην τρέχει ο πολίτης από υπηρεσία σε υπηρεσία για να εξυπηρετηθεί.

Κοινωνικές Υπηρεσίες στις οποίες οι Δήµοι βελτιώνουν την πρόσβαση με ηλεκτρονικό τρόπο.

Το Σύστηµα Δηµοτικής Διακυβέρνησης

Δήµαρχος, Αντιδήµαρχοι και Εκτελεστική Επιτροπή

Εκτελεστική Επιτροπή Αποτελεί συλλογικό επιχειρησιακό-εκτελεστικό όργανο και σ’ αυτή μετέχουν οι θεµατικοί και τοπικοί Αντιδήµαρχοι και ο Γενικός Γραµµατέας του Δήµου

Οι Αντιδήµαρχοι κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: τους θεµατικούς και τους τοπικούς Αντιδηµάρχους

Αναβάθµιση Δηµοτικού Συµβούλιου

Παραµένει το βασικό όργανο µε το τεκµήριο αρµοδιότητας εντός του Δήµου. Ο επιτελικός και ελεγκτικός του ρόλος ενισχύεται, µέσω της αναβάθµισης των Επιτροπών του Δηµοτικού Συµβουλίου που θα συμβάλλουν στην αποσυµφόρηση της Ολοµέλειας του και μπορούν να έχουν και αποφασιστικές αρµοδιότητες.

Η Δηµαρχιακή Επιτροπή αποκτά αναλογικότερη συµµετοχή της αντιπολίτευσης, ενώ παράλληλα ενισχύεται ο εποπτικός και ελεγκτικός της ρόλος ως προς τα οικονοµικά του δήµου.

Καθιερώνεται Συµβούλιο Διαβούλευσης στο οποίο συµµετέχουν, εκτός από τον Δήµαρχο και τους επικεφαλής των δηµοτικών παρατάξεων, εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών, µη κυβερνητικών οργανώσεων, οργανώσεων εργοδοτών, εργαζοµένων και επαγγελµατικών συλλόγων κ.ά.

Θεσµοθετείται ο «Συνήγορος του Δηµότη» και ο «Συνήγορος της Επιχείρησης» το οποίο αναλάµβανει την ευθύνη διαµεσολάβησης µεταξύ πολιτών / συναλλασσόµενων µε το δήµο και διοίκησης του δήµου, µε στόχο την καταπολέµηση της κακοδιοίκησης

Για την επαναθεµελίωση της Σχέσης του Δήµου µε το Χωριό και τη Γειτονιά συγκροτούνται πενταµελή τοπικά συµβούλια σε όλα τα υπάρχοντα τοπικά διαµερίσµατα, µε πληθυσµό τουλάχιστον 1000 κατοίκων και τριµελή τοπικά συµβούλια για πληθυσµό µικρότερο των 1000 κατοίκων (για τοπικά διαµερίσµατα µε πληθυσµό κάτω από 500 εκλέγεται ένας τοπικός εκπρόσωπος).

Ιδρύονται τοπικά διαµερίσµατα και στην έδρα των σηµερινών Δήµων µε πληθυσµό έως 10.000 και συγκροτούνται αντίστοιχα τοπικά συµβούλια.

Το Τοπικό Συµβούλιο εκλέγει Πρόεδρο, ο οποίος συµµετέχει στις συνεδριάσεις των Δηµοτικών Συµβουλίων και της Εκτελεστικής Επιτροπής όταν συζητούνται θέµατα που αφορούν το τοπικό τους διαµέρισµα και εισηγούνται σχετικά.

Εκλογικό Σύστηµα για Αµεσότερη Αντιπροσώπευση και Περιορισµό των Εκλογικών Δαπανών

Κι εδώ το εκλογικό σύστημα ικανοποιεί την ανάγκη αναζωογόνησης της αντιπροσώπευσης και της δηµοκρατικής συµµετοχής καθώς και την αναλογική εκπροσώπηση των εκλογικών περιφερειών του Δήµου.

