Η χώρα και ο λαός μας περνούν μια ιδιαίτερα δύσκολη, ίσως και μεταβατική, φάση, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά.
Το πολιτικό σύστημα μετρά τις αντοχές του. Οι πολίτες, διχασμένοι για τις λειτουργίες και τις ανεπάρκειές του, αναρωτιούνται εάν είναι πλήρως απαξιωμένο ή παραμένει δεκτικό διορθωτικών παρεμβάσεων.
Η οικονομία αναμετράται με την αναγκαία αλλαγή του προτύπου της.
Η κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με την άρση βεβαιοτήτων και σταθερών βάσει των οποίων είχε διαμορφώσει τη ζωή της.
Οι σαρωτικές αλλαγές που συμβαίνουν στη χώρα διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό μίγμα αντιλήψεων. Από τη μια φαίνεται να κυριαρχεί η απογοήτευση, η οργή, ο φόβος, η ανασφάλεια, η ντροπή. Από την άλλη, εκφράζεται η ελπίδα συγκρότησης –επιτέλους-  ενός κράτους ισονομίας, ισοπολιτείας, ίσων ευκαιριών, διαφάνειας, λογοδοσίας, δημοκρατικού προγραμματισμού και συμμετοχής. Οι ανατροπές σε νοοτροπίες και πρακτικές, εκτός από προγραμματικός λόγος του ΠΑΣΟΚ, επιβάλλονται, πλέον, και από την τρέχουσα πραγματικότητα.
Στα πλαίσια αυτά και μέσα σε ένα ιδιαίτερα δυσμενές περιβάλλον, η κυβέρνηση προχώρησε στη μεγαλύτερη πρωτοβουλία που αναπτύχθηκε μεταπολιτευτικά στο επίπεδο διοικητικής οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους, κεντρικού και αποκεντρωμένου,  στην ενδυνάμωση και ανάπτυξη των δήμων και στον ανακαθορισμό του δεύτερου βαθμού αυτοδιοίκησης σε επίπεδο περιφέρειας. Ο «Καλλικράτης» είναι πλέον γεγονός. Και, πέρα από αιτιάσεις για ενδεχόμενες ατέλειες ή αστοχίες, η ψήφισή του είναι κατάκτηση του λαού και της αυτοδιοίκησης.
Φυσικά, ο «Καλλικράτης» δεν είναι ο τελικός σκοπός της αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών. Είναι το μέσο. Το εργαλείο με το οποίο οπλισμένοι θεσμικά θα προχωρήσουν στο σχεδιασμό της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης προς όφελος της περιοχής και των πολιτών.
Ο «Καλλικράτης» δημιουργεί το πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο ώστε οι τοπικές κοινωνίες να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους.
Το Νοέμβριο οι πολίτες θα εκφράσουν τη βούλησή τους να ξεπεράσουμε την κρίση και να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας. Με προοδευτικές πολιτικές, διαφάνεια, αξιοκρατία, και κοινωνική δικαιοσύνη. Με συμμετοχικές διαδικασίες, προγραμματισμό, έλεγχο και λογοδοσία.
Αυτός ο αγώνας δεν είναι υπόθεση τεχνοκρατών, εξουσιαστικών συντεχνιών και ομάδων συμφερόντων. Είναι υπόθεση του ελληνικού λαού. Η επιτυχία του απαιτεί την ευρύτερη δυνατή συμπαράταξη όλων των  δημιουργικών και προοδευτικών δυνάμεων του τόπου στη βάση ουσιαστικών και ρεαλιστικών προγραμματικών συγκλίσεων.  Όλων εκείνων που απορρίπτουν τη μεμψιμοιρία, τις μάχες χαρακωμάτων, την οπισθοδρόμηση, τον ασαφή  πολιτικό λόγο. Ο αγώνας αυτός δεν είναι πεδίο άσκησης προσωπικών ικανοτήτων. Είναι πεδίο οργανωμένης, συλλογικής, συνθετικής, ενωτικής και, γι αυτό, αποτελεσματικής προσπάθειας.
Στα πλαίσια αυτά, με αίσθηση της ευθύνης που απαιτούν τα πρώτα βήματα του νέου θεσμού και με ιδιαίτερη τιμή, αποδέχθηκα την πρόταση να συμμετέχω ως υποψήφιος στις διαδικασίες που όρισε το ΠΑΣΟΚ  για την επιλογή υποψήφιου αντιπεριφερειάρχη. Γνώμονας για τη στάση μου και από τη θέση αυτή θα είναι η στάση ζωής μου, η  επαγγελματική μου διαδρομή, η εμπειρία  από τη συμμετοχή μου στα κοινωνικά κινήματα, τις συλλογικότητες στις οποίες συμμετείχα και η δράση μου  ως γραμματέα της Τ. Ο. ΠΑΣΟΚ Λάρισας. Πίστη στη συλλογική δουλειά, ευρύτατη συμμετοχή στο σχεδιασμό και τη λήψη αποφάσεων,  αξιοποίηση των ικανοτήτων του συνόλου των στελεχικού δυναμικού, απουσία προσωπικών στρατηγικών, σεβασμός στη διαφορετική άποψη, σύνθεση στις πολιτικές, ενότητα στη δράση.
Είμαι βέβαιος πως η ποιότητα των συντρόφων που συνδιεκδικούν τη θέση αυτή, όπως και τη θέση του υποψήφιου περιφερειάρχη, θα συμβάλει ώστε να συγκροτήσουμε μια ισχυρή συλλογικότητα που θα την  εμπιστευτεί ο λαός μας και η οποία την επομένη των εκλογών θα είναι έτοιμη να χαράξει νέους ορίζοντες για το νομό Λάρισας και τη Θεσσαλία.