Στους νέους δήµους, εκλογικές περιφέρειες είναι οι πρώην Δήµοι και Κοινότητες που συνενώνονται καθώς και τα δηµοτικά διαµερίσµατα στους δήµους που διαθέτουν, οι δε έδρες κατανέµονται σε αναλογία µε τον πληθυσµό της κάθε επιµέρους εκλογικής περιφέρειας. Οι υποψηφιότητες των δηµοτικών συµβούλων αντιστοιχούν σε πρώην Δήµο / Κοινότητα ή σε δηµοτικό διαµέρισµα µεγάλου δήµου, ενώ οι τοπικοί εκλογείς σταυροδοτούν τους αντίστοιχους τοπικούς υποψήφιους. Με αυτό το σύστηµα διασφαλίζεται και η εκπροσώπηση των συνοικιών στις µεγαλουπόλεις.

Και στους Δήμους, καταργείται το 42% και επανέρχεται το σύστηµα του 50%+1.

Κριτήρια Συνενώσεων για τους Νέους Ισχυρούς Δήµους

Τα κριτήρια για την χωροθέτηση των διοικητικών ορίων των νέων ΟΤΑ βασίζονται σε εκείνα που υιοθέτησε η ΚΕΔΚΕ το 2007 στο Συνέδριο της Κυλλήνης . Αυτά τα κριτήρια είναι:

• Πληθυσµιακά

• Κοινωνικά

• Οικονοµικά

• Γεωγραφικά

• Αναπτυξιακά

• Λειτουργικά και βιωσιµότητας του νέου δήµου

• Πολιτιστικά, Ιστορικά.

• Χωροταξικά

Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Γενικές Διοικήσεις

Ο ολοκληρωµένος επανασχεδιασµός των δύο βαθµών της αυτοδιοίκησης προϋποθέτει τη συνάρθρωσή τους µε τη κρατική αποκεντρωµένη Διοίκηση.

Το σηµερινό σύστηµα διοικητικής αποκέντρωσης των κρατικών υπηρεσιών, εµφανίζει µια σειρά από σηµαντικά προβλήµατα.

Η συγκρότηση της δευτεροβάθµιας αυτοδιοίκησης στην ευρύτερη ενότητα της περιφέρειας οδηγεί στην οργάνωση της αποκεντρωµένης διοίκησης σε ευρύτερα γεωγραφικά όρια.

Με τη Νέα Αρχιτεκτονική η κρατικά αποκεντρωµένη διοίκηση οργανώνεται σε επίπεδο ευρύτερων χωρικών ενοτήτων, τις Γενικές Διοικήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται, µε βάση λειτουργικά και αναπτυξιακά κριτήρια, στις απαιτήσεις της εδαφικής, κοινωνικής και οικονοµικής συνοχής και προάγουν τη συνολική ανταγωνιστικότητα του Εθνικού Χώρου.

Στη θέση των σηµερινών 13 Διοικητικών Περιφερειών συγκροτούνται έως 7 Γενικές Διοικήσεις.

Στις αρµοδιότητες των Γενικών Διοικήσεων :

ανήκουν οι γενικές κρατικές υποθέσεις, οι οποίες ασκούνταν µέχρι σήµερα από τις Διοικητικές Περιφέρειες και λόγω της φύσης τους ή για συνταγµατικούς λόγους δεν µπορεί να µεταφερθούν στην περιφερειακή αυτοδιοίκηση και παραµένουν στην κρατική διοίκηση

όσες κρατικές αρµοδιότητες σταδιακά αποκεντρώνονται επειδή δεν είναι απαραίτητο να ασκούνται από την κεντρική διοίκηση

κλαδικά αποκεντρωµένες κρατικές υπηρεσίες των υπουργείων

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

Οι Οικονοµικοί Πόροι της Αυτοδιοίκησης

Αναδιαµορφώνεται το «καλάθι» των Κ.Α.Π. και επιδιώκεται ο εµπλουτισµός των πόρων της αυτοδιοίκησης και η σύνδεσή τους µε τον ΦΠΑ και µε τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας.

Εξορθολογίζεται στη βάση διαφανών, αντικειµενικών και αδιάβλητων κριτηρίων το σύνολο των χρηµατοδοτήσεων της κεντρικής διοίκησης προς την αυτοδιοίκηση.

Πλέον, οι αρµοδιότητες που µεταφέρονται στους πρωτοβάθµιους ή δευτεροβάθµιους Ο.Τ.Α. κοστολογούνται, εκ των προτέρων, αναλυτικά.

Η Επιχειρησιακή Στήριξη της Νέας Αρχιτεκτονικής: Το Πρόγραµµα Ελληνική Αρχιτεκτονική Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης - «ΕΛΛΑΔΑ»

Αφορά στην καλύτερη και οµαλότερη µετάβαση στη Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωµένης Διοίκησης, αλλά και την υποστήριξή της στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της.

Περιέχει τη χρηµατοδότηση έργων και δράσεων, τόσο από κοινοτικούς, όσο και από εθνικούς πόρους.

Το πρόγραµµα «ΕΛΛΑΔΑ» διαρθρώνεται σε τρεις άξονες:

Πρώτον, το πρόγραµµα «Διοικητική Μεταρρύθµιση» του Ε.Σ.Π.Α. 2007 – 2013,

Δεύτερον, στο πρόγραµµα «ΕΛΛΑΔΑ» εντάσσεται το Εθνικό Αναπτυξιακό Πρόγραµµα Αυτοδιοίκησης, στο όποιο µετεξελίσσεται το σηµερινό Θησέας, που είχε ύψος 4 δισ. ευρώ.

Τρίτον, την αξιοποίηση και διαχείριση των ανθρωπίνων πόρων.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το Πρόγραµµα «Καλλικράτης», µε τη Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωµένης Διοίκησης είναι η αφετηρία για µια νέα πορεία των αυτοδιοικητικών και αποκεντρωτικών θεσµών.

Στο επίπεδο των Δήμων δημιουργούνται θεσµοί εσωτερικής δηµοτικής αποκέντρωσης στη γειτονιά και το χωριό. Ένα νέο, λειτουργικό και αποτελεσµατικό σύστηµα δηµοτικής Διακυβέρνησης.

Σύγχρονα εργαλεία αποδοτικής και διαφανούς διοίκησης και διαχείρισης.

Η δευτεροβάθµια αυτοδιοίκηση ανασυγκροτείται σε επίπεδο περιφέρειας, αποκτά νέους θεσµούς διοίκησης, διαβούλευσης και διαφάνειας, γίνεται ικανή να αναλάβει αναπτυξιακό ρόλο και να οδηγήσει σε ουσιαστική χειραφέτηση τις τοπικές κοινωνίες.

Και στους δύο βαθµούς αυτοδιοίκησης προωθείται αποφασιστικά η διαφάνεια και καταπολεµάται η κακοδιοίκηση µε τη δηµιουργία νέων θεσµών και την αξιοποίηση του διαδικτύου και των νέων τεχνολογιών.

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση αλλάζει ριζικά την εικόνα των διοικητικών υπηρεσιών και διαδικασιών που γνωρίζουµε σήµερα, ενώ καθιστά ουσιαστική λογοδοσία.

Τέλος, ανασυγκροτείται και η αποκεντρωµένη διοίκηση του κράτους, µε την δηµιουργία Γενικών Διοικήσεων, ισχυρών και ικανών να πετύχουν το συντονισµό, τη συνέργεια µε τους δύο βαθµούς τοπικής αυτοδιοίκησης και την ποιοτική αποκεντρωµένη παρουσία του κράτους σε όλη την επικράτεια.

Το νέο σύστηµα διακυβέρνησης προσφέρει τη δυνατότητα ουσιαστικής συµµετοχής των πολιτών και δράσης των αιρετών αρχόντων. Τελικός και κύριος κερδισµένος: ο πολίτης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

αυτό είναι το σχέδιο για τη νέα εποχή.

Ως σχέδιο που τίθεται προς διαβούλευση, είναι προφανές πως επιδέχεται παρατηρήσεις και χρήζει διευκρινίσεων, βελτιώσεων, τροποποιήσεων.

Ενδεικτικά αναφέρω μερικά αν και πιστεύω ότι από τη συζήτηση θα προκύψουν πολύ περισσότερα. Απαιτείται διευκρίνιση και απόλυτη διασαφήνιση των αρμοδιοτήτων κάθε επιπέδου διακυβέρνησης για να μην υπάρχου επικαλύψεις, τριβές και συγκρούσεις. Διευκρίνιση, που θα γίνει με το φορολογικό νομοσχέδιο, των πόρων για κάθε επίπεδο διακυβέρνησης. Ζητήματα σχετικά με το ρόλο των συνηγόρων του πολίτη και το αποτέλεσμα των παρεμβάσεών τους. Και μια σειρά άλλα.