Καλώς την και καλό δρόμο. Για την «Δημοκρατική Αριστερά», ο λόγος, και το ταξίδι της στην ελληνική πολιτική σκηνή. Μ’ ένα σύνολο ανθρώπων που προέρχεται κυρίως από την –για πολύ λίγο επιζήσασα- Ελληνική Αριστερά (Ε.ΑΡ.), στην οποία είχε μετεξελιχθεί το ΚΚΕ Εσωτερικού στα μέσα της δεκαετίας του ‘80. Κι όχι όλο το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ο Γιάννης Μπανιάς είχε συγκροτήσει το ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά, πρόδρομο της σημερινής ΑΚΟΑ. Βέβαια, από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Άλλο πήγαν στο ΠΑΣΟΚ, μετά από μια στάση στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, άλλοι μετέχον στο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως γιατί δεν είχαν το κουράγιο να ενταχθούν στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Και τώρα, το χαλί ξηλώνεται. Το μόρφωμα του ΣΥΝ άντεξε για 20 χρόνια. Αλλά αποδείχτηκε πως τα συνεκτικά του στοιχεία ήταν ελάχιστα. Πολλά πράγματα μαζί στη συσκευασία του ενός. Αυτό δεν ήταν πλουραλισμός. Ήταν συνονθύλευμα. Και αυτό το στοιχείο ήταν και η θρυαλλίδα του. Ουδείς μπορεί να χαίρεται με τις εξελίξεις. Αλλά και ουδείς μπορεί να δικαιολογήσει κάποιους «ταλιμπάν» της επαναστατικής ρητορικής και γυμναστικής, που το ευχαριστήθηκαν μιας και έφυγαν από τον «γνήσιο» φορέα της επανάστασης οι «δεξιοί».

Πολλοί οι φίλοι που υπογράφουν τη νέα περιπέτεια της ανανεωτικής αριστεράς.

Έχουν πολλά να πουν και, κυρίως, να κάνουν. Και, πρώτα απ’ όλα, να αιτιολογήσουν την αναγκαιότητα και τις οριοθετήσεις του ανανεωτικού εγχειρήματος. Σύμφωνοι, δεν φιλοδοξούν να είναι παραπλήρωμα καμιάς άλλης πολιτικής δύναμης. Ωστόσο, κατανοούν και οι ίδιοι πως ο τομέας των «συμμαχιών» θα αποτελέσει σημαντικό κεφάλαιο της πολιτικής τους.