Είναι ωστόσο σαφές ότι σ’ αυτό το σχέδιο διατυπώνεται ξεκάθαρα το πρόταγμα του ΠΑΣΟΚ για τη χώρα. Η βούλησή του να προχωρήσει με τομές. Είναι μια βούληση που κάποιοι δεν την είχαν. Παρότι η Διοικητική Μεταρρύθμιση και η Αποκέντρωση με Αυτοδιοίκηση και με την ενεργό συμμετοχή των πολιτών είναι ώριμο αίτημα των καιρών.

Το ΠΑΣΟΚ τολμά. Γι άλλη μια φορά αναμετριέται με την ιστορία.

Όσο για μας, εδώ στη Λάρισα; Φιλοδοξούμε και θα αγωνιστούμε ώστε η νέα εποχή να ξεκινήσει με άλλο αέρα στην πόλη μας. Αρκετά με τη συντήρηση, το συγκεντρωτισμό, την αδιαφάνεια, την περιφρόνηση πολιτών, φορέων και συλλογικοτήτων της Λάρισας.

Σας ευχαριστώ

Ώστε, Κώστα μου, βρίσκεις ωραίο τον «Καλλικράτη»; Μπράβο. Σημειώνουμε πρόοδο.

Από τη δήλωσή σου κρατώ κάποιες σημειώσεις:

1. Το πρόγραμμα «Καλλικράτης» δόθηκε στη δημοσιότητα
2. Κινείται κατ’ αρχή στη σωστή κατεύθυνση
3. Περιλαμβάνει αρκετές προτάσεις που είχε καταθέσει η ΚΕΔΚΕ
4. Ο τρόπος εκλογής με βάση το 50% +1, που όπως λες ήταν ανέκαθεν η θέση σου.

Θα μου επιτρέψεις να θυμηθώ ότι ο «κολλητός σου» υπουργός Προκόπης (σιγά μην πρόκοψε) Παυλόπουλος και η κυβέρνηση του τέως καταλληλότερου στων οποίων τον πολιτικό χώρο ανήκεις και εκφράζεις στην Τ. Α., παρά τις μεγαλοστομίες τους δεν προχώρησαν τη διοικητική μεταρρύθμιση. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά ουδέποτε είχαν δημοσιοποιήσει τις σχετικές πολιτικές τους προτάσεις. Να περιμένω, λοιπόν, να τα θυμηθείς κι εσύ όλα αυτά και να τα αναφέρεις κάποια στιγμή στο μέλλον; Μπα, δεν παίζει κάτι τέτοιο. Το κατανοώ. Δεν είναι δυνατόν να καταγγείλεις τον πολιτικό φορέα που σου έδωσε τη δυνατότητα να είσαι ο πρώτος πολίτης της Λάρισας. Από την άλλη, σκέφτομαι βρε Κώστα μου. Κοτζαμάν αντιπρόεδρος της ΚΕΔΚΕ, δεν νιώθεις την ανάγκη να εκφράσεις έναν, έστω, κριτικό λόγο για τις παλινωδίες της κυβέρνησης της Ν.Δ. και την τελική εγκατάλειψη της διοικητικής μεταρρύθμισης; Μπα. Ούτε αυτό παίζει.

Θα μου επιτρέψεις, όμως, να κάνω μια αφαιρετική σκέψη. Αφού δηλώνεις όλα τα παραπάνω, κάνοντας εγώ μια αντίστροφη ανάγνωση, μπορώ να πω ότι είπες:

1. Η Ν.Δ. ποτέ στα πεντέμισι χρόνια εξουσίας όταν μιλούσε για την ανάγκη διοικητικής μεταρρύθμισης, δεν έδωσε στη δημοσιότητα και στους φορείς της Τ.Α. το πολιτικό της σχέδιο
2. Η Ν.Δ. δεν έδωσε ποτέ ένα τέτοιο σχέδιο διότι απλά δεν ήξερα ούτε πώς ήθελε τη μεταρρύθμιση ούτε αν την ήθελε.
3. Η Ν.Δ., παρότι είχε την πλειοψηφία της ΚΕΔΚΕ φίλα προσκείμενη, δεν άκουγε καν τις προτάσεις της.
4. Το 42%, στο οποίο και οφείλεις την τρίτη και ασθμαίνουσα νίκη σου, ήταν ένας αντιδημοκρατικός τρόπος ανάδειξης μιας δημοτικής αρχής που την καθιστούσα εξαρχής εξουσία μειοψηφίας, άρα μη εκφράζουσα την πλειοψηφία των πολιτών των οποίων τη ζωή διαχειρίζεται.