Φιλοδοξούν να αποτελέσουν την «απάντηση στο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για τη ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού πεδίου και για τον ανακαθορισμό των κοινωνικών συσχετισμών» έχοντας ως στρατηγική το τετράπτυχο «δημοκρατικός σοσιαλισμός - αριστερός ευρωπαϊσμός - μεταρρυθμιστική στρατηγική -οικολογική εγρήγορση». Φιλόδοξο και ενδιαφέρον το στοίχημά τους. Και ιδιαίτερα σε μια συγκυρία όπου ο σοσιαλιστικός-σοσιαλδημοκρατικός χώρος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο βρίσκεται σε κρίση προσανατολισμού.

Το εγχείρημα και ενδιαφέρει και είναι ενδιαφέρον. Τα στοιχήματα πολλά. Σε κάθε περίπτωση, σε όσους το αποφάσισαν, καλό δρόμο.

«Ιδρύουμε το κόμμα της ανανεωτικής και δημοκρατικής αριστεράς. Απευθυνόμαστε στην κοινωνία» δήλωσε ο ανεξάρτητος βουλευτής, Φώτης Κουβέλης σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ, ανακοινώνοντας την ίδρυση κόμματος από την Ανανεωτική Πτέρυγα.”

Η ανανέωση τίνος πράγματος θα είναι. Παλιά μιλούσαμε για ανανέωση του κομμουνιστικού κινήματος. Τώρα; Της “αριστεράς”, γενικώς και αορίστως; Ποιας αριστεράς; Και σε τι θα συνίσταται η ανανέωση;

Τέλος πάντων. Η πρωτοβουλία του Φώτη, του Δημήτρη, του Στέφανου, όλοι φίλοι από τα παλιά, μοιάζει με το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Το πράγμα από την αρχή δεν πήγαινε. Δεν μπορεί να έγιναν ξαφνικά ανανεωτικοί ο Κωστόπουλος, ο Θεωνάς κλπ. Και όμως. Το σχήμα δούλεψε για 20 σχεδόν χρόνια. Για τέτοιο άλογο, δεν είναι κι άσχημες οι επιδόσεις…

Μήπως πρέπει ο Λοβέρδος να ασχοληθεί λιγάκι και με τα ραντεβού στο ΙΚΑ; δεν ξέρω τι γίνεται στην Αθήνα, αλλά στη Λάρισα πολλοί διαμαρτύρονται για αργοπορημένα και αναβαλλόμενα ραντεβού. Αφήστε που κατά την αναμονή, οι ασθενείς γνωρίζουν τη μισή, τουλάχιστον, Λάρισα. Γιατρός του ΙΚΑ μου έλεγε προχθές ότι οι γιατροί τα έχουν “παίξει” με τον αριθμό των ασθενών που βλέπουν καθημερινά. Και δεν φτάνει αυτό. Το τραγικό είναι πως τον περισσότερο χρόνο της επίσκεψης τον πιάνει η συνταγογράφηση. Έτσι, ο καθαυτό χρόνος εξέτασης φτάνει τον ιλιγγιώδη χρόνο των 2-3 λεπτών. Στην υγειά μας….

Πώς έγινε, ρε παιδιά, κι έφτασε τέτοιο πακέτο στο υπουργείο Προστασίας του πολίτη και του απροστάτευτου υπουργού;

Αν στην Κατεχάκη περνάει εύκολα μια βόμβα, τι μπορεί να συμβεί σε άλλα δημόσια κτήρια; Πέρα από την οδύνη που νιώθει ο υπουργός για το συνεργάτη του, μάλλον θα κληθεί, μαζί με τα στελέχη του, να απαντήσουν στα ερωτήματα αυτά, και σε πολλά άλλα.

Καταγράφω από την «Ελευθεροτυπία».

«Έκρηξη με ένα νεκρό στο γραφείο του Μιχ. Χρυσοχοΐδη»

Η ΝΔ κατατρύχεται από το “σύνδρομο Κωνσταντίνος”. Εν αρχή ήταν ο τέως Βασιλιάς. Μετά ο “εθνάρχης” της. Στη συνέχεια η κόντρα μεταξύ Κώστα και Κωστή. Κέρδισε ο Κώστας (μπρρρρρρ) Μητσοτάκης και ο Κωστής Στεφανόπουλος την πούλεψε κάνοντας τη ΔΗΑΝΑ, στην οποία προσχώρησε και ο πατήρ -συγχωρεμένος τώρα- Τάκης Διαμάντος. Στη συνέχεια μετά από μια μικρή διακοπή σε Μιλτιάδη, η ΝΔ ξαναγύρισε στο Κώστας με τον Καραμανλή τον μικρό.