Πώς σου φαίνεται; Καλά. Δεν έχω και την απαίτηση να την υιοθετήσεις. Δεν είμαι και τόσο αιθεροβάμων.

Όμως, κάτι δεν μου κάθεται από τη δήλωσή σου. Αυτό ο «το ιδανικότερο βέβαια θα ήταν ο διάλογος με την κυβέρνηση να γινόταν από μηδενική βάση», τι σημαίνει; Σημαίνει, μήπως, ότι κακώς έπραξε η κυβέρνηση που κατέθεσε τις προτάσεις της; Μα, εάν δεν τις κατέθετε, θα καταγγελλόταν για «έλλειψη θέσεων». Ότι υπεκφεύγει και προχωρά χωρίς σχέδιο. Τι ακριβώς, άραγε εννοείς με αυτό το «μηδενική βάση»; Μήπως και «μηδενική θέση»; Με συγχωρείς, αλλά μάλλον τα μπέρδεψες…

 Πρόδηλα αντιδιδασκαλικό, ίσως και αντιεκπαιδευτικό συνολικά, θεωρώ πως είναι το ρεπορτάζ του Βαγγέλη Κακάρα στην «Ελευθερία» της Τρίτης, 12 Ιανουαρίου.

Το ρεπορτάζ που ως βάση του έχει την ανακοίνωση της ΔΟΕ με την οποία, αφού επισημαίνει ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει να δίδεται σε μη δημόσιους ερευνητικούς οργανισμούς η εκπόνηση σχεδίου για τις αποσπάσεις, μεταθέσεις εκπαιδευτικών και την επιλογή στελεχών εκπαίδευσης, ζητάει από την υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου την ανάκληση της προκήρυξης και την ακύρωση του πρόχειρου διαγωνισμού με το σχετικό αντικείμενο καθώς σ’ αυτό είχαν δικαίωμα συμμετοχής - και επί αδρά πληρωμή ύψους 96.000 ευρώ - φυσικά ή νομικά πρόσωπα, μη εξαιρουμένων και ιδιωτών.

Το «μυστικό» της αντίδρασης της ΔΟΕ ο Β. Κ. το «ανακαλύπτει» στην αφαίρεση της δυνατότητας παρέμβασης των συνδικαλιστικών παρατάξεων στις επιλογές στελεχών, τις μεταθέσεις και τις αποσπάσεις. Δηλαδή, στην άσκηση –όπως υποστηρίζει- μικροπολιτικής.

Χωρίς να αμφισβητώ προθέσεις, επιδιώξεις ή προσδοκίες των συνδικαλιστικών παρατάξεων, χωρίς να αμφισβητώ και να επικρίνω ανάλογες συμπεριφορές, δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι στο χώρο της Παιδείας, όπως και σε κανένα άλλο μέρος του δημόσιου τομέα, δεν ίσχυσε ή ισχύει η «συνδιοίκηση» συνδικάτων και πολιτικής ηγεσίας. Πέρα από τις προτάσεις που είχαν περιθώριο και υποχρέωση να καταθέτουν οι συνδικαλιστές, η σύνθεση των αρμόδιων αποφασιστικών οργάνων έδινε με σαφήνεια τη δυνατότητα στις πολιτικές ηγεσίες να λαμβάνουν αποφάσεις κατά το δοκούν. Τονίζω, ωστόσο, και πάλι ότι αυτό δεν αναιρεί μια κοινή αίσθηση ότι κάποιες παρεμβάσεις των συνδικαλιστών εισακούγονταν στα πλαίσια ενός κλίματος τήρησης κάποιων διακομματικών ισορροπιών. Ακόμη κι αυτό, όμως, μια πολιτική ηγεσία, που θα επιθυμούσε να αρθεί στο ύψος του κύρους, της θέσης και των ιδεολογικοπολιτικών αρχών της, είχε κάθε δυνατότητα να το ανατρέψει. Και η εμπειρία δείχνει πως δεν το έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Γιατί είναι ακριβώς η ίδια η πολιτική τάξη εκείνη που επιθυμούσε να μην υπάρχει ξεκάθαρο πλαίσιο ώστε στη συνέχεια να είχε τη δυνατότητα η ίδια να μοιράζει ή υλοποιεί υποσχέσεις επί ανθρώπων εν ομηρεία διατελούντων. Με τα … γνωστά, φυσικά, ανταλλάγματα…