Στα τοπικά, δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει, φαίνεται, άλλη πορεία. Από τον Κώστα στον Ντίνο. Ωραία η ανεξάρτητη προσπάθεια αλλά το παραμύθι τους δεν έχει δράκο. Ούτε καν Γιάγκο.

Όσο για τον “φτερωτό γιατρό”, έβγαλε φτερά κι έγινε πουλί. Πιθανόν … κουρούνα.

Μπήκαμε στην ΟΝΕ μετά κόπων και βασάνων για να είμαστε με την ισχυρή πλευρά της Ε.Ε.. Μετά από μια δεκαετία καταφέραμε να ανήκουμε στη χορεία των πλέον απαισιόδοξων για το μέλλον τους λαών. Συναγωνιζόμαστε Βούλγαρους, Ρουμάνους και Βαλτικές χώρες. Το μισό, δηλαδή, πρώην σοβιετικό μπλοκ! Κι αυτό μετά από 7 μόλις μήνες ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας! Για ποιο συλλογικό όραμα, για ποια αισιόδοξη προοπτική, για ποιο ελπιδοφόρο μέλλον να μιλήσεις; Αλλά, και πάλι, και να μιλήσεις, ποια αυτιά θα σ’ ακούσουν; Ποιο μυαλό θα επεξεργαστεί αυτά που πρόκειται να πεις; Σίγουρα όχι του Κώστα, που συνάντησα σήμερα, και έχει 5 μήνες άνεργος.Σίγουρα όχι του Γιάννη, που έχει να κάνει μεροκάματο 9 μήνες και διαβάζει τις εφημερίδες στα ψιλικατζίδικα που τις έχουν κρεμασμένες έξω. Κι αυτοί οι δυο φίλοι ανήκουν στην κατηγορία εκείνη που, σύμφωνα με τη Λοβέρδειο λογική περί ασφαλιστικού, δεν πρόκειται ποτέ να πάρουν πλήρη σύνταξη. Μετά απ’ αυτά, σκέφτεσαι πως ίσως έχει δίκιο ο Κωστόπουλος ο τραπεζίτης. Πάμε καλά. Είμαστε στο σωστό δρόμο. Η χώρα θα βγει από το τούνελ. Σωστά. Η χώρα. Οι άνθρωποί της, όμως; Και μην ακούμε πατατιές όπως αυτές μου αμολάει ο Παντελής Οικονόμου. Και μην ακούμε τις αντίστοιχες θριαμβολογίες του Παπακωνσταντίνου περί μείωσης των δημόσιων εξόδων. Από τις μειώσεις των μισθών των υπαλλήλων και την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους προκύπτει η μείωση. Αυτή είναι η τραγική αλήθεια και σ’ όποιον αρέσει. Στα πλαίσια αυτά, απορεί, ακόμη, κανείς για ό, τι συνέβη μεταξύ Ξυνίδη και συνδικαλιστών; Βέβαια, ξέρουμε τη συνέχεια. Το λόγο θα πάρουν οι megaλοι πολιτικοί σχολιαστές και θα ασχοληθούν με την αποδόμηση της κοινωνικής κριτικής που εκφράζεται από τους συνδικαλιστές.
Ωστόσο, το μήνυμα είναι ένα: Η κοινωνία βράζει. Το ΠΑΣΟΚ βράζει. Το ερώτημα είναι: Τι θα συμβεί όταν “σκάσει” η κατσαρόλα;