Ωστόσο, εκείνο που προξενεί εντύπωση είναι η αγνόηση, η μη επισήμανση, η απουσία κριτικής αναφοράς από τον Β. Κ. στο επίδικο ζήτημα: Την προκήρυξη διαγωνισμού στον οποίο μπορούν να συμμετέχουν έως και ιδιώτες, και εννοώ και εταιρείες συμβούλων επιχειρήσεων και συναφών αντικειμένων, την ώρα που τη δουλειά αυτή μπορούσαν να τη φέρουν σε πέρας δημόσιοι ερευνητικοί φορείς όπως το Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο κλπ.

Δεν θέτει ο Β. Κ., δηλαδή, το ερώτημα: Οι φορείς αυτοί αδυνατούν να φέρουν σε πέρας αυτό το έργο; Γιατί να εκταμιευτούν 96.000 ευρώ σε μια εποχή «ισχνών αγελάδων»;

Και, εάν το γενικεύσουμε, πόσα χρήματα θα απαιτηθούν εάν όλα τα υπουργεία και οι εποπτευόμενοι φορείς επιλέξουν αυτή τη μέθοδο εκπόνησης των θεσμικών πλαισίων που τους αφορούν;

Φυσικά, όλα αυτά δεν αναιρούν και δεν παραγνωρίζουν την απόφαση του ΥΠΕΠΘ να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση το όποιο σχέδιο καταρτίσει ο τελικός ανάδοχος του έργου. Απλά, ήθελα να επισημάνω την, για μία ακόμη φορά, άμεση ή έμμεση στάση λοιδορίας των εκπαιδευτικών και απόδοσης σ’ αυτούς όλων των αρνητικών πλευρών της εκπαίδευσης στη χώρα.

 

Τι έγινε, ρε παιδιά; Σαν πολλές κατολισθήσεις και καταπτώσεις δεν μας προέκυψαν ξαφνικά στα δελτία ειδήσεων;

Τώρα συνέβησαν όλα αυτά; Στο παρελθόν δεν είχε συμβεί τίποτα; Όλα έβαιναν καλώς;

Και αυτό το «Παρατηρητήριο Οδικής Ασφάλειας του ΤΕΕ», πότε κατέγραψε «μια σειρά από θέσεις του οδικού δικτύου» στις οποίες υπάρχει αυξημένος κίνδυνος να σημειωθούν παρόμοια περιστατικά;

Και, αλήθεια, πότε διαπίστωσε το ΤΕΕ ότι υπάρχει ανάγκη η πολιτεία να «εντοπίσει τις παρακαμπτηρίους οδούς» που θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν με ασφάλεια στην περίπτωση που κάπου γίνει … των Τεμπών;

Το ΤΕΕ είναι ο επιστημονικός συνεργάτης της πολιτείας. Θεωρώ πως πριν την έναρξη εργασιών κάποιου έργου, μικρού ή μεγάλου, το ΤΕΕ  έχει τη δυνατότητα, για να μην πω και την ευθύνη, να επισημάνει τα στοιχεί εκείνα που θα πρέπει να υλοποιηθούν ώστε το έργο να υλοποιηθεί με ασφάλεια και με τη λήψη όλων των ενδεδειγμένων μέτρων εφόσον οι περιστάσεις το απαιτήσουν.

Μέχρι σήμερα, για το θέμα των «κατολισθήσεων και καταπτώσεων» δεν είχαμε δει κάποια παρέμβασή του.

Μετά, έχουν άδικο οι μόνιμα γκρινιάρηδες και επιφυλακτικοί, να συνδέουν αυτή την πληθώρα ανακοινώσεων του τελευταίου διαστήματος με τα των Τεμπών; Για να μην αναφέρω, ειδικότερα, την αυτόματη σύνδεση στη σκέψη κάποιων παρόμοιων δημοσιευμάτων, ρεπορτάζ των ΜΜΕ ή ανακοινώσεων του ΤΕΕ με τις επιδιώξεις της κοινοπραξίας του έργου να αποδώσει τις κατολισθήσεις στα «ακραία καιρικά φαινόμενα» αποφεύγοντας τη σύνδεσή τους με τη χρήση εκρηκτικών στις εργασίες διάνοιξης της σήραγγας.