Οι προτάσεις Λοβέρδου είναι ένα βαρέλι που δεν έχει πάτο. Ό, τι και να κάνουμε, και θα κινείται σ΄ αυτή τη λογική, πάντα θα υπάρχει δίπλα μας μια χώρα με πολύ χειρότερες συνθήκες προστασίας τις εργασίας και, αντίστροφα, πολύ ευνοϊκότερες συνθήκες για τους “επενδυτές-κεφαλαιούχους”. Δείτε τα μεροκάματα στην ΠΓΔΜ, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία για να μην πάμε στους παράδεισους των επενδυτών, την Κίνα και την Ινδία. Μπορεί να είναι αποδεκτός κοινωνικά ένας τέτοιος δρόμος; Δεν νομίζω. Φοβάμαι, πως όλα αυτά θα γραφούν στις χειρότερες σελίδες της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ του πολιτικού συστήματος. Πολλοί δεν συμφωνούμε μ΄ αυτή την πορεία. Δεν μπορούμε. Μ΄ όλα τούτα αμφισβητείται και εκθεμελιώνεται το κοινωνικό κράτος υπό την ιδιότητά του ως ενός ελάχιστου σημείου ισορροπίας του συστήματος. Κι αυτό δεν γίνεται ανεκτό.

Επιτέλους! Οι μάσκες έπεσαν. Η διεθνής του νεοφιλελευθερισμού αντιμετωπίζει τη χώρα και τους εργαζόμενους σαν  πειραματόζωα. Η υπόθεση εργασίας στην οποία πειραματίζονται αφορά όχι, πλέον, στο πόσο κοινωνικό κράτος είναι το ελάχιστο ανεκτό, αλλά στο πως θα είναι ο κόσμος χωρίς κοινωνικό κράτος! Όχι στο πώς θα τεθούν κανόνες στις χρηματοπιστωτικές αγορές, αλλά στις προϋποθέσεις πλήρους ελευθερίας τους. Όχι στο πώς θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα με τη συνδρομή του παράγοντα «κεφάλαιο», αλλά με τη διαρκή συμπίεση του παράγοντα «εργασία». Όχι στο πως ο παράγων «κεφάλαιο» θα πάρει πρωτοβουλίες στο επιχειρείν αλλά στο πώς θα πάρει στα χέρια του τα κρατικά μονοπώλια. Μηδέν ρίσκο, σίγουρα κέρδη. Ο λαός και η χώρα όχι μόνο θα στερηθούν πλουτοπαραγωγικών πηγών-σημαντικών αναπτυξιακών εργαλείων, αλλά  θα πληρώνουν ακριβότερα τις υπηρεσίες που θα ιδιωτικοποιηθούν. Διότι, οι ιδιώτες που θα προσφέρουν στο δημόσιο περίπου ένα δισ. ευρώ ετησίως, από «κάπου» θα το βγάλουν κι αυτό και πολλά περισσότερα. Κι αυτό το «κάπου» είναι οι Έλληνες πολίτες, ιδιώτες και επιχειρηματίες.