Ο διάλογος για τα αίτια των βραχοπτώσεων στα Τέμπη μόλις αρχίζει να ανοίγει.

Είναι εμφανές πως η εταιρεία «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου» θα επιχειρήσει να αποδείξει ότι για τις βραχοπτώσεις φταίνε οι … βροχοπτώσεις.

Ο χαρακτηρισμός «αιφνίδιο και ακραίο γεωλογικό φαινόμενο» θα είναι ο κεντρικός άξονας της επιχειρηματολογίας της. Η αποδόμηση της περίπτωσης η βραχόπτωση να οφείλεται στις εργασίες ανατίναξης που διενεργούνται στη διάνοιξη της σήραγγας είναι ο δεύτερος άξονας.

Οι στόχοι αυτής της επιλογής είναι, επίσης, προφανείς: Να μην υπάρξει η παραμικρή πιθανότητα να θεωρηθεί η εταιρεία έστω και μερικώς υπεύθυνη είτε για πράξεις της είτε για παραλήψεις της. Βλέπετε, είναι μεγάλος ο κίνδυνος να υποχρεωθεί αφενός σε καταβολή υψηλών αποζημιώσεων για σημαντική οικονομική βλάβη σε εκατοντάδες εργαζόμενους και επιχειρήσεις αφετέρου να αναλάβει εξολοκλήρου το κόστος αποκατάστασης του οδικού άξονα.

Το άγχος της δε αυτό καθίσταται ακόμη μεγαλύτερο όταν, όπως προκύπτει από σημερινή ανακοίνωσή της, όταν υποστηρίζει ότι «το ακραίο αυτό φαινόμενο θα είχε παρουσιαστεί» ακόμη κι αν «δεν υπήρχαν περιβαλλοντικά ζητήματα» και «είχε επιτραπεί στην κατασκευάστρια κοινοπραξία η εφαρμογή της εγκεκριμένης από τον ανεξάρτητο μηχανικό και την Εγνατία Οδό μελέτης προστασίας από πτώσεις βράχων».

Από αυτό το απόσπασμα της ανακοίνωσης προκύπτει ξεκάθαρα ότι οι βραχοπτώσεις ήταν περίπου ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Θα συνέβαιναν. Έτσι απλά.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, όσο τουλάχιστον επιθυμεί η εταιρεία να τα παρουσιάσει. Παράδειγμα: Ποια είναι τα «περιβαλλοντικά προβλήματα» που επικαλείται η εταιρεία ως εκείνα που δεν της επέτρεψαν να εκπονήσει μελέτη προστασίας από πτώσεις βράχων; Ποιοι είναι εκείνοι που δεν της «επέτρεψαν» να προχωρήσει στην εκπόνησή της; Υπάρχει σχετική αλληλογραφία; Όχι προφορικοί διάλογοι και άλλα παρόμοια μπουρδολογήματα. Έγγραφα, υπάρχουν; Και εάν ναι, από πότε χρονολογούνται; Δεν θα έπρεπε όλα αυτά να αποτελούν δεδομένα πριν την έναρξη των έργων; Και πώς η εταιρεία εισέπραττε χρήματα από τους χρήστες ενός επικίνδυνου οδικού άξονα; Τι ακριβώς τους παρείχε για να τους ζητάει αντίτιμο;

Είναι ξεκάθαρο. Όχι μόνο στα Τέμπη αλλά και σε όλο το μήκος της ΠΑΘΕ υπάρχουν σημεία στα οποία η ζωή των διερχομένων κρέμεται από μια κλωστή. Εξαρτάται από ένα «τυχαίο» συμβάν. Αλλά, και πάλι, για να θεωρηθεί ένα συμβάν ως «τυχαίο» θα πρέπει να υφίστανται οι όροι και οι προϋποθέσεις που το καθιστούν τέτοιο. Πράγμα που, φυσικά, δεν συμβαίνει. Τα περί «ελέγχου με ιδιαίτερη προσοχή» που επικαλείται η κοινοπραξία αποτελούν έπεα πτερόεντα.

Είναι σαφές ότι η κατά πλειοψηφία απόφαση του ΣΥΝασπισμού σχετικά με τις πρωτοβουλίες και την παρέμβαση του κατά τις εκλογές της Τοπικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης ξεκαθαρίσει νωρίς το τοπίο μέσα στο οποίο αυτές θα διεξαχθούν.

Δεν πρόλαβε να καταθέσει την πρότασή του ο Μπουτάρης για ευρεία συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ-Οικολόγων και άλλων κινημάτων και κινήσεων για το δήμο Θεσσαλονίκης και να εκδηλωθεί η σύμφωνη γνώμη του Φ. Κουβέλη σ’ αυτή την προοπτική και ο ΣΥΝ πήρε άμεσα την πρωτοβουλία να την ακυρώσει.

Το γεγονός ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ τάχθηκε υπέρ μιας «αποκεντρωμένης, ευέλικτης εκλογικής τακτικής στην Αυτοδιοίκηση» προκάλεσε και συνάντησε την αντίδραση του πλειοψηφούντος Αριστερού Ρεύματος που επέβαλε μια πρόταση σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση. Το Αριστερό Ρεύμα με την πρότασή του-απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας προτείνει ο ΣΥΝ να κινηθεί στην κατεύθυνση να «απευθύνει πρόταση πλατιάς συνεργασίας σε όλες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και οικολογικής αριστεράς, στα κινήματα πολιτών και στους ενεργούς πολίτες που βρέθηκαν απέναντι στις νεοφιλελεύθερες επιλογές δημοτικών αρχών του δικομματισμού, στη βάση τριών αξόνων: α. Μέτωπο ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική στους δήμους β. διεύρυνση του δημόσιου χώρου και προστασίας του περιβάλλοντος γ. συμμετοχικός σχεδιασμός, εμβάθυνση της δημοκρατίας στις τοπικές κοινωνίες». Σύμφωνα με την απόφαση αυτή στόχος είναι η «δημιουργία διακριτού αυτοδιοικητικού πόλου που θα ενεργοποιήσει και θα εμπνεύσει του πολίτες».

Τα ερωτηματικά που προκύπτουν απ’ αυτή την απόφαση είναι –ίσως- περισσότερα από τις απαντήσεις που καλείται να δώσει.

Το σίγουρο είναι ότι προσπαθεί να διατηρήσει τις –ήδη- λεπτές ισορροπίες με τον ΣΥΡΙΖΑ πολλές συνιστώσες του οποίου και στο άκουσμα και μόνον της λέξης «ΠΑΣΟΚ» βγάζουν … φλύκταινες. Προσπαθώντας, λοιπόν, να κρατήσει την ευρισκόμενη σε τεντωμένο σκοινί ισορροπία, ο ΣΥΝ απορρίπτει την πρόταση Μπουτάρη-Ανανεωτικής Πτέρυγας πριν αυτές αποκτήσουν κάποια δυναμική είτε σε άλλες πόλεις είτε μεταξύ των στελεχών –και κυρίως των αυτοδιοικητικών- του ΣΥΝ.

Φυσικά, αυτή η επιλογή αποδεικνύει και από μια άλλη οπτική γωνιά τον αμιγή πολιτικό χαρακτήρα των επόμενων δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Έτσι κι αλλιώς μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση και τις διευρυμένες αρμοδιότητες δήμων και περιφερειών, ο πολιτικός αγώνας θα περιλαμβάνει σύγκρουση επί προγραμματικών χαρακτηριστικών που θα ξεπερνούν τα αντίστοιχα του 2006.

Και, ίσως, αυτό είναι που πρυτανεύει στη λογική του Αριστερού Ρεύματος και, άρα, του ΣΥΝ.

Τώρα, εάν θα υπάρξουν κινήσεις που θα ξεπερνούν ή θα αναιρούν αυτή τη λογική, θα φανεί στο μέλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ στις δημοτικές εκλογές του 2006 για το Δήμο Θεσσαλονίκης στήριξε τον Μπουτάρη κι όχι τον επίσημο υποψήφιο του κόμματος.

Κι αν αυτά συνέβησαν τότε που τα πράγματα ήταν … μπουνάτσα, ποιος μπορεί να υπογράψει για το τι θα συμβεί το φετινό Νοέμβριο; Μη λησμονούμε πως ο χώρος κινείται επί ξηρού ακμής… και άδει (με έψιλον γιώτα, όχι τον γνωστό με ήτα) το άσμα «εμείς οι δυο, πως γίναμε δυο, εμείς οι δυο που ήμασταν ένααααα…»