Προφανώς, και η πολιτική αυτή δεν είναι μονόδρομος. Είναι επιλογή. Αντιοικονομική, αντικοινωνική. Και δεν ενδιαφέρουν κανέναν τα άλλοθι του τύπου «η σωτηρία της πατρίδας», που χρησιμοποιούνται για αυτή την επιλογή καθώς ουδείς έχει περιγράψει «πώς» θα είναι αυτή η πατρίδα μετά τη «σωτηρία» της. Είναι κοινή διαπίστωση πως η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αλλά, κυρίως, ο ελληνικός σοσιαλισμός, φαίνεται να εγκαταλείπουν το ένα μετά το άλλο όλα εκείνα τα στοιχεία πολιτικής που αποτελούσαν δομικά χαρακτηριστικά τους αλλά και διαφοροποιητικές παραμέτρους σε σχέση με την ευρωπαϊκή και ελληνική νεοφιλελεύθερη δεξιά. Βλέπουν ότι ασφαλιστικό και εργασιακό εκθεμελιώνονται ώστε η χώρα να καταστεί «ελκυστικός προορισμός επενδύσεων». Συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κατώτατα μεροκάματα, διασφάλιση των εργαζομένων, χρόνος εργασίας, συντάξιμες αποδοχές πετιούνται στο νεοφιλελεύθερο Καιάδα για χάρη κάποιων απροσδιόριστων επενδυτικών «εκρήξεων».  Το κοινωνικό σώμα ανήσυχο, απαισιόδοξο και οργισμένο, αποδίδει μεν τα χάλια της οικονομίας και την προφανή κατάρρευση της χώρας στη ΝΔ αλλά αποδίδει και στο ΠΑΣΟΚ ελλειμματικά αντανακλαστικά, έλλειψη αφήγησης για την «επόμενη μέρα», αποφυγή αντιμετώπισης όσων -με την εξαγωγή κεφαλαίων στο εξωτερικό- αποφεύγουν να πάρουν μέρος στον «πόλεμο» που διεξάγει εκών-άκων ο λαός  και αδυναμία αντίστασης στις πιέσεις και τις απαιτήσεις των πιστωτών.
Είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ οδεύει σ’ ένα σταυροδρόμι. Θα πρέπει να επιλέξει «πού» θα πάει και «ποιον» θ’ αφήσει. Κι αν το «πού θα πάει» διερευνάται, το «ποιον θ’ αφήσει» -για πολλούς- αναφαίνεται. Στη δεκαετία του 90 το ΠΑΣΟΚ διέρρηξε τις σχέσεις του με τον αγροτικό κόσμο και τον έστρεψε στην αγκαλιά της συντήρησης. Σήμερα κινδυνεύει να διαρρήξει τις σχέσεις του με τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Δηλαδή, μ΄ όλη την κοινωνική «ραχοκοκαλιά» του. Μ όλα εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που τα στήριξε και το στήριξαν. Αν αυτό συμβεί, θα πρόκειται για μια ιστορική μεταβολή στις σχέσεις αντιπροσώπευσης, όπως αυτές είχαν συγκροτηθεί μετά τη μεταπολίτευση. Κι αν αυτό το αντικαθιστούσε μια «νέα μεταπολίτευση», ενδεχομένως να αποτελούσε την πολιτική και κοινωνική επανάσταση της εποχής μας. Αυτό, όμως, θα προϋπέθετε την εμφάνιση νέων κοινωνικών συσσωματώσεων, νέων συλλογικοτήτων, νέων κοινωνικών αιτούμενων. Επειδή όλα αυτά δεν έχουν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους, αυτό που θα απομείνει θα είναι μια κρίση αντιπροσώπευσης και πολιτικής και προγραμματικής νομιμοποίησης. Σαν να λέμε «βούτυρο στο ψωμί» των οικονομικών και εξωθεσμικών παραγόντων που φαντασιώνονται, αλλά και οργανώνουν, τη δική τους «σωτήρια» παρέμβαση στα πράγματα.
Η μεγάλη πλειοψηφία των μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ και της ελληνικής κοινωνίας κατανοεί τις συνθήκες αλλά δεν συναινεί ούτε στη «θεραπεία» ούτε στις «δοσολογίες» της. Η ρότα και πρέπει και μπορεί ν’ αλλάξει. Διαφορετικά, ακόμη και οι μεγάλες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για τη διαφάνεια, την ισονομία, τη φορολογική δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και την αποκέντρωση, θα κονιορτοποιηθούν κάτω από το βάρος των αδιεξόδων που προκαλούν οι κοινωνικές και οικονομικές επιλογές της. Το πεδίο είναι μπροστά μας. Και θα είναι και κρίμα και άδικο. Για θεσμούς και ανθρώπους.

Κάθε μέρα και πιο εξωφρενικά. Κάθε μέρα κι ένα νέο χτύπημα. Κι όλα αυτά χάρη στο μνημόσυνο, με συγχωρείτε μνημόνιο, ήθελα να γράψω και παρασύρθηκα.

Διαβάστε, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Προσωπικά, να καραφλιάσω περισσότερο από παρόμοιες πολιτικές είναι μάλλον δύσκολο. Εξακολουθώ όμως να κινδυνεύω να κουφαθώ.

«Στη φτήνια οι απολύσεις και χωρίς δημοσιονομικό όφελος

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

Στο μισό θα πέσει η αποζημίωση απόλυσης με βάση τα σχέδια που επεξεργάζεται το υπουργείο Εργασίας, αν και υπάρχει απόκλιση με το υπουργείο Οικονομικών που εμφανίζεται να προωθεί πιο ήπια πρόταση. Παράλληλα, η κυβέρνηση επιταχύνει τη διαδικασία προώθησης όλων των αντεργατικών μέτρων μέσα στον μήνα, ακόμη και το… ημιτελές όσο και σκληρό Ασφαλιστικό. …»

http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=171341